Η προ μηνών ανακοίνωση των Candlemass για την πρόθεσή τους να ρίξουν την αυλαία στην μακρόχρονη καριέρα τους ως πρωτοστατών και σημαιοφόρων του doom metal ήχου με βρήκε να επικροτώ την απόλυτα συνειδητή απόφαση του Leif Edling ότι το κύριο πνευματικό του τέκνο έχει δώσει ήδη πολλά και το πλήρωμα του χρόνου να αφήσει τη νεότερη γενιά να δρέψει τους καρπούς των κλασικών αριστουργημάτων των ιδίων είχε έρθει. Δεν χαίρομαι, το σέβομαι όμως ως κίνηση ειλικρινή και πλήρως συνειδητοποιημένη.
Η κρίση ενός δίσκου σαν το Psalms for the Dead είναι εκ προοιμίου δύσκολη, από την άποψη ότι εκτός από ένας δίσκος που να τιμάει το όνομα των δημιουργών του, «οφείλει», κατά έναν περίεργο τρόπο, να κλείσει εντυπωσιακά το κεφάλαιο της πορείας μιας εκ των επιδραστικότερων συγκροτημάτων της πρόσφατης ιστορίας. Δεν πρόκειται να μπω στο τρυπάκι να απαιτήσω από το ενδέκατο δίσκο τους να αποτελέσει κάποια δημιουργική υπέρβαση για τους doom ηγέτες. Γενικά, διότι θεωρώ ότι οι λέξεις «έμπνευση» και «Candlemass» θα έπρεπε συμβατικά να θεωρούνται ταυτόσημες και ειδικά διότι ο χρόνος φαίνεται να λειτουργεί σχεδόν ευεργετικά για τον Edling. Με άλλα λόγια, θεωρώ τα πιο πρόσφατα τους, King of the Grey Islands και Death Magic Doom αριστουργηματικά.
Όταν ανακοινώθηκε πριν λίγες ημέρες η αντικατάσταση του Robert Lowe από τον Mats Leven, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «η Krux-οποίηση ολοκληρώνεται». Όχι αδίκως. Το single του δίσκου είχε δείξει ότι η προσέγγιση εδώ δεν θα είναι κλασική Candlemass, τουλάχιστον όχι όσον αφορά τον ήχο και τις συνθετικές φόρμες. Λιγότερο ογκώδες και πιο εύπεπτο ηχητικά από το King… και λιγότερο επικό από το Death…, το Psalms… διαφέρει και μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει, επειδή μπορεί να θυμίζει αρκετά το II των (επίσης θεών, έτσι;) Krux, ωστόσο αποτελεί έναν ακόμα εξαιρετικό Candlemass δίσκο. Με τις riff-άρες του, με ένα λιτό αλλά καταλυτικό Hammond, με την φωνή ενός λιγότερο «οver the top» και θρηνητικού Lowe που τουλάχιστον στουντιακά τιμά τη θέση του και με εντυπωσιακά solo όπου και όταν πρέπει. Με κομματάρες όπως τα «Prophet», «Dancing in The Temple of Τhe Mad Queen Bee», «Waterwitch», «Τhe Killing of the Sun», «Siren Song», «Black As Time» που εύκολα ανταποκρίνονται στα υψηλά στάνταρ ποιότητας που έχει θέσει η προηγούμενη, παραγωγικότατη δεκαετία για το συγκρότημα.
Δεν ξέρω τι μπορεί να θεωρηθεί ως ιδανικό κλείσιμο μιας καριέρας ενός μουσικού, αν όμως έχει να κάνει με χειροπιαστά κριτήρια, οι Candlemass με τούτο το δίσκο φτάνουν αρκετά κοντά σε αυτό. Το Psalms for the Dead αποτελεί έναν ακόμα δίσκο με αφορμή τον οποίο μπορείτε να τους δοξάσετε μόνο και μόνο επειδή είναι αυτοί που είναι. Και εις άλλα με υγεία, doomsters, υγιαίνετε, που λένε.
Βαθμολογία: 80/100
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Comments
