Τα core είδη του της metal σκηνής εμφανίστηκαν, χοντρικά, πριν μια δεκαπενταετία κυρίως στην Aμερική. Πολλοί θεωρούν πως οι Pantera ήταν μία πηγή έμπνευσης για τους περισσότερους μουσικούς που ασχολήθηκαν και εμπνεύστηκαν αυτό το είδος, ενώ άλλοι πιστεύουν πως η σκληρή πανκ μουσική των 90’s συνέβαλε και αυτή τα δέοντα για την δημιουργία αυτού του ιδιώματος και τέλος μερικοί πιστεύουν πως το core είναι μια εξέλιξη του thrash metal λόγο των αντιδραστικών στίχων που υπάρχουν κατά κύριο λόγο αλλά και λόγο των riff, τα οποία ειδικά στα πρώιμα δείγματα αυτής της μουσικής, ήταν ιδιαίτερα κοφτά και είχαν μια δυναμική.
Με τα χρόνια βέβαια το όλο θέμα εξελίχθηκε και πλέον υπάρχουν αρκετά είδη που φέρουν το προσονήμιο core, όπως το metalcore, hardcore, deathcore και άλλα τα οποία ακούγονται κατά καιρούς (δεν μπαίνουμε στις λεπτομέρειες του melodic metalcore άλλα τέτοια συναφή…). Η σκοπιμότητα του συγκεκριμένου κειμένου δεν είναι να αναλύσουμε τα είδη που συναντάμε αλλά να δούμε την γενική εικόνα αυτής της μουσικής. Ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια μέχρι σήμερα, μπορεί κανείς να βρει ένα εύρος από σπουδαίες μπάντες που έχουν να μας πουν πολλά όπως για παράδειγμα Lamb of God, Shadows Fall, All That Remains, Darkest Hour και πολλά άλλα, απλά αναφέρω κάποια συγκροτήματα ενδεικτικά τα οποία τα θεωρώ γνωστά στο ευρύ κοινό, όμως καθώς τα χρόνια περνάνε αρχίζουν, όπως είναι φυσικό, να ξεφυτρώνουν πολλά σχήματα μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα. Στο σήμερα, λοιπόν, μπορεί κανείς να βρει μία πληθώρα από συγκροτήματα του είδους και οι δισκογραφικές κατακλύζονται από τα demos των φιλόδοξων καλλιτεχνών. Η ερώτηση μου είναι η εξής. Μήπως μέσα στην ποσότητα χάθηκε η ποιότητα?
Αυτή την ερώτηση έχω προσπαθήσει να απαντήσω πολλάκις μόνος μου και εκεί που πάω να πω πως ναι ρε αδελφέ, βρήκα την απάντηση και πράγματι μείναμε στην ποσότητα, τότε πάντα ξεπετάγεται κάτι στα αυτιά μου και διαπιστώνω πως υπάρχουν άνθρωποι με διάθεση να πάνε τη μουσική μπροστά και να προσφέρουν κάτι καινούργιο σε αυτή τη μουσική σκηνή. Οπότε μάλλον η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Δηλαδή η ποιότητα στην μουσική, όσο υπάρχουν άνθρωποι με κέφι και μεράκι, δεν θα πεθάνει. Όμως ελάτε τώρα ας παραδεχτούμε την αλήθεια. Σε όλους μας έχει συμβεί να ακούσουμε μια μπάντα του είδους και να πούμε «Α! αυτό μοιάζει με την τάδε μπάντα.». Αυτό είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο καθώς η αγορά έχει κατακλεισθεί από άπειρες μπάντες, κυρίως αμερικάνικης προέλευσης, που ακολουθούν μια συγκεκριμένη συνταγή που βλέπουν ότι πουλάει και μένουν εκεί. Δεν πρόκειται να κατονομάσω τέτοια συγκροτήματα καθώς ο καθένας έχει το δικαίωμα να ακούει ότι θέλει. Απλά η άποψη μου είναι ότι πρέπει και οι ίδιες οι δισκογραφικές να μην κάνουν χάρες στα κάθε αμούστακα παιδάκια τα οποία θέλουν να γίνουν ροκσταρ και απλά επειδή είναι το ρεύμα της εποχής τους προωθούν λες και είναι στραγάλια. Βέβαια θα μου πεις όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Ναι σύμφωνοι, αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα όριο όπως υπάρχει σε όλα τα πράγματα στη ζωή.
Προσωπικά με εντυπωσιάζει το γεγονός πως οι περισσότερες μπάντες που εμένα προσωπικά μου προσφέρουν κάτι καινούργια σαν άκουσμα απέχουν χιλιόμετρα μακριά από την χώρα της αστερόεσσας, όπως χώρες της Ευρώπης, κατά κύριο λόγο η Βρετανία με τους πάρα πολύ καλούς στο είδος Parkway drive (και πολλά άλλα φυσικά…), αλλά ακόμα και από την Αυστραλία όπου αρχίζει και εκεί ένα κύμα από αξιόλογα σχήματα πολλά υποσχόμενα για το μέλλον. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι μένουν πίσω. Κάθε άλλο και εκεί πάνω που εναπόθεσα τις ελπίδες μου στις παραδοσιακές δυνάμεις άρχισαν να ξεπροβάλουν σχήματα που πραγματικά μπορούν να ταρακουνήσουν τον κόσμο μας και να μας προσφέρουν κάτι πραγματικά φρέσκο και πρωτόγνωρο, κάτι το οποίο εμένα μου το πρόσφεραν απλόχερα κάποια παλικάρια από το Ιλινόις με την επωνυμία Born of Osiris, ενώ δεν είναι οι μόνοι και επειδή η διαφήμιση συγκροτημάτων δεν είναι η πρόθεση μου σε αυτό το κείμενο δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε ονόματα.
Κλείνοντας αυτό το κείμενο θα σας παρουσιάσω την καθαρά δική μου άποψη, η οποία λέει λίγο πολύ ότι έγραψα και πιο πάνω πως δηλαδή ότι έχω δει μέχρι τώρα πάντα μου δίνει την ελπίδα να περιμένω για κάτι καλύτερο γιατί η μουσική όσο και αν θέλουν να την παρουσιάσουν κάποιοι δεν φτάνει ποτέ σε κορεσμό. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιτάνε μόνο το χρήμα, αλλά και το τι θέλουν να περάσουν στον ακροατή, το καλύτερο θα υπάρχει. Το συνεχές κοπιάρισμα είναι αυτό που ξενερώνει τους οπαδούς του είδους και θα συνεχίσει να το κάνει όσο βγαίνουν συγκροτήματα που δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούργιο στο αυτί του καθενός. Μπορεί να κούρασα και για αυτό ζητώ συγνώμη, απλά ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και με άλλους οπαδούς του είδους. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Comments
