Μετά από 16 χρόνια απουσίας, το θέατρο του Λυκαβηττού είχε την τιμή να φιλοξενίσει για δεύτερη φορά στην σκηνή του τους Αυστραλλούς Dead Can Dance. Αφορμή για την στάση τους στην χώρα μας στάθηκε η περιοδεία για την προώθηση του νέου τους δίσκου, ο οποίος κυκλοφόρησε στα μέσα Αυγούστου με το όνομα “Anastasis”. Η μπάντα ελίσσεται σε φόρμες περισσότερο πειραματικής συμφωνικής σύνθεσης παρά κανονικού τραγουδιού, και άλλοτε προσδίδει ένα μυστικισμό που είτε συνδυάζεται με σκοτεινές ατμόσφαιρες,όπως στο "Black Sun" είτε έχει έθνικ αναφορές, που μας μεταφέρουν σε μονοπάτια που μόνο η ανθρώπινη φαντασία μπορεί να μπει.
Με αρκετά στοιχεία παρμένα απ' τον Βαλκανικό χώρο, όπως τα ονόματα απ' τα τραγούδια “Agape”, “Anabasis” και “Amnesia”, οι DcD αντλούν στοιχεία όχι μόνο απ' τον ελλαδικό χώρο αλλά και από την κουλτούρα της Ανατολής καθώς και της Αιγύπτου. Αφού λοιπόν έδωσαν ένα καταπληκτικό show στην συμπρωτεύουσα, σειρά είχε η Αθήνα. Προγραμματισμένο για το βράδυ της Κυριακής, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο εκτός από το να περιμένουμε (και να ευχόμαστε να μην βρέξει!). Η μέρα ήρθε και πήραμε τον δρόμο της ανάβασης προς τον βράχο. Νοιώθαμε λες και πηγαίναμε για προσκύνημα, ο κόσμος που ανέβαινε μαζί μας ήταν αρκετός και όχι μόνο από Ελλάδα. Φτάνοντας έξω από τον συναυλιακό χώρο, η ουρά στην είσοδο είχε ήδη σχηματιστεί και πολλόι ήταν εκείνοι που θαύμαζαν την θέα πριν πάρουν την θέση τους ανάμεσα στο πλήθος.
Προς την δύση του ηλίου, οι πόρτες άνοιξαν και ο κόσμος άρχισε να μπαίνει στο αμφιθέατρο, το οποίο γέμισε αρκετά γρήγορα και καλύφθηκαν όλες οι θέσεις. Η συναυλία δεν άργησε να ξεκινήσει και περίπου στις 20:30' ο David Kuckhermann ανέβηκε ευδιάθετος στην σκηνή να μας προετοιμάσει γι' αυτό που θα επακολουθούσε. Όντας μαθητής σπουδαίων μουσικών δασκάλων, έχει δημιουργήσει το δικό του προσωπικό ύφος ενσωματώνοντας ρυθμούς και τεχνικές στο παίξιμο των κρουστών από τη μουσική παράδοση διάφορων λαών, όπως της Αιγύπτου και της Ινδίας. Για περίπου 40 λεπτά απολαύσαμε τον Γερμανό ταλαντούχο να μας παρουσίαζει κομμάτια απ' τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο “The Path of the Metal Turtle”.
Θα ήταν κάπου 21:20' όταν έφυγε από την σκηνή για να την παραχωρήσει ένα τέταρτο αργότερα στους Αυστραλούς. Τα φώτα χαμηλώνουν, τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ανεβαίνουν στην σκηνή ενώ τελευταίοι κάνουν την εμφάνισή τους η Lisa Gerrard και ο Brendan Perry. Ο χώρος είχε γεμίσει ασφυκτικά ακόμα και μπροστά από την σκηνή, κάπου 6000 άτομα χειροκροτούν, και η μαγική βραδυά ξεκινά επίσημα εδώ. Οι πρώτες νότες του “Children of the Sun” μπαίνουν. Η φωνή του Brendan φτάνει στ' αυτιά μας και πραγματικά μπορώ να πω πως είναι ισάξια και ίσως καλύτερη από όταν την ακούμε μέσα από τους δίσκους τους. Τα τραγούδια εναλάσσονται, και όπως ήταν φυσικό έπαιξαν και κομμάτια από τον καινούριο δίσκο τους με τα “Anabasis”, “Agape”, “Amnesia” και “Kiko” ν' ακολουθούν, το κοινό να μην σταματά να χειροκροτεί, ενώ η Lisa μας καθηλώνει με την αιθέρια φωνή της. Κάπου αφότου μπήκε το “The Host of Seraphim” και πριν χάσουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, ο Brendan μας μετέφερε στα ελληνικά το γνωστό παλιό ρεμπέτικο κομμάτι “Είμαι πρεζάκιας” και όλοι, είτε καθόμασταν μέσα στο αμφιθέατρο, είτε περιμετρικά επάνω στα βραχάκια, χτυπούσαμε παλαμάκια στον ρυθμό του κομματιού. Δεν πρόλαβε να τελειώσει καλά καλά το τραγούδι και το “Now we are free” από την προσωπική δουλειά της Lisa με τον Hans Zimmer ξεκινάει. Σβήνω και ξαναγράφω τις λέξεις στο word, μην έχοντας λόγια να περιγράψω την μέχρι τότε εμφάνισή τους, και όχι σ'ένα οποιοδήποτε μαγαζί, αλλά στο πανέμορφο αμφιθέατρο του Λυκαβηττού, με την θέα της φωτισμένης Αθήνας, μόλις μία ανάσα μακριά μας. Το “All in Good Time” ήρθε τελευταίο να κλείσει το setlist των Αυστραλών.
Και όχι, είχε και συνέχεια. Τα φώτα ανάβουν και το μαγικό δίδυμο ανεβαίνει στην σκηνή. Τα “The Ubiquitous Mr. Lovegrove” και “Dreams made Flesh” αποτελούν το πρώτο encore της μπάντας, ενώ η δεύτερη επιστροφή τους στην σκηνή περιλαμβάνει μία διασκευή του Tim Buckley, το όμορφο “Song to the Siren” καθώς και το “Return of the She-King”. Δεν είναι αρκετά, το κοινό, το οποίο κυμαίνεται από πιτσιρίκια 16 χρονών έως 60άρηδες που ακόμα “το 'χουν”, ζητά κι άλλο κομμάτι, κι όχι αδίκως. Για τρίτη και τελευταία φορά οι DcD ανεβαίνουν στην σκηνή, για να μας αποχαιρετίσουν πλέον με το “Rising of the Moon”. Υπέροχη σκηνική παρουσία, η Lisa και ο Brendan παρά τα 16 χρόνια απουσίας τους από το σανίδι δεν φαίνεται σε καμία περίπτωση να είχαν χάσει την φόρμα τους, αντίθετα, δείχνουν για ακόμα μία φορά πόσο επάξια κρατιούνται στις πρώτες θέσεις κάνοντας ένα δυναμικό come-back με αφορμή τον νέο τους δίσκο.
Για πολλούς ήταν το live της χρονιάς, θα συφωνήσω. Από το “Anabasis”, και το “Sanvean”, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωντανής τους εμφάνισης, μας αποζημίωσαν στο έπακρο.
Στα φωνητικά η Lisa ήταν εκπληκτική, χωρίς να αδικήσουμε τον Brendan που ήταν και σαν παρουσία επιβλητικός, τόσο όσο φημίζεται. Η βραδυά εξελίχθηκε σε γιορτή για τους λάτρεις του είδους και όσοι δεν ήρθαν, είμαι σίγουρη ότι το έχουν μετανοιώσει ήδη. Στον δρόμο για τον γυρισμό μόνο μία σκέψη μπορώ να κάνω: “μέχρι την επόμενη φορά...”
Για το RockOverdose.gr: Λαμπρινή Γκούμα
Φωτογραφίες: Ιωάννης Λιβανός
Comments
