Πίσω στις ένδοξες μέρες των θρυλικών ‘90s το κύμα που έφερε το όνομα US power εξαπλωνόταν και αρκετές μπάντες έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση είτε με έναν δίσκο που έμεινε στην ιστορία είτε με παραπάνω από 2 δίσκους και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα. Μπορεί το grunge να έκοψε απότομα την εξάπλωση αυτού του ιδιώματος, αλλά το US power έχει πάντοτε μία ψηλή θέση στο underground με τους Cage να συγκαταλέγονται σε εκείνες τις μπάντες που άντεξαν και επιβίωσαν, διότι παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους 1999, η αρχή τους ανάγεται πίσω στο 1992.
Οι λάτρεις λοιπόν του ιδιώματος και της μπάντας ας αρχίσουν να προθερμαίνονται καθώς ο νέος τους δίσκος είναι προ των πυλών και όπως ο τίτλος του το δηλώνει, Supremacy Of Steel, μόνο ατσάλι έχει μέσα του σε αρκετά μεγάλη δόση ώστε να μην αφήσει κανέναν απολύτως απογοητευμένο. Με το πρώτο κιόλας κομμάτι “Bloodsteel” τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους, κιθάρες με ταχύτητες άνευ ορίων, παρουσιαζόμενες ως ξυράφια που κόβουν τα πάντα στο διάβα τους και από την άλλη μια φωνή που πετάει τσιρίδες και αισθάνεσαι το χαμόγελο να αναγράφεται στο πρόσωπο σου. Ο Sean Robert θεωρώ ότι είναι από τους καλύτερους τραγουδιστές της «πιάτσας» λόγω των συστατικών της φωνής του. Έχει μέσα του τη δύναμη και την κραυγή των Rob Halford και James Rivera και από την άλλη είναι ποικιλόμορφος καθώς από τα ψηλά με ευκολία οδεύει στα χαμηλά και χωρίς πρόβλημα.
Θα περίμενε όμως κανείς από τα ψηλά να πάει στα ακόμα ψηλότερα; Ναι και η απόδειξη βρίσκεται στο “Annaliese Michel” όπου έχεις την εντύπωση ότι ο Βασιλιάς (King Diamond) κάνει guest εμφάνιση. Μια μυστήρια εισαγωγή και μία ταχύτατη συνέχεια με τους κυρίους Dave Garcia και Anthony McGinnis να δίνουν ρεσιτάλ στις κιθάρες. Το επιπλέον καλό στοιχείο στο δίσκο είναι κάποια ευκολομνημόνευτα ρεφρέν όπως στο “King Of The Wasteland” όπου ρεφρέν και μελωδικό rhythm section δημιουργούν ένα από τα καλύτερα σημεία μέσα στο δίσκο. Ακόμα και αν ο υπόλοιπος δίσκος δεν είχε να προσφέρει τίποτα, αυτό το τραγούδι θα ήταν ικανό για να συγκινήσει κάποιον. Βέβαια κάτι τέτοιο εδώ δεν συμβαίνει, διότι ο δίσκος δεν προσφέρει μόνο μία φοβερή στιγμή, αλλά τουλάχιστον έντεκα, είτε μέσα στο “Metal Empire” παρά τον πολυχρησιμοποιημένο τίτλο του και τον παλιμπαιδισμό που δημιουργεί, είτε στο απλά υπέροχο “Doctor Doom”.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην παραγωγή, η οποία κατά τη γνώμη μου ακούγεται περισσότερο ως μία live παραγωγή και όχι ως μία κλασσική στούντιο παραγωγή.
Ίσως αυτό να το έκανε η μπάντα γιατί πιθανόν θέλει να προετοιμάσει τους ακροατές για τις ζωντανές εμφανίσεις, αλλά και για να κάνει το υλικό να ακούγεται πιο ζωντανό και αυτό είναι πάντα ένα θετικό στοιχείο για μία μπάντα. Επίσης κάνει όλα τα όργανα να ακούγονται περίφημα και ειδικά το μπάσο, το οποίο φανερώνει την αξία του ακόμα και σε κομμάτια υψηλών ταχυτήτων όπως στο “Hell Destroyer & Metal Devil”.
Δεν θυμάμαι ποτέ οι Cage με κάποιον δίσκο τους να έχουν απογοητεύσει ποτέ κάποιον, είναι από τις μπάντες εγγύηση στο χώρο του underground και ανήκουν στην κορυφή μαζί με τους Vicious Rumors. Δεν ξέρω γιατί όμως δεν έχουν καταφέρει η ίδιοι να συμπεριληφθούν στους πολύ μεγάλους, αλλά ίσως αν γίνει αυτό τότε να κάνουν κάτι που δεν θα τους ταιριάζει, άρα αρνητικό.
Λοιπόν περιμένετε υπομονετικά μέχρι τις 25 Νοέμβρη και προετοιμαστείτε για έναν δίσκο, ορόσημο του US power!
Για το RockOverdose.gr,
Γιάννης "Dr.Feelgood" Κουτσοσήμος
Comments
