Σάββατο βράδυ και το Principal Club Theatre στη Θεσσαλονίκη φιλοξένησε μια βραδιά αφιερωμένη στις σκοτεινές και μελωδικές αποχρώσεις του metal, με headliners τους σπουδαίους Dark Tranquillity και συνοδοιπόρους τους Moonspell και Hiraes. Το lineup ήταν προσεκτικά διαλεγμένο για αυτήν την περιοδεία, με κάθε συγκρότημα να προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή της μελαγχολίας, της δύναμης και της συναισθηματικής έντασης που χαρακτηρίζουν το είδος. Από το δυναμικό άνοιγμα των Hiraes, στην ατμοσφαιρική σταθερότητα των Moonspell και την εσωστρεφή, βαθιά συγκινητική κορύφωση των Dark Tranquillity, η βραδιά κύλησε σαν μια μεγάλη, μουσική αφήγηση για τη θλίψη, την αντοχή και την κάθαρση.
Την αρχή έκαναν οι Hiraes, συγκρότημα με καταγωγή από τη Γερμανία και ήχο που κινείται στο μελωδικό death metal, παρουσίασαν μια στιβαρή και καλά δομημένη εμφάνιση. Το σχήμα, αποτελούμενο από πρώην μέλη των Dawn of Disease και Critical Mess, έδειξε τεχνική αρτιότητα και συνοχή, χωρίς να επιχειρεί να ξεπεράσει τα όρια του είδους. Η Britta Görtz με τα χαρακτηριστικά σκληρά φωνητικά της και η σταθερή απόδοση της μπάντας διατήρησαν το ενδιαφέρον του κοινού, ενώ η σκηνική τους παρουσία παρέμεινε μετρημένη αλλά ουσιαστική. Ως μέρος του ευρύτερου lineup, οι Hiraes λειτούργησαν συμπληρωματικά, ενισχύοντας τη συνολική ροή της βραδιάς χωρίς να επισκιάζουν ή να υστερούν. Ζέσταναν αρκετά το μισογεμάτο Principal για την ώρα.
Σειρά, με μία μικρή χρονική καθυστέρηση, οι Moonspell. Με setlist που κινήθηκε ισορροπημένα ανάμεσα στις πιο κλασικές στιγμές τους και σε επιλογές από τη μεταγενέστερη δισκογραφία τους, το συγκρότημα έδειξε εμπειρία και σεβασμό προς το κοινό που τους στηρίζει σταθερά εδώ και δεκαετίες. Το ξεκίνημα με το "Opium" έθεσε άμεσα το σκοτεινό και επιβλητικό κλίμα της βραδιάς, ενώ κομμάτια όπως τα "Awake!" και "Common Prayers" κράτησαν το ρυθμό ζωντανό, χωρίς περιττές υπερβολές. Η ροή του setlist ήταν μελετημένη με δυναμικές μεταπτώσεις να δίνουν βάθος και ένταση στην εμφάνιση.
Ο Fernando Ribeiro, με τη χαρακτηριστική θεατρικότητα στη σκηνή, καθοδήγησε το σύνολο με αυτοπεποίθηση, ενώ τα υπόλοιπα μέλη απέδωσαν με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου των Moonspell. Ειδικά σε κομμάτια όπως τα "Finisterra" και "From Lowering Skies", η ενορχηστρωτική συνοχή της μπάντας αναδείχθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Η κορύφωση ήρθε αναμενόμενα με το "Alma Mater" και το "Full Moon Madness". Συνολικά, η εμφάνιση των Moonspell ήταν αντιπροσωπευτική της ωριμότητάς τους: χωρίς να επιδιώκουν εύκολες εντυπώσεις, παρέδωσαν μια ατμοσφαιρική, στιβαρή και αληθινή παρουσία, ικανοποιώντας τόσο τους παλαιότερους όσο και τους νεότερους φίλους τους. Το κοινό ανταπέδωσε και έζησε την πολλοστή εμφάνιση του συγκροτήματος στην πόλη μας, σα να ήταν η πρώτη.
Setlist:
Opium
Awake!
Common Prayers
Extinct
Night Eternal
Finisterra
In and Above Men
From Lowering Skies
Everything Invaded
Nocturna
Breathe (Until We Are No More)
Alma Mater
Full Moon Madness
Και έτσι ήρθε η ώρα για τους Dark Tranquillity. Τρίτη φορά που επρόκειτο να τους δω live και δεν μπορούσα παρά να περιμένω τα καλύτερα και πάντα καταλήγουν να παίζουν σε ένα κατάμεστο και γεμάτο χώρο, όπως εν τέλει έγινε και στο Principal. Αναμενόμενο, επομένως, ότι απέδειξαν για ακόμη μια φορά γιατί θεωρούνται μία από τις πιο συνεπείς και ουσιαστικές μπάντες του μελωδικού death metal. Από το πρώτο κιόλας "Shivers and Voids" έγινε φανερό ότι το συγκρότημα δεν ήρθε απλώς για να αναπαράγει κομμάτια, αλλά για να χτίσει μια εμπειρία που ισορροπούσε ανάμεσα στη μελαγχολία και την ένταση.
Η επιλογή του setlist ήταν προσανατολισμένη στις τελευταίες δουλειές τους μεν, με το "Atoma", το "Moment" και φυσικά το "Damage Done" να κατέχουν κεντρικό ρόλο. Από την άλλη όμως από νωρίς μας δόθηκε η υπόσχεση για διάφορα παλιά και “περίεργα” κομμάτια, που είχαν δεκαετίες ολόκληρες να παίξουν ζωντανά. Τέτοιες στιγμές ήταν χαρακτηριστικά στο “Empty Me”, αλλά δεν έλειψε και το “Single Part of Two”. Ήταν συγκινητικό να βλέπεις πώς οι νέες συνθέσεις αγκαλιάζονταν από το κοινό σχεδόν ισάξια με τα κλασικά.
Ο Mikael Stanne, πάντα προσιτός και γεμάτος ευγένεια και χαμόγελα, έμοιαζε πραγματικά να απολαμβάνει κάθε στιγμή, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερα θερμό δεσμό με το κοινό, όπως και όλα τα μέλη της μπάντας. Η τριάδα του encore με τα "The Wonders at Your Feet", "Lost to Apathy" και "Misery’s Crown" αποτέλεσε την ιδανική κορύφωση. Δεν ήταν απλώς μια επιστροφή στα “σίγουρα” αγαπημένα, αλλά μια γνήσια, φορτισμένη υπενθύμιση του πόσο βαθιά έχει ριζώσει η μπάντα στις καρδιές των οπαδών της.
Ίσως το μεγαλύτερο κέρδος από αυτή τη βραδιά ήταν ότι οι Dark Tranquillity κατάφεραν να μας θυμίσουν γιατί τους αγαπήσαμε εξαρχής. Όχι επειδή ήταν ποτέ το πιο “μεγάλο” όνομα, ούτε το πιο φανταχτερό. Αλλά γιατί μέσα από κάθε riff, κάθε στίχο, κάθε ειλικρινές βλέμμα του Stanne, μεταδίδουν κάτι πιο σπάνιο: μια βαθιά αίσθηση κατανόησης και συνοδοιπορίας. Σε κάθε “Misery’s Crown”, είναι σαν να μας λένε ότι, όσες αλλαγές κι αν έρθουν, όσο κι αν αλλάζουμε εμείς ή αλλάζει ο κόσμος γύρω μας, υπάρχουν ακόμα πράγματα που κρατούν. Ένα κι από αυτά είναι εμπειρίες σαν αυτό το live.
Setlist:
Shivers and Voids
Hours Passed in Exile
Unforgivable
Cathode Ray Sunshine
Terminus (Where Death Is Most Alive)
Atoma
Nothing to No One
The Last Imagination
Damage Done
The Dark Unbroken
Empty Me
Not Nothing
Single Part of Two
Phantom Days
Final Resistance
ThereIn
Encore:
The Wonders at Your Feet
Lost to Apa
thy
Misery's Crown
Για το Rock Overdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
Φωτογραφίες: Άννα-Μαρία Κέκια
Comments
