Οι Black Pyramid κατάφεραν να φτάσουν σε αυτήν την δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά τους μετά από πολύ κόπο. Το album πέρασε μέσα από προσωρινές διαλύσεις του συγκροτήματος, αλλαγές στο line up, ενώ τα κομμάτια ήταν έτοιμα και έβραζαν, αναμένοντας να κυκλοφορήσουν. Όμως τελικά ξεπερνώντας τις δυσκολίες, οι Black Pyramid μας προσφέρουν επιτέλους τον διάδοχο του ντεμπούτου τους, του 2009, το οποίο μας είχε προσφέρει μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον.
Για όσους δεν τους γνωρίζουν (κακώς), οι Αμερικάνοι είναι ένα τριμελές συγκρότημα, αποτελούμενο από τον Darryl Shepard (κιθάρα, φωνή), Gein (μπάσο) και Clay Neely (drums). Ο τελευταίος έχει περάσει από τους Artimus Pyledriver. Το 2009 έβγαλαν το ομότιτλο ντεμπούτο τους, ενώ έχουν κυκλοφορήσει ακόμα 2 splits, ένα EP, 2 singles, 1 demo (στις αρχές τους) και ένα compilation. Παίζουν ένα Stoner/Doom Metal με αρκετά επικά περάσματα. Μάλιστα στο ντεμπούτο τους έχουν και ένα πολύ ωραίο κομμάτι με τίτλο "Macedonia" (πρέπει να το τσεκάρετε)!
Οι Black Pyramid λοιπόν, είχαν να ανταγωνιστούν και να ξεπεράσουν ένα πολύ σκληρό καρύδι, καθώς ο κόσμος της underground σκηνής είχε υποδεχτεί το ντεμπούτο με ανοιχτές αγκάλες. Το θετικό που έχει αυτό το συγκρότημα, είναι ότι όσοι τους γνωρίζουν, τους αγαπάνε και σχεδόν όλοι περίμεναν την δεύτερη επίσημη κυκλοφορία τους να βγει, ενώ παράλληλα έπαιρναν τις "δόσεις" τους με κάποια splits και ep's που έβγαιναν κατά καιρούς μέχρι σήμερα. Τώρα όμως είναι εδώ, μαζί μας, διαθέσιμο από την MeteorCity Records και είναι πολύ καλό! Βασικά είναι αυτό που περιμέναμε, ίσως και κάτι περισσότερο.
Οι τεράστιες κιθάρες, το σφυροκόπημα, ο ρυθμός που θυμίζει John Bonham, τα σκληρά επικά φωνητικά είναι όλα εδώ. Συντριπτικό, αλλά και παράλληλα επικό. Ίσως αυτό το album να φέρει ξανά το χαμόγελο στα χείλι των οπαδών του είδους, ιδιαίτερα μετά τις απογοητεύσεις των The Sword με το “Warp Riders” αλλά και των High On Fire οι οποίοι δεν κατάφεραν να κάνουν ένα album από βαρύ, of heavy, ογκώδες βράχο όπου συνδέει την αγριάδα του sludge και του doom με την δόξα και τις μελωδίες του κλασσικού heavy metal.
Από τον καμβά από riffs του “Endless Agony”, ένα κομμάτι που απαιτεί και σε παρασύρει σε ατελείωτο headbanging, μέχρι το "Night Queen” που σου λιώνει τα αυτιά, το album δεν έχει ούτε ένα filler. Έχει μάλιστα και ένα κομμάτι που πιστεύεις ότι έρχεται από τα 70s, το "Mercy's Bane”, το οποίο έχει έναν τόνο από διαφορετικά riffs και τόσο διαφορετικές κατευθύνσεις μέσα στα μόλις 5 λεπτά του, που δεν γίνεται να σε αφήσουν αδιάφορο...
Για το RockOverdose.gr,
Αντώνης "Jey Key" Κατσαρός
Comments
