Photo by Mark Horan
.
.
Πριν από λίγο καιρό ο Carmine Appice κυκλοφόρησε το νέο δίσκο τους μαζί με τους Cactus, με τίτλο "Temple Of The Blues II". Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία λοιπόν ο Απόστολος Πανταζόγλου μίλησε με το θρυλικό drummer για τη νέα του δουλειά, για τις συνεργασίες που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια, για την εποχή που έπαιζε στη μπάντα του Rod Stewart και φυσικά δεν έμεινε απ' έξω η συζήτηση για τους Led Zeppelin και τελικά ποιος επηρέασε ποιους.
.
.
..
.
RockOverdose: Καλησπέρα κύριε Appice. Είναι μεγάλη μας τιμή που σας φιλοξενούμε στο RockOverdose και που μιλάω μαζί σας. Και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
.
Carmine Appice: Ω, ευχαριστώ πολύ.
.
.
RockOverdose: Ας ξεκινήσουμε με το τελευταίο άλμπουμ των Cactus, το "Temple Of Blues II", που κυκλοφόρησε πριν από περίπου τρεις μήνες. Ο δίσκος περιλαμβάνει επτά τραγούδια του Howlin' Wolf από το "The Howlin' Wolf Album", καθώς και μερικές νέες συνθέσεις. Πώς προέκυψε η ιδέα να ηχογραφήσετε αυτές τις διασκευές;
.
Carmine Appice: Λοιπόν, ξέρεις, ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια που είχαν ποτέ οι Cactus ήταν το "Evil". Και το "Evil" προερχόταν από εκείνον τον δίσκο. Λατρεύω αυτό το δίσκο, γιατί τα τύμπανα εκεί μέσα είναι εκπληκτικά. Τα πάντα σε εκείνο τον δίσκο είναι σπουδαία. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι να τον ακούσω δεν ήμουν ιδιαίτερα άνθρωπος των blues. Μου άρεσε όμως ο τρόπος με τον οποίο είχαν εκσυγχρονίσει τον ήχο εκείνη την εποχή. Νομίζω ήταν το 1969. Ο τρόπος που ανανέωσαν το drumming ήταν πραγματικά εξαιρετικός. Ο Jeff Beck ήταν εκείνος που μου σύστησε αυτόν τον δίσκο. Και στον Jeff τον είχε δείξει ο Jimmy Page. Έτσι πάει η αλυσίδα. Jimmy Page, Jeff Beck, Cactus...
.
Όταν κυκλοφορήσαμε το "Temple Of Blues I" πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, πήγε πάρα πολύ καλά. Την πρώτη κιόλας εβδομάδα ανέβηκε στο Νο. 3 του Billboard Blues Chart. Έτσι είπαμε: "Ας κάνουμε και δεύτερο". Αρχίσαμε λοιπόν να σκεφτόμαστε τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει. Η δισκογραφική μάς είπε ότι ήθελε υλικό μόνο για ένα LP και όχι για διπλό, γιατί πλέον κάτι τέτοιο είναι πολύ ακριβό. Έτσι προχωρήσαμε με αυτή τη λογική.
.
Εγώ είχα τρία τραγούδια των Cactus που ήθελα να ηχογραφήσουμε, καθώς και ένα κομμάτι που είχα κάνει με τη Melanie, το "Purple Haze", το οποίο είναι πραγματικά απίστευτο. Είναι ένα φοβερό κομμάτι. Είχα ακόμη έξι ή επτά τραγούδια που ήθελα να κάνω και αναρωτιόμουν τι να επιλέξω. Τότε είπα: "Ξέρεις κάτι; Θέλω αυτό να είναι πραγματικά ένας blues δίσκος. Θα κάνω όλα εκείνα τα τραγούδια που δεν είχαμε προλάβει να ηχογραφήσουμε."
.
Όλοι οι φίλοι μου που είναι μουσικοί αγαπούν τα blues και ήξερα ότι θα λάτρευαν αυτόν τον δίσκο αν τον άκουγαν. Πολλοί άνθρωποι δεν είχαν ακούσει ποτέ το "The Howlin' Wolf Album". Έτσι άρχισα να επιλέγω τραγούδια ένα-ένα, μέχρι που έφτασα, νομίζω, στα έντεκα. Ουσιαστικά αφήσαμε απ' έξω μόνο δύο κομμάτια, αφού το "Evil" το είχαμε ήδη ηχογραφήσει στον προηγούμενο δίσκο. Και το αποτέλεσμα βγήκε πραγματικά φανταστικό.
.
Στη συνέχεια γυρίσαμε το πρώτο video, για το "The Little Red Rooster", με τον Dee Snider στα φωνητικά. Το μισό βίντεο είναι φτιαγμένο με ΑΙ. Είπα στον Dom (Dominic Esposito) ότι ήθελα να μας μεταφέρει πίσω στην εποχή όπου γεννήθηκαν τα blues. Ήθελα να παίζουμε μπροστά από μια παλιά ξύλινη καλύβα στον αμερικανικό Νότο, με μια αυθεντική blues ατμόσφαιρα. Ήθελα επίσης να υπάρχει ένα παλιό αυτοκίνητο στην ιστορία. Υπάρχει λοιπόν ένας πετεινός που μπαίνει σε μια μηχανή τύπου Φρανκενστάιν και μεταμορφώνεται σε μια όμορφη κοκκινομάλλα γυναίκα. Εκείνη μπαίνει στο αυτοκίνητο μαζί με τον Dee και αρχίζουν να γυρίζουν στους δρόμους. Στο τέλος μεταμορφώνεται ξανά σε πετεινό μέσα στο αυτοκίνητο. Το έστειλα στον Dee, του άρεσε πάρα πολύ και ο κόσμος αντέδρασε εξαιρετικά. Έτσι είπαμε ότι έπρεπε να κάνουμε ξανά κάτι αντίστοιχο.
.
.
.
.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα για το "Back Door Man", όπου η ιστορία ξεκινά με έναν άντρα που πετιέται από ένα παράθυρο στο Χάρλεμ, πίσω στο 1982. Στη συνέχεια εμφανίζεται το φάντασμά του και αρχίζει να περιφέρεται, δείχνοντας στον θεατή γιατί τελικά τον πέταξαν από το παράθυρο. Να σου πω και μια μικρή λεπτομέρεια. Στην αρχή βλέπεις μόνο τα χείλη μιας γυναίκας. Είναι από την ταινία "The Warriors".
.
.
RockOverdose: Αλήθεια;
.
Carmine Appice: Ναι. Είναι τα ίδια χείλη που αφηγούνται την ιστορία μέσα στην ταινία. Αποφασίσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε και στο video ως εισαγωγή, και δημιούργησαν μια φοβερή ατμόσφαιρα.
.
Μετά είπα στον Dom ότι ήθελα να υποδυθώ έναν αστυνομικό. Και όλοι όσοι εμφανίζονται στο video έχουν κάποια σχέση με το συγκρότημα. Για παράδειγμα, ο τύπος που τρώει κοτόπουλο με φασόλια είναι ο άνθρωπος που χρηματοδότησε τη μεγάλη συναυλία που δώσαμε τον Απρίλιο. Ο άλλος που διαβάζει εφημερίδα είναι ο Jorgen Carlsson, ο οποίος έπαιζε μπάσο στους Gov't Mule. Ο άνθρωπος που καθαρίζει το μπαρ και περνάει ένα ποτήρι πάνω από το κεφάλι του είναι ο συμπαραγωγός μας. Με την τεχνητή νοημοσύνη μπορείς να βάλεις οποιονδήποτε μέσα σε ένα βίντεο. Θα μπορούσα να βάλω ακόμα κι εσένα. Είναι πραγματικά απίστευτο.
.
Στη συνέχεια δώσαμε μια ζωντανή συναυλία στο Σικάγο, την οποία είχε χρηματοδοτήσει ο άνθρωπος που σου ανέφερα πριν. Ήταν μια φιλανθρωπική εκδήλωση. Συγκεντρώσαμε πολλά χρήματα για το Tunnel To Towers — το ίδρυμα που βοηθά όσους επηρεάστηκαν από την 11η Σεπτεμβρίου — καθώς και για διάφορες άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις.
.
Εκεί τραβήξαμε πλάνα από τη συναυλία, ώστε να έχουμε και υλικό με το συγκρότημα να παίζει ζωντανά. Δεν μπορείς να έχεις μόνο την ιστορία, πρέπει να δείχνεις και το ίδιο το συγκρότημα. Έτσι χρησιμοποιήσαμε αυτά τα πλάνα σε διάφορα σημεία της ταινίας μας.
.
.
.
.
Στείλαμε μια πρώτη εκδοχή του βίντεο στον Billy Sheehan και στον Eric Gales. Ο Eric μου είπε ότι δεν καταλάβαινε την ιστορία και του απάντησα ότι ούτε εγώ την καταλάβαινα απόλυτα, αλλά θα τη διορθώναμε στην πορεία (γέλια).
.
Ο μοντέρ μου είπε ότι το φάντασμα έμοιαζε περισσότερο με μάγο ή σαμάνο. Του είπα: "Όχι, όχι. Σηκώνεται από το σώμα του. Είναι φάντασμα. Κάν' το να περνάει μέσα από τα αυτοκίνητα και τα αυτοκίνητα να περνούν μέσα από εκείνο. Και όταν πλησιάζει τον Billy, να περνάει μέσα από το σώμα του." Κάτι σαν την ιστορία του A Christmas Carol, ξέρεις.
.
Έτσι εξηγείται ότι το φάντασμα περιφέρεται και δείχνει σε όλους τι καθίκι ήταν αυτός ο τύπος, ο "Back Door Man". Μπλέκει με τις γυναίκες όλων. Και στο τέλος μπλέκει και με τη γυναίκα του ίδιου του φίλου του. Εκείνος είναι που τελικά τον πετάει από το παράθυρο.
.
.
RockOverdose: Είναι πραγματικά σαν ταινία.
.
Carmine Appice: Ακριβώς. Είναι σαν τα παλιά βίντεο του MTV. Μόνο που πλέον δεν χρειάζονται 180.000 δολάρια για να τα γυρίσεις.
.
Έπειτα έπρεπε να πάρουμε την έγκριση του Billy και του Eric. Και τους άρεσε πάρα πολύ.
.
.
RockOverdose: Ξέρεις ότι ο Eric έρχεται στην Ελλάδα σε μερικές εβδομάδες.
.
Carmine Appice: Ναι, το ξέρω. Μάλιστα μπορεί να είναι μαζί του και ο roadie μου.
.
Τέλος πάντων, είμαι πραγματικά χαρούμενος που κυκλοφόρησε το video. Μέσα σε τέσσερις ημέρες είχε ήδη ξεπεράσει τις 50.000 προβολές στο YouTube. Έχω επενδύσει τα πάντα σε αυτό το video, γιατί δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο εκεί έξω. Γι' αυτό προσέλαβα έναν άνθρωπο αποκλειστικά για να το προωθήσει. Δεν κάνει τίποτε άλλο. Συνήθως δίνω αυτές τις συνεντεύξεις από το studio μου, αλλά αυτή την περίοδο μετακομίζουμε από τη Νέα Υόρκη, γιατί μόλις πούλησα το σπίτι μου εκεί. Γι' αυτό βλέπεις όλες αυτές τις κούτες πίσω μου. Να σου δείξω κάτι που δεν έχει δει κανείς εκτός από όσους έχουν έρθει στο σπίτι μου.
.
(Μου δείχνει μια κορνίζα με πέντε πλατινένιους δίσκους.)
.
Αυτοί είναι πέντε πλατινένιοι δίσκοι από την εποχή που ήμουν στο συγκρότημα του Rod Stewart. Είσαι τυχερός, γιατί δεν τους έχω κρεμάσει ακόμη στον τοίχο.
.
.
RockOverdose: Wow. Μιλάμε για ένα τεράστιο κομμάτι της μουσικής ιστορίας. Μιας και ανέφερες τον Sir Rod Stewart, πώς ήταν να συνεργάζεσαι μαζί του στις σπουδαίες εκείνες εποχές; Να γράφεις τραγούδια μαζί του, να περιοδεύεις μαζί του... Πώς ήταν να περνάς από την ψυχεδελική σκηνή και το hard rock σε κάτι τόσο διαφορετικό;
.
Carmine Appice: Ξέρεις, τότε τα πράγματα δεν ήταν τόσο διαχωρισμένα όσο σήμερα. Δεν υπήρχαν τόσες ταμπέλες. Ήταν απλώς μουσική. Hard rock μουσική. Εγώ πιστεύω ότι το heavy metal ξεκίνησε ουσιαστικά με τους Metallica. Πριν από αυτούς υπήρχαν οι Black Sabbath, οι Led Zeppelin, οι Cactus, οι Foghat και τόσοι άλλοι. Αυτό όμως δεν ήταν heavy metal με τη σημερινή έννοια. Όταν εμφανίστηκαν οι Metallica, με αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο της κιθάρας και με τις διπλές μπότες να ακολουθούν τις κιθάρες αντί για το μπάσο, εκεί θεωρώ ότι γεννήθηκε το heavy metal όπως το ξέρουμε σήμερα. Αυτό κάνουν πλέον σχεδόν όλες οι σύγχρονες metal μπάντες. Δεν παίζουν με τον παλιό, πιο funky τρόπο, όπου η μπότα ακολουθεί τη γραμμή του μπάσου. Πλέον ακολουθεί την κιθάρα.
.
Όταν λοιπόν μπήκα στο συγκρότημα του Rod, μου είπε: "Απλώς παίξε όπως έπαιζες στους Cactus." Και αυτό ακριβώς έκανα. Έπαιζα τα fills μου, είχα αυτόν τον γεμάτο ήχο στα τύμπανα και γενικά διατήρησα όλο το προσωπικό μου στυλ. Γι' αυτό σήμερα έχω δημιουργήσει μια παράσταση που λέγεται "Rod The Show". Συμμετέχει μαζί μου η Katja Rieckermann, η οποία έπαιζε σαξόφωνο με τον Rod για δεκατέσσερα χρόνια.
.
.
.
.
Παρουσιάζουμε ολόκληρη εκείνη την εποχή. Αφηγούμαι ιστορίες από τα παρασκήνια, παίζουμε όλα τα τραγούδια που δημιούργησα μαζί του και ακόμη παίζουμε και το "You Keep Me Hangin' On", γιατί το είχαμε ηχογραφήσει μαζί με τον Rod στο "Foot Loose & Fancy Free" και το παίζαμε πάντα ζωντανά. Η παράσταση είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Μπορείς να δεις βίντεο στο YouTube. Έχει videos, ειδικά εφέ, μέχρι και φωτιές που βγαίνουν από τα τύμπανα. Είναι πραγματικά πολύ, πολύ καλή. Έτσι λοιπόν συνεχίζω με το "Rod The Show", φυσικά παίζω ακόμη και με τους Vanilla Fudge και τώρα έχουμε το νέο δίσκο των Cactus και όλη την προώθηση για το "Back Door Man".
.
Εξακολουθώ να ροκάρω, φίλε! (γέλια)
.
.
RockOverdose: Προς το τέλος του video, όταν εμφανίζεστε να παίζετε ως συγκρότημα, υπάρχει μια μεγάλη πινακίδα που γράφει "American Led Zeppelin". Ήταν ένα σκόπιμο μήνυμα;
.
Carmine Appice: Αυτό πηγαίνει πίσω στο 1970. Όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι Cactus, πολλοί μας αποκαλούσαν "Αμερικανούς Led Zeppelin". Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Αυτό συνέβη πριν ακόμη οι Zeppelin γίνουν το τεράστιο συγκρότημα που γνωρίζει σήμερα όλος ο κόσμος. Είχαμε την ίδια περίπου σύνθεση οργάνων, μόνο που εμείς ήμασταν όλοι Αμερικανοί. Και πραγματικά... τα σπάγαμε. Έτσι αυτός ο χαρακτηρισμός έμεινε μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια.
.
.
RockOverdose: Πώς αισθάνεσαι σήμερα; Γιατί πλέον, με το διαδίκτυο και την πρόσβαση που έχουμε στην ιστορία της μουσικής, νομίζω ότι όλοι γνωρίζουν πως ήσουν ένας από τους ανθρώπους που επηρέασαν τους Led Zeppelin, αλλά και πολλές ακόμη μπάντες. Πώς είναι να αναγνωρίζεσαι επιτέλους ως ένας από τους πρωτοπόρους;
.
Carmine Appice: Είναι πραγματικά υπέροχο συναίσθημα. Πάντα ήθελα να γίνω ό,τι ήταν ο Gene Krupa για την jazz, αλλά στη rock. Έγραψα ένα βιβλίο για rock drums, από το οποίο έμαθαν άνθρωποι όπως ο Kenny Aronoff, ο Gregg Bissonette και ο Dave Weckl. Είναι υπέροχο συναίσθημα γιατί κατάφερα να πετύχω αυτόν τον στόχο και, θα έλεγα, ακόμη περισσότερα. Βέβαια, υπήρξαν και άλλοι σπουδαίοι drummer που άφησαν το στίγμα τους. Ο Phil Collins, για παράδειγμα, αν και στη συνέχεια επικεντρώθηκε περισσότερο στο τραγούδι παρά στα τύμπανα για να γνωρίσει ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία. Αλλά ξέρεις... δεν είμαι άνθρωπος που κάθεται να μιλάει συνεχώς για τον εαυτό του.
.
Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Ο άνθρωπος που μας κάνει τα videos έφτιαξε ακόμα ένα για το "300 Pounds Of Joy" και με παρουσίασε σαν έναν επαγγελματία παλαιστή που λεγόταν Carmine Colossal. Έναν τεράστιο, μυώδη τύπο, με λιμουζίνα, όμορφες γυναίκες και μια νίκη σε αγώνα πάλης. Το έδειξα στη γυναίκα μου και μου είπε: "Δεν ξέρω... Σε παρουσιάζει λίγο εγωκεντρικό." Και είχε δίκιο. Δεν μου αρέσει να προβάλλω τον εαυτό μου έτσι. Είναι όπως όταν ο κόσμος λέει ότι επηρέασα τον John Bonham. Δεν το είπα ποτέ εγώ. Ποτέ δεν βγήκα να το ισχυριστώ, γιατί αν το έκανα, όλοι θα έλεγαν ότι έχω τεράστιο εγωισμό.
.
.
.
.
Όμως άρχισαν να το γράφουν τα περιοδικά. Το Rhythm Magazine στη Βρετανία δημοσίευσε άρθρο με τίτλο "The Man Who Influenced John Bonham". Το Modern Drummer έγραψε "The Man Who Created Heavy Rock Drumming Before John Bonham". Δεν ήταν δικά μου λόγια. Εγώ ξέρω τι έχω κάνει, αλλά ποτέ δεν ήθελα να το διαφημίσω γιατί θα φαινόμουν σαν μεγαλομανής.
.
.
RockOverdose: Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι η αλήθεια, αλλά αν το έλεγες εσύ ο ίδιος, θα ακουγόταν τελείως διαφορετικά.
.
Carmine Appice: Ακριβώς. Ο John Bonham ήταν ο John Bonham. Όλοι επηρεάζουν κάποιον.Ένας σπουδαίος jazz drummer, ο Joe Morello, είχε πει κάποτε: "Κανείς δεν τα έχει όλα. Όλοι παίρνουμε στοιχεία ο ένας από τον άλλον." Και είχε δίκιο. Ο μόνος που πραγματικά τα είχε όλα ήταν ο Buddy Rich. Ήταν απλά... απίστευτος.
.
Αλλά για να επιστρέψω στην ερώτησή σου, ναι, είναι πολύ όμορφο συναίσθημα. Έχω όλους αυτούς τους χρυσούς και πλατινένιους δίσκους κρεμασμένους στους τοίχους του studio μου. Ξέρω τι δημιούργησα. Εγώ δημιούργησα αυτόν τον τεράστιο ήχο στα τύμπανα. Εγώ προμήθευσα τα τύμπανα του John Bonham. Ο κόσμος δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει ότι, όταν γεννήθηκαν οι Led Zeppelin, δεν υπήρχε ακόμη τίποτα. Στην πρώτη τους συναυλία, οι Vanilla Fudge πλήρωσαν οι ίδιοι το μισό της αμοιβής τους, γιατί ο διοργανωτής δεν ήθελε να τους κλείσει. Η αμοιβή ήταν 1.500 δολάρια. Εμείς πληρώσαμε τα 750 και ο διοργανωτής τα υπόλοιπα 750, μόνο και μόνο για να εμφανιστούν μαζί μας. Πολλοί δεν το γνωρίζουν αυτό. Και φυσικά... ποτέ δεν μας επέστρεψαν αυτά τα χρήματα. (γέλια)
.
Έχεις δει όμως το ντοκιμαντέρ των Led Zeppelin; Εκεί μου αναγνωρίζουν αυτό που πρόσφερα. Και μόνο αυτό άξιζε όλη την αναμονή.
.
Ξεκίνησα μια ολόκληρη νέα τάση στο drumming μαζί με τη Ludwig. Η συνεργασία μου μαζί τους ήταν πολύ στενή. Όταν ήμουν νεότερος, έσπαγα συνεχώς τα τύμπανα. Τους έλεγα: "Πρέπει να τα κάνετε πιο ανθεκτικά." Και δουλεύαμε μαζί πάνω στις βελτιώσεις. Ήθελα πιο δυνατά τύμπανα. Μεγαλύτερα τύμπανα. Τότε δεν υπήρχαν συστήματα PA όπως σήμερα. Ευτυχώς δεν χρειάζεται να το κάνω πια. Έλα τώρα... έφτασα τα 80. Δεν χρειάζεται πλέον να βαράω έτσι. (γέλια)
.
Καμιά φορά βλέπω τον εαυτό μου και λέω: "Φίλε... πόσο ήρεμος φαίνομαι." Κάποτε ήμουν πραγματικό θηρίο.
.
.
RockOverdose: Έχεις μοιραστεί τη σκηνή και έχεις περιοδεύσει με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία της μουσικής, όπως ο Frank Zappa, η Janis Joplin, ο Jimi Hendrix, ο Jeff Beck — που, όλως τυχαίως, σήμερα θα έκλεινε τα 82 του χρόνια (η συνέντευξη έγινε στις 24/06)— και τόσους άλλους. Εκείνη την εποχή, αισθανόσουν ότι ήσουν ήδη ένας θρύλος; Και δεν το λέω με την έννοια του εγωισμού, όπως είπες πριν.
.
Carmine Appice: Ξέρω πολύ καλά τι έχω κάνει. Πιθανότατα είμαι ο rock drummer που έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους κιθαρίστες. Μόλις τις προάλλες κοιτούσα το δίσκο μου Guitar Zeus. Εκεί συμμετείχαν περίπου τριάντα διαφορετικοί κιθαρίστες — Brian May, Neal Schon, Slash, Yngwie Malmsteen, Ted Nugent και πολλοί ακόμη — πέρα από όλα τα υπόλοιπα πράγματα που έχω κάνει στην καριέρα μου.
.
Ο κόσμος μου λέει συνέχεια: "Είσαι θρύλος.", "Έχεις πετύχει αυτό.", "Έχεις πετύχει εκείνο." Εγώ όμως προτιμώ να σκέφτομαι ότι είμαι απλώς ένας καλός άνθρωπος. Μου αρέσει να βοηθάω τους άλλους. Έχω έναν φίλο που έπαιζε παλιά στους Vagrants (εννοεί τον Roger Mansour). Ζούσε στην Αϊτή, τώρα είναι πάστορας και μένει στο Ορλάντο. Του στέλνω χρήματα για να βοηθά ανθρώπους στην Αϊτή. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Να είμαι καλός άνθρωπος. Να βοηθάω όπου μπορώ.
.
Ο κόσμος λέει ότι είμαι θρύλος και, ναι, ξέρω πολύ καλά τι έχω κάνει. Στο ντοκιμαντέρ των Led Zeppelin δείχνουν πλάνα μου από την εμφάνισή μου στο The Ed Sullivan Show. Ήμουν πραγματικά... θηρίο. Έπαιζα με μια ενέργεια που τότε δεν είχε κανείς. Θυμάσαι τον Dino Danelli από τους Rascals; Ήθελα να γίνω ακόμα πιο άγριος από εκείνον..
.
.
.
.
Και στάθηκα πραγματικά τυχερός στη ζωή μου. Χτύπα ξύλο. Δεν υπήρξα μέλος ενός και μόνο τεράστιου συγκροτήματος, όπως ο John Bonham στους Led Zeppelin ή ο Ian Paice στους Deep Purple. Αυτό με τοποθετεί σε μια διαφορετική κατηγορία από πολλούς άλλους drummer. Ή από τον Neil Peart ο οποίος ήταν ένας απίστευτος drummer. Και μιας που μιλάμε για τους Rush, πραγματικά ανυπομονώ να δω την Anika Nilles να παίζει με τους Rush. Τη θαύμαζα πολύ πριν συνεργαστεί μαζί τους. Είχα δει διάφορα video της και ήταν φοβερή. Παίζει τα μέρη του Neil αλλά με το δικό της προσωπικό ύφος. Είδα και μερικά video από τις πρώτες συναυλίες των Rush μαζί της και πραγματικά ανυπομονώ να τους δω ζωντανά.
.
Τις προάλλες παρακολουθούσα ένα video από το "Passion", που παίξαμε σε μια συναυλία του Rod The Show, και πραγματικά εντυπωσιάστηκα... από τον ίδιο μου τον εαυτό. Σήμερα υπάρχουν απίστευτοι drummer που κάνουν καταπληκτικά πράγματα. Όμως πολλές από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν, δεν γνωρίζουν καν από πού προέρχονται. Τα χρόνια περνούν και η ιστορία ξεχνιέται.
.
Εγώ έχω γράψει το βιβλίο μου για τα τύμπανα και διδάσκω σεμινάρια από το 1971. Δίδαξα τεχνικές όπως η "Falling Rocks", την οποία χρησιμοποιούν σήμερα πάρα πολλοί σύγχρονοι drummer. Πιθανότατα όμως δεν γνωρίζουν από πού προέρχεται. Ακούω συνέχεια ανθρώπους να παίζουν πράγματα που έκανα εγώ πριν από δεκαετίες. Δεν ξέρω αν αυτό θα ακουστεί σαν εγωισμός, αλλά πάνω απ' όλα υπήρξα εκπαιδευτικός. Έχω γράψει βιβλία για τύμπανα. Γύρισα ολόκληρο τον κόσμο διδάσκοντας. Και σήμερα βλέπω αυτούς τους μουσικούς να παίζουν όλες εκείνες τις ασκήσεις με απίστευτες ταχύτητες, χωρίς πιθανότατα να γνωρίζουν ποιος τις εισήγαγε. Εγώ ξέρω από πού τις πήρα. Τις έμαθα από έναν σπουδαίο jazz drummer, τον Max Roach. Απλώς τις προσάρμοσα στο δικό μου, πιο "βαρύ" ύφος, χρησιμοποιώντας δύο μπότες αντί για μία. Τις συμπεριέλαβα στο βιβλίο μου και στη συνέχεια ταξίδεψα παντού διδάσκοντάς τες.
.
Έκανα σεμινάρια στην Τουρκία. Στην Ελλάδα. Σε ολόκληρη την Ασία. Στη Νότια Αμερική. Στην Κεντρική Αμερική. Στο Μεξικό. Στην Αυστραλία. Στη Νέα Ζηλανδία. Στην Ιαπωνία. Παντού. Δίδασκα αυτές τις τεχνικές σε ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό είναι κάτι που με κάνει πραγματικά να νιώθω όμορφα. Οι άνθρωποι τις χρησιμοποιούν σήμερα, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουν την ιστορία τους.
.
.
RockOverdose: Φαντάζομαι πάντως ότι σου δίνει μεγάλη ικανοποίηση να ακούς τόσους πολλούς μουσικούς να χρησιμοποιούν τις τεχνικές που ανέπτυξες.
.
Carmine Appice: Φυσικά. Ξέρεις όμως, τότε δεν υπήρχαν πολλοί που έπαιζαν έτσι. Ήμασταν εγώ, ο Mitch Mitchell, ο Keith Moon και ο Ginger Baker. Αυτοί οι τέσσερις-πέντε drummer επηρεάσαμε σχεδόν όλο το rock drumming που ακολούθησε και που έχει φτάσει μέχρι σήμερα. Και όλοι τους έχουν φύγει από τη ζωή. Χτύπα ξύλο... Εγώ είμαι ακόμη εδώ.
.
Και χαίρομαι πραγματικά που μπορώ να βλέπω πώς εξελίχθηκε το drumming από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα. Μερικοί από αυτούς τους νεότερους είναι πραγματικά απίστευτοι. Έχουν αναπτύξει νέες τεχνικές με τα πόδια που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς τις κάνουν. Αλλά αυτά είναι για τους νέους. (γέλια) Δεν είναι για μένα. Δεν μπορώ να κάθομαι με τις ώρες να εξασκούμαι πάνω σε όλα αυτά. Εγώ κάνω αυτό που ξέρω να κάνω. Και συνεχίζω να το κάνω μπροστά σε κοινό που το απολαμβάνει. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Να περνάμε καλά.
.
Μου αρέσει πολύ να βλέπω ανθρώπους όπως ο Rod Stewart. Δεν είναι πλέον όπως ήταν στα νιάτα του, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται εκεί έξω. Τον είδα πριν από μερικούς μήνες. Ήταν καταπληκτικός. Εξακολουθεί να γυρίζει όλο τον κόσμο. Νομίζω όμως ότι σιγά-σιγά θα περιορίσει τις περιοδείες και θα προτιμήσει residency εμφανίσεις σε χώρους όπως στο Λας Βέγκας, όπου ο κόσμος θα πηγαίνει να τον βλέπει. Και αυτό θα είναι καλό και για το "Rod The Show", γιατί εμείς θα μπορούμε να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε (γέλια).
.
.
.
.
Εγώ πάντως πλέον δεν έρχομαι συχνά στην Ευρώπη. Είναι πολύ κουραστικό. Αν ταξιδεύεις με ιδιωτικό αεροπλάνο, έχεις γιατρούς μαζί σου και όλες αυτές τις ανέσεις, είναι διαφορετικά. Αλλά να πετάω με εμπορικές πτήσεις και να περνάω όλη αυτή την ταλαιπωρία των αεροδρομίων... Προτιμώ να μένω στην Αμερική και να απολαμβάνω τη ζωή. Η Αμερική είναι τεράστια. Και, παρ' όλο που παίζω τόσες δεκαετίες, υπάρχουν ακόμη μέρη εκεί όπου δεν έχω εμφανιστεί ποτέ.
.
.
RockOverdose: Πριν λίγο ανέφερες ότι έχεις συνεργαστεί με αμέτρητους κιθαρίστες. Ένας από τους προσωπικούς μου αγαπημένους είναι ο John Sykes, με τον οποίο συνεργάστηκες στους Blue Murder. Είμαι τεράστιος θαυμαστής του. Πώς ήταν να δουλεύεις μαζί του;
.
Carmine Appice: Ω φίλε... Οι Blue Murder ήταν κάτι το απίστευτο για μένα. Θα στοιχημάτιζα ακόμη και το σπίτι μου ότι αυτή η μπάντα θα έκανε πλατινένιους δίσκους. Όταν ολοκληρώσαμε το πρώτο album, είπα: "Wow". Ήμασταν σαν αδέλφια.
.
Ο Tony Martin υποτίθεται ότι θα τραγουδούσε μαζί μας. Όταν όμως ετοιμαζόμασταν να φύγουμε για το Βανκούβερ για τις ηχογραφήσεις, μας είπε: "Δεν έρχομαι". Ο Bob Rock ήταν ο παραγωγός και μας είπε: "Ελάτε όπως και να έχει. Θα ηχογραφήσουμε τη μουσική και μετά θα βρούμε τραγουδιστή". Δοκιμάσαμε σχεδόν όλους τους τραγουδιστές στο Λος Άντζελες, αλλά κανείς δεν ταίριαζε πραγματικά. Έτσι ο John Sykes αποφάσισε να τραγουδήσει ο ίδιος, παρόλο που δεν θεωρούσε τον εαυτό του τραγουδιστή. Εγώ και ο Tony Franklin τον πιέσαμε λέγοντάς του: "Δεν βρίσκουμε τον κατάλληλο τραγουδιστή. Η εταιρεία υπέγραψε μαζί σου και με τη φωνή σου. Τραγούδα εσύ. Εμείς θα σε στηρίξουμε με δεύτερα φωνητικά και θα είμαστε ένα τρίο με βάθος". Και όταν λέω βάθος, εννοώ ότι θα προσθέταμε πλήκτρα.
.
.
.
.
Και τελικά το έκανε. Τραγούδησε ολόκληρο το πρώτο άλμπουμ και όταν το ακούσαμε είπαμε: "Wow!" Το ηχογραφήσαμε σε αναλογική κονσόλα και ακουγόταν απίστευτο. Μετά ο Bob Rock το μίξαρε ψηφιακά. Εγώ και ο John μπήκαμε στο στούντιο και του είπαμε: "Δεν θέλουμε το ψηφιακό μιξάζ. Θέλουμε τις αναλογικές μίξεις". Ο Bob γύρισε και μου είπε: "Αν δεν βγείτε αμέσως έξω, δεν πρόκειται να το μιξάρω". Νομίζαμε ότι είχαμε κάποια δύναμη τότε... και τελικά φύγαμε με την ουρά στα σκέλια! (γέλια). Αλλά έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα βγήκε φανταστικό. Ο John ήταν φανταστικός μουσικός και άνθρωπος.
.
Το video που κάναμε για το "Valley Of The Kings" κόστισε περίπου 150.000 δολάρια. Άλλα τόσα κόστισε και το "Jelly Roll". Κι όμως, η μπάντα ποτέ δεν έβγαλε πραγματικά χρήματα. Στην Ιαπωνία παίζαμε μπροστά σε 12.000 άτομα και μετά περιοδεύσαμε με τον Billy Squier και τους King's X. Εκεί έγινα φίλος με τους King's X. Πήγα στο λεωφορείο τους και τους βρήκα να ακούνε Cactus. Τους ρώτησα: "Το βάζετε επειδή είμαι εδώ;" Και μου απάντησαν: "Όχι, φίλε. Λατρεύουμε τους Cactus". Έπαθα πλάκα.Έτσι ξεκίνησε η σχέση μας. Αργότερα συμμετείχαν και στο "Guitar Zeus" και στα "Temple Of Blues I & II". Είναι υπέροχοι άνθρωποι και φοβερή μπάντα.
.
Τους είδα κάποτε να ανοίγουν συναυλία των Rush και για να είμαι ειλικρινής, εκείνο το βράδυ τους έκλεψαν την παράσταση. Ίσως οι Rush να είχαν μια κακή μέρα — όλοι έχουμε κακές μέρες. Δεν μπορώ να τους κρίνω από μία μόνο εμφάνιση. Αλλά οι King's X ήταν πραγματικά φωτιά εκείνο το βράδυ. Και φυσικά λατρεύω τους Rush. Έχουν γράψει σπουδαία πράγματα. Το αγαπημένο μου τραγούδι τους είναι το "Tom Sawyer". Δεν έχω δει ακόμα την Anika να το παίζει, αλλά είμαι σίγουρος ότι κάνει εξαιρετική δουλειά. Την πρωτοείδα όταν έπαιζε με τον Jeff Beck και ήταν καταπληκτική.
.
Και μια που ανέφερα τον Beck, ξέρεις, εγώ ήμουν αυτός που έφερε ξανά κοντά τον Jeff Beck και τον Rod Stewart, γιατί ήταν και οι δύο φίλοι μου. Ο Jeff περνούσε έναν χωρισμό εκείνη την περίοδο κι εγώ έπαιρνα διαζύγιο. Ήρθε στο Λος Άντζελες, βγήκαμε έξω, περάσαμε καλά και τελικά καταλήξαμε να ηχογραφήσουμε το "People Get Ready".
.
.
.
.
Πραγματικά αισθάνομαι ευλογημένος για την καριέρα που είχα και για όλους αυτούς τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα. Με τον Rod είμαστε ακόμα φίλοι. Έγραψα την αυτοβιογραφία μου, "Stick It: My Life Of Sex, Drums, Rock 'N' Roll", και ο Rod έγραψε τον πρόλογο: "Απέλυσα τον Carmine — ένας Θεός ξέρει γιατί;" (γέλια). Παραμένουμε καλοί φίλοι.
.
Προσπαθώ να διατηρώ καλές σχέσεις με όλους. Ο Brian May είναι φίλος μου. Το ίδιο και ο Ted Nugent. Και οι δύο συμμετείχαν στο "Guitar Zeus". Ο Slash και ο Richard Fortus από τους Guns N' Roses, οι King's X... Έχω δουλέψει με πάρα πολλούς ανθρώπους. Αμέτρητοι συνδυασμοί μουσικών.
.
.
RockOverdose: Πραγματικά υλικό για all-star συγκρότημα. Ακριβώς όπως και η πινακίδα του αυτοκινήτου στο εξώφυλλο του "Temple Of Blues II".
.
Carmine Appice: Δεν ξέρω πόσο καλά ή άσχημα θα πάει ο δίσκος, αλλά μπορώ να σου πω ότι για μένα χρειάζονται περίπου έξι μήνες για να φτιάξω ένα τέτοιο album. Ξεκινάω μόνος μου στο studio με ένα click και τη φωνή μου. Τραγουδάω το riff, βάζω μια πρόχειρη μελωδία εκεί που θα είναι το κουπλέ και μετά παίζω τύμπανα πάνω σε αυτό. Στη συνέχεια το στέλνω στον κιθαρίστα μου, τον Artie Dillon. Εκείνος προσθέτει κιθάρα και μπάσο. Μετά το στέλνουμε στον τραγουδιστή μας, τον Ed Terry, ο οποίος βάζει τα φωνητικά και έτσι έχουμε ένα demo. Από εκεί και πέρα το πηγαίνουμε όπου θέλω εγώ.
.
.
.
.
RockOverdose: Κύριε Appice, θα μπορούσα να μιλάω μαζί σας όλη μέρα, αλλά δυστυχώς ο χρόνος μας έχει ήδη ξεπεραστεί. Ήταν πραγματικά τεράστια τιμή. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
.
Carmine Appice: Ήταν μια υπέροχη συζήτηση. Ευχαριστώ πολύ.
.
.
Για το RockOverdose: Απόστολος "Astaldo" Πανταζόγλου
.
.
Comments
