To Death Disco Festival επέστρεψε και φέτος το περασμένο Σαββατοκύριακο, αυτή τη φορά στην indoor εκδοχή του, φιλοδοξώντας να καταστεί και πάλι σημείο συνάντησης όλων των τάσεων της goth υποκουλτούρας. Τwin Tribes, Linea Aspera, Traitrs, Doric, Suicide Commando, Ultra Sunn, Diorama και The Man And His Failures διαμόρφωναν ένα πολλά υποσχόμενο διήμερο και έμελλε να φανεί και στην πράξη το πως θα λειτουργούσε αυτό το θεωρητικά άψογο lineup. Όσοι πάντως νοστάλγησαν την outdoor εκδοχή του βρέθηκαν ενώπιον μιας ευχάριστης έκπληξης το Σάββατο, μιας και με το τέλος του Doric, προβλήθηκε από τον προτζέκτορα του Fuzz η ανακοίνωση του Death Disco Open Air Festival για τον επόμενο Σεπτέμβριο με Αnne Clark, Peter Hook & The Light, The Chameleons, Buzz Kull και Klangstabil να είναι ήδη επιβεβαιωμένοι.
Αμέσως πριν, ο Doric είχε ανοίξει τα φεστιβαλικά δρώμενα με τη γνωστή δοκιμασμένη συνταγή των παλιών καλών αναλογικών synthesizers και drum machines, αναδημιουργώντας εμπρός μας το δισκογραφικό υλικό του, σε ζωντανές συνθήκες. Σκοτεινοί minimal wave ήχοι, με τη vintage αύρα πάντα παρούσα και τη χαρακτηριστική φωνή του Doric να ντύνει ταιριαστά τις συνθέσεις, αγκάλιασαν την αστική δυστοπία του καιρού μας και παράλληλα ικανοποιήσαν τη δίψα του κοινού για πατροπαράδοτα old school synths.
Η ώρα για την πρώτη κιθαριστική μπάντα της βραδιάς είχε φτάσει: Οι Καναδοί Traitrs θα εμφανίζονταν για παρθενική φορά στην Αθήνα και θέλησαν να τη ζήσουν στο φουλ, γιατί όπως ανέφερε και ο frontman τους Shawn Tucker θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και η τελευταία. Χωρίς ίχνος τρακ μπροστά σε αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση και με άφθονη όρεξη, προσπάθησαν να αναδείξουν ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η μουσική τους σε ζωντανές συνθήκες και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό. O Sean-Patrick Nolan δε σταμάτησε να χτυπιέται δευτερόλεπτο, ενώ παράλληλα εξαπέλυε σαγηνευτικές synth μελωδίες, “μεγάλους” ρυθμούς και επιβλητικά μπάσα. Αν υπήρχε τρόπος να πατήσεις το mute και να απομονώσεις την εικόνα, θα μπορούσες να τον φανταστείς κάλλιστα να χτυπιέται με υπόκρουση ακραίου metal, λαμβάνοντας υπόψη το ολόμαυρο hoodie και το t-shirt Sepultura, που φορούσε.
Η τίγκα στο reverb κιθάρα του Shawn Tucker, έπαιρνε ενίοτε θέση οδηγού στήνοντας σκοτεινές ατμόσφαιρες, ενώ ταυτόχρονα η εκφραστικότητα της φωνής και η θεατρικότητα των κινήσεων του, έκανε πιο έντονη την επίδραση του ηχητικού αποτελέσματος. Το δίδυμο θα μπορούσε πάντως να ευεργετηθεί από την προσθήκη ενός μπασίστα: Ήταν πραγματικά άβολο το συγκεκριμένο όργανο να είναι τόσο μπροστά στη μίξη και να μην το βλέπεις πουθενά στη σκηνή.
Δεν άργησαν οι Linea Aspera να εμφανιστούν κι εκείνοι στη σκηνή του Fuzz. Με απολύτως συμπληρωματικό ως προς το στυλ τους μουντό φωτισμό και ταυτόχρονα βάζοντας δύσκολα στους φωτογράφους, ξεκίνησαν την καταβύθιση μας στα άδυτα της minimal, συχνά εσωστρεφούς, αλλά σχεδόν πάντοτε εξαιρετικά πιασάρικης synth based μουσικής τους. Ο Ryan Ambridge με το μαύρο μπερέ του να δεσπόζει, κρατούσε από τα μετόπισθεν τα ηνία της ηχητικής τους παλέτας, ενώ η Ζoe Zanias μαγνήτιζε τα βλέμματα του κοινού με τη χαρισματική παρουσία της. Όσο κυλούσε η εμφάνιση τους, τα ψυχρά synths του Ryan και η καθηλωτική φωνή της Zanias ευθυγραμμίστηκαν με τέτοιο τρόπο, που ήταν αδύνατο να μην παρασυρθείς από την παλίρροια των ηχητικών τους κυμάτων.
Με τα αγαπημένα “Solar Flare” & “Synapse” να ακούγονται λίγο πριν το τέλος και τη διάθεση του κοινού ακόμα πιο ανεβασμένη, η Ζanias βγάζει και φοράει το keffiyeh της, εκφράζοντας ξεκάθαρα την αλληλεγγύη της προς τον δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης. Το κοινό ξεσπά σε επευφημίες και το σύνθημα “From The River To The Sea” αντηχεί εκκωφαντικά εντός του Fuzz. To “Malarone” που ακολουθεί, αιχμαλωτίζει την ένταση της στιγμής και χαρίζει στην εμφάνιση τους ένα ονειρεμένο κλείσιμο.
Από την έκδηλη αδημονία του κοινού τα προηγούμενα λεπτά και τις έντονες επευφημίες ενόσο ανέβαιναν στη σκηνή, κανείς μπορούσε εύκολα να συμπεράνει ότι οι Twin Tribes ήταν δικαίως οι headliners της πρώτης ημέρας. Η καθολική αποδοχή σίγουρα τους έδωσε μια έξτρα ώθηση, την οποία το λατινογενές δίδυμο δεν πήρε ως δεδομένη, αλλά έσπευσε να εκμεταλλευτεί. Το ξεκίνημα με το “Another Life” στέκεται ιδανικό, με τον κόσμο να παρασύρεται άμεσα από τους σκοτεινούς ρυθμούς τους. Oι κιθαρισμοί του Luis Navarro περιπλέκονται με τα synths του Joel Niño Jr, δημιουργώντας ένα ξεσηκωτικό αποτέλεσμα. Όταν δε στην εξίσωση μπαίνει και το ηγεμονικό μπάσο του δεύτερου, η εμφάνιση τους κάνει εκθετικό level up.
Με αρκετό βάρος να πέφτει σε συνθέσεις από το φετινό -πιθανότατα goth album της χρονιάς- “Pendulum”, προσεγμένες επιλογές από την υπόλοιπη δισκογραφία τους, αλλά και δύο διασκευές στους new wave θρύλους ανά την ισπανόφωνη υφήλιο La Unión (“Lobo Hombre En París”) και τους αδικημένους cold wave ήρωες Asylum Party (“Play Alone”), έκαναν το κοινό εντός του Fuzz να χορεύει αδιάκοπα στους ρυθμούς τους για μία και πλέον ώρα, πριν του δώσουν το τελικό χτύπημα με τα “Shadows” & “Fantasmas”, όταν και το live γνώρισε την κορύφωση του. Το δίδυμο μπορεί να μην επέστρεψε στη σκηνή, αλλά το encore δόθηκε στο Death Disco όπου oι Torben Schmidt (Suicide Commando), Leo Skiadas, Nick Drivas και S. Terezis μας πήγαν μέχρι το πρωί, με άχαστες επιλογές, αλλά και κάποιες εκπλήξεις, σε ένα after party που “τερμάτισε” την όλη Death Disco εμπειρία του Σαββάτου.
DAY 2
Στο line up της δεύτερης μέρας του festival είχαν την τιμητική τους πιο EBM /industrial ήχοι με 3 αντιπροσωπευτικά acts της ισχυρής στο είδος αυτό κεντρο-ευρωπαϊκής σκηνής SUICIDE COMMANDO, Ultra Sunn και Diorama αλλά και τους δικούς μας The Man And His Failures που "ζέσταναν" τη βραδιά.
Οι σκοτεινή ενέργεια του trio The Man And His Failures κατέκλυσε το Fuzz που σε σύγκριση με την πρώτη μέρα του fest μέχρι εκείνη την ώρα - περίμενε να γεμίσει με περισσότερο κόσμο που πύκνωνε όσο περνούσε η ώρα, ωστόσο το πάνω διάζωμα παρέμεινε κλειστό αυτή τη φορά.
Αποτελώντας εγγύηση στις ζωντανές τους εμφανίσεις και σταθερή αξία της εγχώριας σκηνής, οι TM&HF παρουσίασαν αντιπροσωπευτικά κομμάτια της δισκογραφίας τους. Ατμοσφαιρικές ηλεκτρονικές πινελιές έδεσαν ιδανικά με τη χαρακτηριστική φωνή του επιβλητικού Μάνου Καρακατσάνη (Mani Deum), το όραμα του οποίου για τους The Man And His Failures έχει δημιουργήσει ένα ευφυές κράμα ήχων που αποτελείται από διάσπαρτες darkwave μελωδίες, dark synth εξάρσεις και εκείνες τις αγαπημένες μου μπασογραμμές που διακρίνουν τον σκοτεινό με ηλεκτρονικά στοιχεία ήχο.
Μικρή παύση για τις απαραίτητες ανάσες και σειρά είχε το ντουέτο των αγαπητών στο ελληνικό κοινό Γερμανών Diorama, Torben Wendt και Felix Marc. Για τη minimal σκηνική τους παρουσία δε χρειαζόταν τίποτε άλλο παρά τα set με ηλεκτρονικά πλήκτρα και percussions που μας παρέσυραν στη γοητεία των electro-beats τους.
Μια ανεπαίσθητη τεχνική δυσκολία στην αρχή δε πτόησε το δίδυμο που συνέχισαν ευδιάθετοι να προκαλούν ρυθμικά λικνίσματα και χειροκροτήματα στον κόσμο που έδειχνε αβίαστα τον ενθουσιασμό και την πώρωσή του!
Το ίδιο και ο εκφραστικότατος Torben που κάποια στιγμή πήρε το μικρόφωνο ανά χείρας και χόρεψε πλησιάζοντας τον κόσμο στις μπροστινές σειρές, ενώ αρκετές φορές εξέφρασε την ευγνωμοσύνη τους σε άπταιστα ελληνικά για τη φιλοξενία και ανταπόκριση υποσχόμενοι να ξανάρθουν σύντομα.
Δεν έχει σημασία απαραίτητα ποια τραγούδια ακούσαμε καθώς οποιοδήποτε από αυτά καταφέρνει και δημιουργεί τη δική του μαγική ατμόσφαιρα, κι αν είσαι από εκείνους που προσέχουν εξίσου τους στίχους, σου μεταφέρουν και συναίσθημα - μήνυμα με ένα μοναδικό τρόπο. Κομμάτια όπως τα "Gasoline" και φυσικά το "Synthesize Me", έκλεψαν τις εντυπώσεις, όπως ήταν αναμενόμενο.
Λίγο πριν τις 22:00 σειρά είχαν οι Βέλγοι ΕΒΜ-αδες ULTRA SUNN, οι οποίοι ανέλαβαν να μας ανεβάσουν ακόμη περισσότερο τη διάθεση με την αστείρευτη ενέργειά τους.
Άνετοι και αρκετά εκφραστικοί πίσω απ' τα keyboards οι Gaelle Souflet και ο Alexis Andrigo, με μπροστάρη τον αεικίνητο Sam Huge στο μικρόφωνο, ενθουσίασαν το κοινό παρασέρνοντάς το σε ένα συνεχόμενο χορευτικό πάρτι με τα upbeat κομμάτια τους που διαδεχόταν το ένα μετά το άλλο. Ποιός μπορεί να μείνει ακίνητος στα vibes πχ του"Keep your Eyes Peeled" ή του "Out of the Cage";
Κάπως έτσι, με τα κορμιά μας ηλεκτρισμένα αποχαιρετίσαμε τους Ultra Sunn κι εκείνοι με τη σειρά τους μας ευχαρίστησαν στη γλώσσα μας ανταποδίδοντας την αγάπη που εισέπραξαν.
Οι πύλες της λήθης άνοιξαν μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα με το ομότιτλο τραγούδι ("The Gates of Oblivion"), να μας καλωσορίζει στον σκοτεινό και σκληρό κόσμο των Suicide Commando. Η τελευταία φορά που τους είδα ήταν στο μικρό club της γειτονιάς μου (MODU) το μακρινό... 2017 και επιτέλους είχα την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω σε μεγαλύτερο χώρο με όλες τις ανέσεις που αυτός μπορεί να προσφέρει για μια συναυλιακή - φεστιβαλική ποιοτική εμπειρία στο σύνολό της.
Το γεμάτο από κόσμο venue έδειχνε να αντέχει ακόμη στις προκλήσεις του άκρως εκρηκτικού set των Βέλγων, που ουσιαστικά αποτελούσε ένα χορταστικό best-of από γνωστές του επιτυχίες όπως τα "Bind Torture Kill", "Cause of Death: Suicide" ,"Die Motherfucker Die", και φυσικά τα "Hellraiser" και"See You in Hell" που ακούστηκαν στο encore.
Την εκρηκτική, γεμάτη ένταση και αδρεναλίνη εμφάνιση των Suicide Commando, συνόδεψαν αντίστοιχα video στο background ενώ ο καθηλωτικός Johan van Roy που το πρόσωπό του ήταν βαμμένο στα ερυθρόλευκα σχηματίζοντας ένα σταυρό, όργωσε τη σκηνή αλληλοεπιδρώντας με το εκστασιασμένο κοινό που είχε γεμίσει την πλατεία του Fuzz!
Η θριαμβευτική εμφάνιση των Suicide Commando που κλόνισαν τα θεμέλια του κτηρίου με τις hard-electro/industial μουσικές τους και συγ-κλόνισαν τον κόσμο που τίμησε το βράδυ της Κυριακής έκλεισε ιδανικά το διήμερο του Death Disco Indoor Festival που ανανέωσε το ραντεβού του μαζί μας για open air εμπειρίες ... Stay Tuned!
Συγχαρητήρια στους διοργανωτές και εμπνευστές αυτού του εγχειρήματος, όλα ήταν άψογα σχεδιασμένα, με μεράκι και περίσσια φροντίδα για όλους. Εις το επανιδείν!
Για το RockOverdose,
Δημήτρης Σούρσος (Day 1)
Βιβή Ζαπαντιώτου (Day 2)
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat (Day 1)
Comments
