Λοιπόν που λέτε είναι 4 λεβέντες από τη Λάρισα που έχουν αρκετά χρόνια έκαστος στη μουσική πιάτσα και αποφάσισαν να κάτσουν και να ράψουν ένα μαύρο και άραχνο πέπλο, με ύφασμα παραγωγής 1970. Σκέφτηκαν επίσης να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα και να επικοινωνήσουν με τον άλλο κόσμο μέσω γραμμάτων αναζητώντας τον αδερφό μας Κάιν. Στο τέλος είπαν να φροντίσουν το δημιούργημα τους να ξεκινάει με μια νεροποντή, ως προμύνημα των riffs που θα ακολουθήσουν.
Αν το όνομα Black Juju δεν σας λέει κάτι, τότε φροντίστε να το μάθετε και ο καλύτερος τρόπος είναι ακούγοντας το έξοχο ντεμπούτο τους “Letters from my Brother Cain”. Τέτοιοι δίσκοι όχι απλά δεν κυκλοφορούν κάθε μέρα, αλλά δεν μπορείς να τους βρεις και στις πιο γνωστές χώρες και πόλεις. Η θέληση, η ζέση και το «εμείς έναντι των πολλών και γνωστών» έκαναν αυτούς τους 4 μουσικούς να βάλουν μέσα σε 11 τραγούδια έναν απόλυτα heavy/doomy ρυθμό, παντρεύοντας τον όποτε εκείνοι γούσταραν με το αλήτικο rock n’ roll. Μπορεί να αναρωτιέσαι τι θα ακούσεις και αν πρόκειται να ακούσεις μια από τα ίδια, αλλά με το που μπαίνει το αφιερωμένο στο αρχιμαέστρο του heavy ήχου, Tony Iommi, “My Sabbath Vein” και ακολουθεί στα καπάκια και το “In Vain” με το πιο χαρισματικό riff, καταλαβαίνεις ότι θα περάσεις πολύ καλά.
Η ποικιλομορφία του ρυθμού είναι φοβερή και σου κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον. Από τη μια δέχεσαι το ασήκωτο βάρος των “All Time Low” και “I Need your Soul” και από την άλλη ξεθαρεύεις και είσαι έτοιμος να τα δώσεις όλα όταν μπαίνουν τα “Black Mamba” και “The Black Widow”. Υπάρχουν βέβαια και τα τραγούδια που θα χαραχθούν με το καλημέρα μέσα σου και τολμώ να πω ότι θα είναι και από τα all time favorite. Ο λόγος για το “Raven”. Ανατριχίλα στο μπάσο, στο riff, στην ερμηνεία του Πάνου και στο κλείσιμο της τεράστιας στροφής. Με όλο το σεβασμό προς τα ιερά, αλλά μέχρι και οι Candlemass θα το ζήλευαν! Η πόρωση όμως δεν σταματά εκεί, καθώς στο “Unfair” θα χάσεις τη μπάλα από τη φρενήρη εναλλαγή των riffs και του «χορευτικού» ρυθμού, ενώ στο τέλος το ακουστικό και εθιστικό medley του “Blame It on Gods” θα σε κάνει να φτάσεις στο τέλος της αναζήτησης όπως ορίζεται στους στίχους που κλείνουν τραγούδι και δίσκο.
Πέρα των 11 τραγουδιών, της πολύ καλής παραγωγής και φυσικά του εξωφύλλου, τίποτα δεν θα ήταν τόσο υπέροχα εφικτό αν οι ίδιοι οι μουσικοί δεν έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό. Ο Πάνος ερμηνεύει ιδανικά και γελάει κοροϊδευτικά στον θάνατο, ο Δημήτρης είναι ο άρχων των riffs και κάνει για τρεις κιθαρίστες μαζί και τέλος ο Κώστας στα τύμπανα και ο Φόντας στο μπάσο κρατούν καλά σφραγισμένο τον κρυφό μουσικό άσο του συνόλου. Μπορεί να είμαστε λίγες μέρες πριν το τέλος του ’12 και κάποιοι να κάνετε λόγο για λίστες και το αν θα συμπεριλάβετε ή όχι αυτόν τον δίσκο, αλλά προσέξτε ένα πράγμα μόνο. Ο δίσκος αυτός δεν είναι για λίστες, είναι για να μπαινοβγαίνει στο μηχάνημα, να παίζεται και να ακούγεται δυνατά!
Βαθμολογία: 95/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
