Ωραίοι οι solo δίσκοι; Ωραίοι, αλλά όχι όλοι. Ωραία τα πλήκτρα; Ωραία, αλλά για συγκεκριμένα κομμάτια και όχι παντού. Ωραίες οι μελωδίες; Ωραίες, όταν έχουν τη δύναμη να κολλήσουν μέσα σου μονομιάς. Όλα τα παραπάνω ωραία υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις βρίσκονται στο “Rest in Keys”. Ο δίσκος θα μπορούσε να αποτελείται μόνο από πλήκτρα, αλλά δίχως τη συνδρομή της κιθάρας και των solo της, χάνεται η αίγλη του ακόμα πιο ωραίου. Αυτή τη φορά όμως ο Κατσιώνης φρόντισε όχι απλά να κινηθεί ακόμα πιο ελεύθερα από τους προηγηθέντες δίσκους, αλλά κάλεσε και εκλεκτούς μουσικούς. Η συνδρομή των οποίων είναι σφραγίδα κεριού.
Σημειώστε το γεγονός ότι σε αυτόν τον δίσκο για πρώτη φορά καλεί και τραγουδιστές. Για την ακρίβεια δύο πανέμορφες θηλυκές φωνές και μία αρσενική και ανερχόμενη δύναμη. Το “On my Own” μπορεί να δείχνει πως έπαιζαν κάποτε οι Edguy και οι Stratovarius όταν ήταν στην ακμή τους, αλλά η εισαγωγή των πλήκτρων σου ξεκαθαρίζει τον πλέον χαρακτηριστικό ήχο και παίξιμο του Bob. Αεράτο κομμάτι με έναν Peter Ellis που στο ρεφρέν το απογειώνει. Στα ίδια πλαίσια κινείται και το “Another World” με όχι τόσο δύναμη στα φωνητικά από την αξιαγάπητη Maxi Nil, αλλά με χαρακτηριστική μελωδία που σου μένει από το πρώτο άκουσμα κιόλας. Ενώ στο “Rendez – Vous in the Sky” θα έλεγα ότι ακολουθεί μια τακτική των Dream Theater, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν τα στοιχεία τους. Δηλαδή μια όμορφη instrumental εισαγωγή λεπτών και εν συνεχεία εισάγεται η μαγευτική φωνή της Liv Kristine. Προλογίζει και σε υπνωτίζει, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω.
Τι γίνεται όμως όταν σε ένα κομμάτι υπάρχουν δύο πληκτράδες να οδεύουν παράλληλα και να αλλάζουν πάσες με κλειστά τα μάτια; Κατσιώνης και Gary Wehrkamp εντός του “Gravity Dance” δημιουργούν μία απόλυτη prog συνεδρία και σε κάνουν να κουνάς τα δάκτυλα σου. Μετά σειρά παίρνουν και δύο έξοχοι κιθαρίστες. Από τη μια ο Chris Amott στο “Game of Drones” κατευθύνει αυτός τη μελωδία εκεί που θέλει. Από την άλλη ο Gus G. φιλοξενείται σε γνώριμα και επιθετικά μονοπάτια και μαζί με τον Bob προσφέρουν δόξα και τιμή σε ένα speed metal symphony ονόματι “Poseidon’s Rage”, κατακερματισμός!
Όμως τα καλά δεν σταματούν εκεί. Καλοί και ωραίοι οι καλεσμένοι, αλλά σαν τη προσωπική σφραγίδα δεν έχει. Ιδίως όταν τα πλήκτρα αναλαμβάνουν να σύρουν το χορό. Ηπειρώτικες εξάψεις στο “Epirus Rising” και ένα τεχνικό drumming, ο συνδυασμός των οποίων σε στέλνει. Τα πιο κολλητικά κομμάτια του δίσκου όμως είναι τα “In My Little Big Planet” και “Falling from the Edge of Space”. Η έννοια της χαρακτηριστικής μελωδίας στα πλήκτρα που σου γίνεται αυτοκόλλητο στο μυαλό και με μεσογειακές – ελληνικές αναφορές. Απλά υπέροχα. Ενώ υπάρχουν όλα αυτά και ενώ βασικός σκοπός αυτού του δίσκου είναι να οδηγούν τα πλήκτρα, ο τίτλος “Rest in Keys” νομίζω ότι αντικατοπτρίζεται καλύτερα από το 12λεπτο “The Four Seasons of Love”. Κλείνεις τα μάτια και για 12 λεπτά απουσιάζεις από τον κόσμο. Μουσικό ταξίδι μόνο για όσους θέλουν να επιβιβαστούν.
Ωραίος δίσκος και χορταστικός με τις υπέρτατες του στιγμές. Δεν σε κουράζει, αντιθέτως σε ελαφρύνει από οτιδήποτε άλλο. Πλήκτρα ακούμε πλέον σε κάθε είδους δίσκο και καταντάει κάπως βαρετό, ας τα ακούσουμε τουλάχιστον εκεί που πρέπει, δηλαδή εδώ.
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose.gr: Ζήσης Πετκανάς
Comments
