Σάββατο βράδυ σε μια επαρχιακή πόλη που δεν ευδοκιμεί ούτε έντεχνο και παίζουν Conquistadors, Tribute μπάντα σε Running Wild Τρίκαλα με Harry Conklin στη φωνή μια ώρα από εδώ, πάμε; Το συζητάς; Πόσοι είμαστε; Βγαίνει αμάξι. Φύγαμε! Έτσι είναι μάγκες δυστυχώς ή ευτυχώς κάποια πράματα πέρα από τις μεγάλες αστικές πόλεις, μα η δίψα και το αυθεντικό συναίσθημα για την μουσική που αγαπάμε με τέτοιες πράξεις αποδεικνύεται. De facto κατάσταση.
Έχω τιμήσει πολλές φορές αυτή την πόλη στις διοργανώσεις της και απορώ ακόμα πως κρατάει και συνεχίζει αλλά την απάντηση την έδωσα λίγο πριν, όμως θέλω να ευχαριστήσω εκ των προτέρων τους διοργανωτές, τις μπάντες και φυσικά όλους τους 100 plus παρευρισκόμενους που μαζί δημιουργούμε έναν μικρό πυρήνα μεταλλικής πινέζας σε ένα χάρτη γεμάτο κλαρινογαμπρίστικα ζόμπι. Μην ακούσω μαλακίες τύπου για λεφτά γίνονται, για προώθηση μπαντών ή οτιδήποτε δόλιο πει ο κάθε καχύποπτος, πάτε απλά να ρωτήστε τον καθένα τα λογιστικά του να σας τα δώσει ευχαρίστως να δείτε τι γίνεται και τι όχι με μαθηματικά πρώτα και μετά πείτε ξανά αν επιμένετε στις υποθέσεις σας. Όχι ότι σε μια Αθήνα πχ πλουτίζουν πολλοί, να τα λέμε όλα… Anyway στο ζουμί μας…
Andromeda club, παραπάνω από τίμιο σαν χώρος, όσο όσο για το δυναμικό της πόλης, ήπιος καιρός για την εποχή, καλή διάθεση, φίλοι που τρακάραμε μετά από καιρό από άλλες γειτονικές περιοχές, προθέρμανση με ότι κουμπώνει στον καθένα (μπύρες, καφές, πιτόγυρο, όλα μαζί με-μια στάση στην τουαλέτα) και αρχίζουμε με μια μικρή καθυστέρηση με το πρώτο γκρούπ.
Scent Of Thorns λοιπόν που λέτε είναι μια νέα μπάντα από τα Γιάννενα που μόλις πέρσι κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους Deathless Heights και το υλικό τους είναι ένα μείγμα μελωδικού σουηδικού (Τι άλλο θα ήταν;) Death με ελαφρά folk στοιχεία τύπου Amorphis, Eluviete, Cruachan. Αυτά όμως επι σκηνής καθώς δεν φάνηκαν λόγο του ότι δεν είχανε κάποιο έξτρα μέλος να παίζει το φλάουτο παράδειγμα και λογικό παραείναι δύσκολο, ήταν πιο straight foreward με τα κλασσικά όργανα και ίσως καλύτερα αν με ρωτήστε για το ύφος του όλου line up. Λόγο του νεαρού της ηλικίας τους διακρίνουμε κάποιες metalcore επιρροές κυρίως στα φωνητικά της τραγουδίστριας, εδώ θα σταθώ λίγο να αναφέρω κάτι πολύ σημαντικό όμως. Γλυκύτατη φαινομενικά έκανε μια παράκληση στο κοινό να “έρθει πιο κοντά ή να έρθω εγώ” κατέβηκε από την σκηνή και ξαφνικά σιγά σιγά εκεί που μπροστά ήταν άδειο, αρχίσαμε να μαζευόμαστε ντροπαλά στο κάλεσμά της, όχι επειδή είναι πιτσιρίκια αλλά όντως, γιατί όχι αναρωτιέμαι? Καταλαβαίνω ότι το κοινό πλειοψηφικά ήταν άνω (δεν λέω πόσο δεν μας συμφέρει) και έχουμε, σε εισαγωγικά, γράψει χιλιόμετρα στο συναυλιακό κοντέρ, κανένας δεν απαιτεί να κάνουμε mosh πριν καν αρχίσει το κομμάτι, αλλά εντάξει ρε σεις, το να είμαστε όσο πιο κοντά στο stage δεν θα μας χαλάσει παραπάνω το τύμπανο απ ότι ήδη έχει φθαρεί. Μπράβο της που δεν κώλωσε να το πει και έτσι πρέπει. Κατά τα άλλα η απόδοσή τους ήτανε πάρα πολύ καλή, συγκεντρωμένοι στο παίξιμό τους χωρίς υπερβολές στο stage act, αλλά με ταπεινότητα ξεδιπλώθηκαν κατά την διάρκεια του σετ και μόνο χειροκροτήματα εισέπραξαν, αξίως, στο τέλος, παρουσιάζοντας όλο το άλμπουμ τους συν δύο καινούρια (Silencer και Untamed). Γρήγορη μπύρα και κανα φούμο γιατί την πήραμε γραμμή ότι θα πάει τάπα η φάση.
Η αδρεναλίνη αρχίζει να γαργαλάει δειλά οπότε ένα tribute band Metallica είναι ότι πρέπει. Τι παίξανε; Πως τα παίξανε; Ήταν άρτιοι; Το έβγαλε το τάδε σόλο; Ρε δεν γαμιόμαστε λέω γω; Άμα πας με monocle, κρασί καπερνέ σοβινόν του 85, σε αριστοκρατικό καναπέ, ατσαλάκωτος, με καρδινάλιες προσδοκίες, για metal live κάτι λάθος παίζει με εσένα! Τα παιδιά ανέβηκαν όχι να αποδείξουν ότι το κάνουν καλύτερα από τους Αμερικάνους Τιτάνες, αλλά γιατί απλά έτσι θέλουν και σε όποιον αρέσει. Ο ντράμερ ειδικά το απέδειξε με το παραπάνω, το κέφι και την καύλα του, ο τραγουδιστής, όπως περιέγραψε ένας φίλος μου είναι, Hetfield μετά το 2000 (χωρίς τα Yeah, συμπληρώνω), απλοί, λιτοί μας εκτελέσανε μέρη από την δισκογραφία τους μέχρι και το Black Album, είχανε κάποια θεματάκια στον ήχο από ότι κατάλαβα που δυστυχώς δεν τους άφησαν ίσως να το ευχαριστηθούνε πλήρως αλλά come ooon…Δεν γίνεται να ακούς τις νότες του Of Wolf And Man, Blitzkreg, Damage Inc, Whiplash, Am I Evil? και να μην κουνήσεις το κεφάλι. Άρα, τα πήγαν πολύ καλά. Θα ήθελα λίγο περισσότερη κίνηση να πω την κακία μου μα καταλαβαίνω αν παίζει θέμα ήχου on stage σε ζορίζει και κακά τα ψέματα ΔΕΝ είναι εύκολο το μονοπάτι που διαλέξανε. Το Blackend θέλει αρχίδια να το παίξεις και να μην βγεις με τις ντομάτες, γιατί όλοι τα ξέρουμε σαν το όνομά μας τα τραγούδια, οπότε οι απαιτήσεις προϋπάρχουν στο υποσυνείδητο. Ντάξει, ξέρω, σας τρώει το setlist να δείτε και σιγά τι λέω εγώ. Ορίστε ρε:
Creeping Death
For Whom The Bell Tolls
The Four Horsemen
Fade To Black
Am I Evil?
Master Of Puppets
Of Wolf And Man
Blackened
Disposable Heroes
Wherever I May Roam
One
Blitzkrieg
Breadfan (έκπληξηηηη!)
Harvester Of Sorrow
Unforgiven
Battery
Damage Inc
Whiplash
και κανονικά είχανε περισσότερα όμως λόγο της αρχικής καθυστέρησης κόψανε 5-6 που δεν σας τα λέω γιατί τέτοιος είμαι.
Πάλι ένα ίδιο “διαφημιστικό” break όπως πριν, φοράμε eye patch, νομίζουμε ότι έχουμε παπαγάλο στον ώμο, προσποιούμαστε ότι κουτσαίνουμε και Ship Ahoy!
Την λατρεία μου για τον Harry Conklin την έχω δηλώσει και θα το ξανακάνω. Ο τύπος μαζί με τον Todd La Torre μπορούνε άνετα να δώσουνε σύνταξη σε όλους τους heavy/power τραγουδιστές και δεν σηκώνω κουβέντα. Δεν είναι το εύρος της φωνής τους, ούτε το background τους μόνο που τους κάνουν αυτό που είναι. Το μεράκι και η αγάπη για την μουσική αυτή δεν κρύβεται, κάνοντας το το μεγαλύτερο bonus στο όλο πακέτο που έχουν. Τώρα θέλετε να πω τι εστί Running Wild; Η μοναδική μπάντα για να κάνεις πλιάτσικο; Και με τον προαναφερθέν στο μικρόφωνο, ντυμένο πειρατή, όπως σχεδόν όλοι στο γκρούπ; Καταρχάς νούμερο ένα, δεν έχω δει τον Rock’n’Rolf live μα σίγουρα τέτοια φωνή ΔΕΝ βγάζει. Νούμερο δύο, δεν ξέρω ΑΝ θα δω ποτέ εδώ Ελλάδα τουλάχιστον, Running Wild. Τρίτον είμαι σχεδόν σίγουρος, παρόλο που κάνουν εκπλήξεις, κάποια κομμάτια που ακούστηκαν ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να τα δούμε από αυτούς. Ποια εννοώ? Chains And Leather σας κάνει; Όχι; Beggars Night; Ούτε; Men In Black; Κάτι γίνεται...Blazon Stone, Into The Arena (με αυτό μπήκανε) ή το Black Wings Of Death, που μας έχει στοιχειώσει την εφηβική μας ηλικία που δεν λέμε;
Ασταμάτητα κοπανιόμουν σταματώντας από την πώρωση μόνο όταν ανακοίνωσαν την λήξη του σετ τους. Ήταν τόσο άρτιοι που όταν βγήκαμε έξω συζητώντας την βραδιά είπα θρασύτατα, “αμφιβάλω όταν δω τους αυθεντικούς αν θα περάσω τόσο καλά”. Ξέρω μπορεί να υπερβάλω, όχι ότι μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τους πειρατικούς ήχους τους που με μπριζώνουν και θέλω να κάνω σαν κατσίκι απ όπου και αν ακούγονται, αλλά για να πιάσετε το νόημα, μέσα στις σχεδόν δύο ώρες που παίξανε πραγματικά το υπερευχαριστηθήκαμε, βγήκαμε με χαμόγελο, τιμήσαμε μια γύρα τη “γιάφκα” του Rising (ένα από τα last standing old school μεταλλάδικα της χώρας μας) για το σβήσιμο της βραδιάς κι έτσι λήγει ένα ωραιότατο mini metal road trip. Τι καλύτερο θα κάναμε; Το κάναμε. Εσείς που μπορούσατε και δεν ήρθατε για πείτε, πως περάσατε το σαββατόβραδο σας;
Setlist:
Chamber Of Lies
Into The Arena
Black Wings Of Death
Port Royale
Ridding The Storm
Raging Fire
Men In Black
Freewind Rider
Blazon Stone
Beggars Night
Lead Or Gold
Branded And Exiled
Prisoners Of Our Time
Soulless
Little Big Horn
Chains And Leather
Raise Your Fist
Final Gates
Bad To The Bone
Conquistadors
Under Jolly Roger
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
