Οι DAWN OF DESTINY είναι ένα συγκρότημα που μας έρχεται απο την Γερμανία.Σχηματίστηκαν το 2005 και το "Praying to the world" είναι η τέταρτη δισκογραφική τους δουλειά.
Κινούνται στον χώρο του power metal αλλά όχι με την στενή έννοια του όρου.Χωρίς να έχω ακούσει τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους αυτό που διαπίστωσα εξ'αρχής είναι η τάση τους να αναμειγνύουν αρκετά είδη της metal στα κομμάτια τους.Η αγάπη τους για το συμφωνικό power είναι πέρα έως πέρα εμφανής σε αυτόν το δίσκο,όπως σε λιγότερο μέν βαθμό και οι prog επιρροές.
Οι συνθέσεις του δίσκου χαρακτηρίζονται κυρίως απο μια up tempo διάθεση,που δεν έχει να κάνει πάντα με την ταχύτητα των τραγουδιών.Διαθέτουν την ικανότητα να σε ανεβάσουν με τον δικό τους τρόπο.Αυτό το καταφέρνουν έχοντας σαν όπλο μια πολύ καλή συνθετική ικανότητα που χαρίζει στα κομμάτια ποικιλία κι εναλλαγές,δύναμισμό και σχετική αμεσότητα.
Τα γυναικεία φωνητικά παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο εδώ,στο κλασσικό στύλ των αναλόγων συγκροτημάτων,παρότι οπερετικά δεν αναλώνονται σε επικίνδυνες ακροβασίες και δεν επιζητούν την υπερβολή.Είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι,πολύ κοντά στο ύφος των EPICA,και συνδυάζονται εξαιρετικά με τα ανδρικά.
Τα ανδρικά φωνητικά δε διστάζουν κάποιες στιγμές να αποτινάξουν τον χορωδιακό πολλές φορές χαρακτήρα τους και να γίνουν πιο brutal χωρίς αυτό να ξεπερνά κάποια όρια που θα τα έκανε να μοιάζουν έξω απο το κλίμα.
Στις γρήγορες και αρκετά ρυθμικές συνθέσεις οι κιθάρες έχουν τον δικό τους ρόλο.Με πολλές ενδιαφέρουσες μελωδίες και riffs άξια λόγου,κάποιες πρωτότυπες ιδέες και περάσματα και μετρημένα και αξιολογότατα solos.
Εκεί που υπάρχει μια κρυφή δύναμη είναι στα ντράμς που ουκ ολίγες στιγμές εντυπωσιάζουν με το παίξιμό τους.Γεμάτα όγκο και εκπληκτική ομολογουμένως τεχνική,προσθέτουν το κάτι παραπάνω,καλπάζουν με ορμή και ένταση.
Εκεί που εμφανίζονται αδυναμίες είναι όταν αποφασίζουν οι DAWN OF DESTINY να δοκιμάσουν την τύχη τους σε πιο prog κατευθύνσεις.Δυστυχώς εκεί ελαφρώς προδίδονται,ο δίσκος κάνει μια κοιλιά και αναζητάς τη στιγμή που θα επιστρέψουν στο power ύφος τους.Ανεξήγητα σε αυτά τα μέρη υστερούν ομαδικά,ακόμα και τα φωνητικά γίνονται κάπως "ξενέρωτα",οι ιδέες είναι φτωχές και δεν υπάρχει κάτι που να σε κρατήσει σε εγρήγορση.
Αυτή η ανομοιομορφία χαλάει λίγο την γενική εντύπωση του άλμπουμ.Η επιλογή τους να εντάξουν 15 κομμάτια δεν ήταν μάλλον και πολύ πετυχημένη.Θα ήταν προτιμότερο να είχαν κατασταλάξει στο ακριβές ύφος που θέλουν αν ακολουθήσουν,γιατί ακούγοντας το δίσκο αρκετές φορές σου μένει η εντύπωση ότι ακόμα ψάχνονται μουσικά.
Είναι πασιφανές στον ακροατή ποιό στύλ τους ταιριάζει καλύτερα και αν αποφασίσουν οριστικά να το ακολουθήσουν χωρίς παρεκτροπές και πλατιασμούς θα έχουν να μας δώσουν πολύ ενδιαφέροντα άκούσματα στο μέλλον.
Πάντως συνολικά,χωρίς να παραβλέψουμε τα μειονεκτήματα που αναφέραμε,πρόκειται για ένα δίσκο που ασχέτως αν έπρεπε να τον ακούσω αρκετές φορές για να γίνει αυτή η παρουσίαση,δε θα ξεχαστεί εντελώς,Διαθέτει αρκετά εχέγγυα για να τον ξανανκούσω και στο μέλλον.
Βαθμολογία 70/100
Για το Rockoverdose.gr
Πάνος Warlord Μπούγαλης
Comments
