Πριν να μπω στο ζουμί της υπόθεσης θα ήθελα αρχικά να ξεκινήσω γράφοντας μερικά λόγια για τα Ιωάννινα και για την διοργάνωση, γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό.
Η όμορφη λοιπόν πόλη των Ιωαννίνων, υποδέχτηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της, τους περίφημους Deep Purple. Στο παρελθόν η πόλη αυτή έχει φιλοξενήσει στην αγκαλιά της, καλλιτέχνες μεγάλου βεληνεκούς. Έτσι για να ξαναθυμηθούμε λίγο πως τα προηγούμενα χρόνια πέρασαν από εδώ οι Whitesnake, Scorpions, Glenn Hughes, Winger, Οver The Rainbow και άλλοι.
Αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση τα Ιωάννινα και ελπίζω να πάρουν μαθήματα και άλλες πόλεις και περιοχές, έτσι ώστε να ανεβάσουν το επίπεδο τους σε θέματα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων γιατί τέτοια εγχειρήματα μόνο καλό κάνουν.
Η συναυλία έγινε σε έναν πανέμορφο χώρο, στο υπαίθριο θέατρο ΕΗΜ – Φρόντζου. Ένας χώρος εξαιρετικός , όπου εύχομαι και στο μέλλον να γίνουν και άλλες τέτοιου είδους συναυλίες και εκδηλώσεις. Εμείς που ήμασταν από άλλη πόλη δεν γνωρίζαμε από πρώτο χέρι βεβαία το μέρος αλλά με το που φτάσαμε μαζί με το φίλο μου τον Σάκη Παπανδρέου εκεί κατά τις 18:30 περίπου, καταλάβαμε αμέσως πως θα περάσουμε μια όμορφη βραδιά.
Θέλω εδώ σε αυτό σημείο να δώσω τα εύσημα για την πολύ καλή διοργάνωση και την διεξαγωγή του όλου εγχειρήματος, σε όλους και όσους έβαλαν το χεράκι τους για να γίνει αυτή η συναυλία με τις όσο δυνατόν καλύτερες συνθήκες.
Από τη διοργανώτρια εταιρία έως και όλους τους υπόλοιπους που έπαιξαν ζωτικό ρολό έτσι ώστε όλα να γίνουν σωστά και μελετημένα. Δεν νομίζω πως υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα. Η πρόσβαση στον χώρο ήταν πολύ εύκολη και όταν άνοιξαν οι πόρτες για να μπει ο κόσμος δεν υπήρχε καμία καθυστέρηση στη είσοδο.
Με το που έφτανε κανείς εκεί και ήθελε να μπει αμέσως, η υποδοχή ήταν άμεση και γινόταν με μεγάλη ευκολία. Όλα ήταν έτοιμα για να υποδεχτεί αυτό το μεγάλο συναυλιακό γεγονός μια επαρχιακή πόλη και όπως αποδείχτηκε ήταν άκρως επιτυχημένη η διοργάνωση και από άποψη προσέλευσης αλλά και οργάνωσης και προγραμματισμού.
.jpg)
Λοιπόν, ας μπούμε στο ψητό τώρα. Ο κόσμος ήταν αρκετός εκείνη την στιγμή (αργότερα καθώς περνούσε η ώρα, έγινε ακόμα περισσότερος) και αφού περιμέναμε με υπομονή αλλά και προσμονή ήρθε η ώρα να εμφανιστεί ο Γιώργος Γάκης & The Troublemakers. Αυτή η μπάντα έχει παίξει μεγάλο ρόλο από όσο γνωρίζω σε μεγάλες συναυλίες, που έχουν γίνει κατά καιρούς στα Ιωάννινα και σε συνεργασία με τον Δήμο τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά. Αποδεδειγμένα πλέον και στις προηγούμενες εκδηλώσεις/συναυλίες που έλαβαν χώρα στα Ιωάννινα στις οποίες είχα δώσει το παρόν. Εκτός βέβαια από την αγάπη που έχουν για την μουσική, έχουν και αδυναμία στην πόλη τους και κάνουν πολλά σε αυτόν τον τομέα (και μπράβο τους). Ας ξυπνήσουν και άλλοι, ποτέ δεν είναι αργά. Αρκεί βέβαια να υπάρχει θέληση και μεράκι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούσα των Γιώργο Γάκη και την παρέα του, αλλά αυτό μόνο κακό δεν είναι. Απεναντίας είναι σταθερή αξία στο χώρο και γνωρίζουν πολύ καλά αυτό που κάνουν.
Ο ήχος ήταν σε πολύ καλά επίπεδα σε όλη την διάρκεια του set. Αν θυμάμαι καλά, ξεκίνησε περίπου στις 20:30 και για περίπου 1 ώρα, έπαιξαν με πάθος και αγάπη (πράγμα που φαίνεται), από τον τρόπο με τον όποιο ερμηνεύει τα τραγούδια ο Γιώργος Γάκης, αλλά και από το πώς παίζει και ανταποκρίνεται και η μπάντα.
Είτε είναι δικά τους, είτε άλλων καλλιτεχνών.
Το ρεπερτόριο περιείχε διάφορες διασκευές αλλά και δικά τους κομμάτια. Από Paul Mcartney και Beatles μέχρι Whitesnake, Bon Jovi κ.α. Έπαιξαν επίσης και κάποια τραγούδια από το νέο επερχόμενο άλμπουμ το οποίο ακούγεται πάρα πολύ ενδιαφέρον, διότι συνεργάζονται και με μεγαθήρια της αγαπημένης μας μουσικής σκηνής, όπως ο Joe Lynn Turner, Bobby Rondinelli, Greg Smith (όλοι τους γνωστοί βέβαια από τους Rainbow και όχι μόνο) αλλά και ο Kip Winger. Από ότι μας είπε θα κυκλοφορήσει σύντομα.
Από το τρίτο τραγούδι και μετά (αν δεν κάνω λάθος), ο Γάκης καλωσόρισε στην σκηνή μια ομάδα ταλαντούχων κοριτσιών (τέσσερα εις τον αριθμό), τις Fortissimo ως special guests. Έδωσαν πραγματικά ένα άλλο τόνο στα τραγούδια, διότι πολύ απλά τα συνόδευαν εξαιρετικά με γλυκές μελωδίες, παίζοντας έγχορδα (βιολιά), χρωματίζοντας και εμπλουτίζοντας έτσι με διαφορετικό τρόπο όλα τα τραγούδια και είναι πραγματικά αξιομνημόνευτες.
Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το τέλος, δίνοντας στον κόσμο κλασσικό ατόφιο Hard Rock, με πυγμή και επαγγελματισμό, χωρίς να χάνεται η αμεσότητα.
O κόσμος πέρασε καλά και συμμετείχε σε όλη την διάρκεια του set και νομίζω πως το ευχαριστηθήκαμε όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί.
Προς το τέλος ο Γάκης έπιασε μια κιθάρα στα χέρια του και την έδειξε στον κόσμο. Είπε πως σχεδιάστηκε και ζωγραφίστηκε ειδικά για σήμερα, έχοντας ως θέμα τους Deep Purple. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό, γιατί αμέσως μετά έγινε μπροστά σε όλο τον κόσμο μια κλήρωση.
Είπε στα τρία κορίτσια που έκαναν φωνητικά, να πουν έναν τυχαίο αριθμό. Ο υπερτυχερός με το νούμερο 1122 (παραλίγο θα πετύχαιναν το 2112, το θεϊκό άλμπουμ των Rush), σίγουρα αυτή την στιγμή θα πετάει από τη χαρά του και εμείς στεναχωρηθήκαμε που δεν ήμασταν οι τυχεροί αυτού του δώρου.
Φίλε μου, όποιος και αν είσαι σου εύχομαι να χαρείς αυτό το εργαλείο και να μην το βάλεις σε μια γωνία του τοίχου μόνο για να το βλέπεις.
Άντε τυχεράκια…και του χρόνου σου εύχομαι εγώ!!!!!!!!
Για το τέλος μας έκανε και μια έκπληξη και θα δώσω έμφαση σε αυτήν την στιγμή. Χάρισε απλόχερα μια υπέροχη διασκευή σε ένα Ηπειρώτικο τραγούδι, το όποιο και αφιέρωσε στους Deep Purple και νομίζω πως ήταν η καλύτερη στιγμή μέχρι εκείνη την ώρα. Το κομμάτι που διασκευάστηκε ήταν το δημοτικό άσμα ‘’Μη με Κοιτάς στα Μάτια’’. Από την αρχή μέχρι και το τέλος ήταν σκέτη απόλαυση. Η ερμηνεία ήταν εξαιρετική, το παίξιμο από την μπάντα μεστό και με μεγάλο σεβασμό στην παράδοση. Η διασκευή πήρε τέτοια μορφή, που της έδωσε μια άλλη διάσταση και πνοή. Το τελικό αποτέλεσμα απογείωσε το παραδοσιακό τραγούδι και ήταν πολύ συγκινητική στιγμή. Τέτοιες κινήσεις πραγματικά αξίζουν σεβασμό, γιατί έτσι αναδεικνύονται και οι μουσικές ρίζες του Έλληνα τις οποίες δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όταν μάλιστα το τραγούδι επενδύεται με hard rock υφή, εκεί κρύβεται μια μαγεία που αναδύει όλα τα αρώματα ενός τέτοιου παραδοσιακού έργου, έτσι ώστε να δώσει τη δυνατότητα να τα αισθανθείς και να τα ‘’μυρίσεις’’.
Η ροκ μουσική γενικότερα είναι ένα μεγάλο χωνευτήρι, που ποτέ δεν φοβήθηκε στην ιστορία της, να συνδυάσει στοιχεία από όλες τις μουσικές φόρμες. Έτσι, με πολύ καλή προσέγγιση και ενορχήστρωση αλλά και σεβασμό σε τραγούδια έξω από τα γνωστά χωράφια της (όπως έγινε και εδώ) το αποτέλεσμα είναι υπέροχο και αναδεικνύεται η δυνατότητα της Rock να ενσωματώνει διάφορα μουσικά στοιχεία με θεσπέσιο τρόπο και εκπληκτικό αποτέλεσμα. Παρόλο που εγώ δεν είμαι Ηπειρώτης ή Βλάχος αλλά Πόντιος στην καταγωγή, μου άρεσε υπερβολικά. Η δημοτική μουσική έχει μια τρομερή δύναμη μέσα της και η μελωδίες σε ταξιδεύουν σε αλλoυς τόπους και χρόνους. Εύγε.
.jpg)
Αφού λοιπόν τελείωσε ο Γιώργος Γάκης & The Troublemakers, περιμέναμε ανυπόμονα να βγουν οι Deep Purple στη σκηνή. O κόσμος είχε ήδη γεμίσει τον χώρο. Υπολογίσαμε πως πρέπει να ήταν γύρω στις 4-5 χιλιάδες. Τα καθίσματα ήταν ασφυκτικά γεμάτα και η αρένα του θεάτρου άρχισε επίσης να γεμίζει (τα ¾ περίπου). Έβλεπες μικρά παιδιά με τους μπαμπάδες τους και τις μανάδες τους, 30αρηδες, 40αρηδες και πάει λέγοντας.
Πράγματι μετά από 20 λεπτά περίπου και ώρα 21: 50, χωρίς μεγάλη καθυστέρηση δηλαδή, ακούστηκε το ανατολίτικο intro το όποιο σηματοδότησε την έναρξη της συναυλίας για τη μεγάλη αυτή μπάντα.
Ανέβηκαν όλοι στη σκηνή μέσα σε χειροκροτήματα και φωνές και το ξεκίνημα έγινε με το Highway Star. Ο ήχος ήταν εξαιρετικός μέχρι και το τέλος της συναυλίας, κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση (δεν συνηθίζεται αυτό και παρά πολύ στην χώρα μας και δεν ξέρω πραγματικά το γιατί) , πράγμα που σε προϊδεάζει θετικά, μιας και ήταν ακόμα η αρχή. Ο Ian Paice σε μεγάλα κέφια (όπως αποδείχτηκε και στη συνέχεια), σηματοδότησε το ξεκίνημα με την χαρακτηριστική εισαγωγή του κομματιού. Ένας από τους μέγιστους drummer όλων τον εποχών ακόμα και σήμερα, μπροστά στα μάτια μας για πολλοστή φορά, να απλώνει με περίτεχνο τρόπο το παίξιμο του. Χάρμα οφθαλμών να βλέπεις έναν τέτοιο καλλιτέχνη που κεντούσε κυριολεκτικά.
O Roger Glover τελικά δεν ήταν ούτε και στα Γιάννενα, μιας και οι οικογενειακές υποχρεώσεις του στέρησαν την παραμονή σε όλη την τουρνέ που έγινε στη χώρα μας, αλλά από ότι διάβασα και σε μερικές άλλες χώρες. Έγινε πατέρας βλέπετε και λογικό ήταν να βρίσκεται κοντά στην οικογένεια του. Στη θέση του ήταν ένας νέος μουσικός ο Nick Fyffe. Εντάξει, δεν είναι και ο Roger αλλά η προσθήκη αυτή ήταν αναγκαία ώστε να συνεχίσει το γκρουπ τις συναυλίες του. Δεν υπήρχε βέβαια το γνωστό σφιχτό δέσιμο που θυμίζει πολεμικό άρμα μεταξύ Glover και Paice (και το καταλάβαινες αυτό), αλλά συγχαρητήρια θα του δώσω εγώ για την απόδοση του, μιας και ήταν σωστός στο παίξιμο και πολύ μετρημένος.
Μπράβο στο παλικάρι.
.jpg)
Αφού λοιπόν γουστάραμε την έναρξη, η συνέχεια έγινε με το Hard Lovin' Man από το In Rock. Ένα εξαιρετικό κομμάτι αν και θα ήθελα και αλλά τραγούδια από αυτόν τον υπερκλασικό δίσκο. Μάλλον δύσκολο μιας και ο Gillan δεν βρίσκεται φυσικά και στην καλύτερη κατάσταση τα τελευταία χρόνια. Το επίπεδο του ήταν όμως καλό. Δεν ξέρω τι έγινε στις υπόλοιπες συναυλίες, αλλά στα Γιάννενα ήταν εντάξει σε γενικές γραμμές, παρά τα προβλήματα που είχε, μιας και εξαφανιζόταν και επανερχόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα ανάμεσα στα κομμάτια. Μερικές φορές τον παρακολουθούσαμε να βήχει, ίσως λόγο κάποιου κρυώματος. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τον Ian Gillan να είναι όπως παλιά. Δεν γίνεται αυτό. 66 χρονών είναι πια και εγώ του βγάζω το καπέλο ακόμα και τώρα. Έδωσε ότι καλύτερο μπορούσε και το έκανε με τιμή και δόξα, για να περάσουμε όλοι μας όμορφα.
Ότι και να γραφτεί για τον Ian Gillan είναι λίγο και δεν θέλω να μπω σε αυτήν την παγίδα. Έχει γράψει την δική του τεράστια ιστορία στο χώρο και όχι μόνο. Ένας και μοναδικός, μια τεράστια φωνή και προσωπικότητα.
.jpg)
Ο Steve Morse στα γνωστά επίπεδα και θα έλεγα πως μου άρεσε ίσως λίγο περισσότερο από όλες τις προηγούμενες επισκέψεις του εδώ. Είχε και αυτός κέφια όπως πάντα και έπαιζε πολύ με το κοινό. Θεωρείτε από τους καλύτερους κιθαρίστες και ποιος είμαι εγώ να πω το αντίθετο. Χρωμάτιζε εκεί που έπρεπε, σόλαρε όπως ήθελε και έξυπνα, αλλά με σεβασμό στην κληρονομία των Deep Purple.
Όλοι θα θέλαμε να δούμε κάποια στιγμή των Ritchie Blackmore να κάνει τα γνωστά κόλπα του και να τον χαζεύουμε, αλλά ας το πάρουμε απόφαση πως κάτι τέτοιο, δεν πρόκειται να γίνει από δω και στο εξής, εκτός και αν συμβεί κάτι απρόσμενο. Αυτοί είναι οι Deep Purple, αυτούς απολαμβάναμε. Συνθετικά οι τελευταίοι δίσκοι δεν πιάνουν τα γνωστά επίπεδα αλλά είναι αξιοπρεπείς.
Ο Don Airey επίσης είναι πλέον στις τάξεις του σχήματος εδώ και αρκετό καιρό και αν κλείσεις τα μάτια δεν θα καταλάβεις και πολύ μεγάλη διάφορα από τον Jon Lord. Μην ξεχνάμε όμως, πως αυτός ο μεγάλος μουσικός είναι τεράστιος, με ογκώδη δισκογραφία στην πλάτη του (κουβαλάει μεγάλη κληρονομιά), έχοντας παίξει διπλά σε μεγάλα ονόματα εδώ και πάρα πολλά χρόνια και ο κατάλογος αν αρχίσω να γραφώ δεν θα έχει τελειωμό. Ο Don έκανε τα γνωστά κόλπα του με συνέπεια, δίνοντας το δικό του προσωπικό τόνο σε όλη την διάρκεια, είτε με σόλο παίξιμο είτε όχι.
.jpg)
Η συναυλία συνεχίστηκε με διάφορα κλασικά τραγούδια όπως το Maybe I'm Α Leo και το Strange Kind Οf Woman. Μέσα από το Machine Head και Fireball αντίστοιχα (που αποτελεί ίσως τον αγαπημένο δίσκο του γράφοντος). Παιγμένα με πολύ ωραίο τρόπο και ο κόσμος συνεχίζει να τραγουδάει και να χορεύει μαζί με τους Purple. Για μετά έχουμε μια τριάδα από τους πιο πρόσφατους δίσκους, με αποκορύφωμα το αισθαντικό και μελωδικό Contact Lost από το Bananas, που θυμίζει Gary Moore στο μελωδία, παίζοντας το σε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια από την στουντιακή εκτέλεση με πολλά περισσότερα σόλο κάνοντας το πολύ πιο ενδιαφέρον, αλλά και το Rapture of the Deep, με το ανατολίτικο θέμα, ίσως η καλύτερη στιγμή του τελευταίου ομώνυμου άλμπουμ.
Το επόμενο είναι ένα τραγούδι που είχε κυκλοφορήσει ως B’ side του Never Before το 1972 και δεν συμπεριλήφθηκε κανονικά στον δίσκο τότε, παρά μόνο στην τελευταία επετειακή έκδοση του Machine Head πριν μερικά χρόνια. Αναφέρομαι στο When Α Blind Man Cries.
Ένα τραγούδι που ο Ritchie Blackmore αγνοούσε και δεν ήθελε να παίζει, γιατί δεν του άρεσε καθόλου (μάλλον τρελός είναι ο μαυροντυμένος). Η ερμηνεία του Gillan ήταν πανέμορφη και ο Morse μας έστειλε για ‘’τσαγάκι’’ παίζοντας το, με ψυχή και κάρδια.
.jpg)
Αμέσως μετά ο Steve Morse ξεκίνησε το γνωστό πλέον Instrumental, The Well Dressed Guitar. Ένα medley διαφόρων γνωστόν τραγουδιών από μεγάλες επιτυχίες άλλων συγκροτημάτων. Ωραίο και αυτό όπως πάντα αλλά η ένσταση μου εδώ είναι πως θα πρέπει να αλλάξει αυτό κάποια στιγμή το τροπάριο και να δώσει κάτι καινούργιο στον κόσμο, κάτι φρέσκο. Μετά το Almost Human από το Total Abandon, περάσαμε πάλι στα παλιά και στο Lazy με το κλασσικό πλέον τζαμαρισμα που σπάει κόκκαλα. Το ‘’No one Came’’ διέλυσε τα πάντα στο πέρασμα του, παρόλο που ο περισσότερος κόσμος δε κατάλαβε και πολύ για τι πρόκειται. Είναι υποτιμημένο κομμάτι δυστυχώς. Θα ήθελα κάποια στιγμή να πω την αλήθεια, να ακούσω ένα ‘’Fools’’, ‘’Demon’s Eye’’ ή ένα ‘’Fireball’’ μιας και είναι και αυτά τραγουδάρες. Πρόκειται ίσως για τον πιο παρεξηγημένο δίσκο τους (πολύ κακώς κατά τη ταπεινή μου γνώμη).
Όλοι πάντως ήταν πολύ χαρούμενοι -το έβλεπες στα πρόσωπα τους-. Ο Gillan μιλούσε αρκετές φορές με το κοινό και έκανε παιχνιδάκια και πλακίτσες. Αυτό δεν σταμάτησε και ο κόσμος επικοινωνούσε μαζί τους, είτε τραγουδώντας, είτε χειροκροτώντας. Αιφνίδια ήρθε και η σειρά του Don Airey να παίξει σόλο στα πλήκτρα για να ξεκουράσει λίγο τους υπόλοιπους. Ένας συνδυασμός ήχων από το διάστημα όπως προλόγισε και ο Gillan, σε συνδυασμό με διάφορα γνωστά και μη εξαιρετέα κομμάτια με αυτοσχεδιαστικά περάσματα.
Με το τέλος του Airey, χτυπήσαμε κόκκινο ακούγοντας την εισαγωγή του Perfect Strangers.
Tι να πρωτοπεί κανείς για αυτόν τον ογκόλιθο, που έχει επηρεάσει εκατοντάδες μουσικούς. Έχει διασκευαστεί άπειρες φορές. Η κλασσική αλλά και ανατολίτικη μελωδία του σε συνεπαίρνει με το στακάτο και επιβλητικό καθαριστικό παίξιμο. Όλος ο κόσμος χοροπηδά σαν τα ‘’κατσίκια’’ και τραγουδάει. Αμέσως πάλι επιστροφή στο Machine Head, για ένα από το πιο επιθετικά κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ, με τον φρενήρη ρυθμό που σε πατάει σαν οδοστρωτήρας και στροβιλίζεται πάνω από το κεφάλι σου σαν ανεμοστρόβιλος. Space Truckin’ από Machine Head. Tα λόγια είναι λίγα. Ο Gillan κάνει ότι μπορεί και το παλεύει.
Δεν είναι και εύκολο αλλά φέρνει το κομμάτι στα μετρά του και στις δυνατότητες του πλέον.
Ο Morse μετά από λίγο ξεκινά να παίζει διάφορα δικά του riffs, έως ότου ακούστηκε το Smoke on the Water, με την πασίγνωστη εισαγωγή (μέχρι και η γιαγιάδες μας το ξέρουν)και γίνεται πανζουρλισμός. Πηδούσαν πάνω κάτω. Ούρλιαζε ο κόσμος και ξελαρυγγιάστηκε στα ρεφραίν. Πραγματικό πανδαιμόνιο. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα τραγούδι που δεν πρόκειται να βγει ποτέ από το set list, αλλά δεν μπορώ να το ακούω για πολλοστή χιλιοστή φορά.
Μην νομίζετε, το τραγουδούσα και εγώ (όπως όλοι μας, να χαμε να λέγαμε δηλαδή) αλλά είναι τόσο κλασσικό που έχει γίνει σούπα και βαρετό πλέον θα έλεγα. Smoke on the Water είναι αυτό. Χιλιοπαιγμένο και χιλιοτραγουδισμένο αλλά έχει γράψει ιστορία όπως και να το κάνουμε, γιατί είναι τόσο απλά γραμμένο αλλά και πιασιάρικο (η έννοια του κλασσικού), που σε κάνει να το ακούσεις και να σου προξενήσει το ενδιαφέρον, ειδικά όταν είσαι πιτσιρικάς και ψάχνεσαι πολύ με ακούσματα, που σου σφηνώνεται στο μυαλό σαν τσιμεντόκαρφο. Έτσι ξεκινήσαμε όλοι μας και έτσι πρέπει να γίνεται.
Μετά το πέρας του τραγουδιού μας χαιρετούν και μας καληνυχτίζουν. Ο Gillan μας ευχαριστεί πολύ θερμά, λέγοντας μας πως η τουρνέ στη Ελλάδα ήταν εκπληκτική και πως όπου και αν πήγαν πέρασαν εξαιρετικά και απήλαυσαν τις συναυλίες.
Φεύγουν αλλά γρήγορα επανήλθαν ξανά στην σκηνή, ξεκινώντας με την πρώτη τους μεγάλη επιτυχία το Hush από τον πρώτο δίσκο (εποχής Rod Evans και Νick Simper). Πολύ όμορφα παιγμένο και όπως του αρμόζει, ο Ian Paice καταπιάνεται με ένα εκπληκτικό σόλο στα τύμπανα, διανθίζοντας το ακόμα περισσότερο. Για κερασάκι στην τούρτα έκλεισαν με Black Night την τελευταία τους συναυλία στην Ελλάδα. Τα μυαλά μας μπήκαν στο μπλέντερ. Βαρβάτο και δυναμικό, ένα από τα καλυτέρα κομμάτια των Deep Purple που σε κτυπάει στον τοίχο με την δύναμη και τον περίεργο ρυθμό του που σε ξεσηκώνει.
Κλείσιμο της συναυλίας και οι τελευταίοι χαιρετισμοί στο κοινό. Περίπου 1 ώρα και 50 λεπτά διήρκησε το κονσέρτο. Όλοι χειροκροτούν και διαισθάνεσαι στα πρόσωπα τους πως έχουν μείνει ευχαριστημένοι έχοντας περάσει μια υπέροχη δροσερή βραδιά γεμάτη καλή μουσικη.
Δεν θα κλείσω λέγοντας αν ήταν καλή η όχι η συναυλία ή αν ήταν καλύτερη ή χειρότερη από τις προηγούμενες φορές που μας έχουν επισκεφτεί. Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο και θα κάνω μια ένσταση μόνο ως προς το set list, με την έννοια πως θα πρέπει να παίξουν και αλλά κομμάτια. Είχαμε βέβαια και τις εκπλήξεις. Αλλά κάποια παίζονται συνεχώς και ανελλιπώς. Άλλωστε το ρεπερτόριο είναι τεράστιο και οι επιλογές πάρα πολλές. Έτσι ώστε να το εμπλουτίσουν λίγο παραπάνω το πρόγραμμα και να γίνει πιο ενδιαφέρων. Οι Deep Purple παρόλα αυτά έπαιξαν καλά, τίμια, ουσιαστικά και με πολύ καλό ήχο σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να έχουν λόγο να κοροϊδέψουν κανέναν. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Αυτοί είναι οι Deep Purple εδώ και πολλά χρόνια και η μεγάλες στιγμές έχουν περάσει στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας. Προσφέρουν αυτό που μπορούν με τα σημερινά δεδομένα και το κάνουν όπως ξέρουν αυτοί μόνο, με στόχο ο θεατής να περάσει καλά αυτές τις 2 ώρες. Ατόφιο κλασσικό Hard Rock χωρίς φανφάρες και επίδειξη. Θα πω απλώς πως οι στιγμές που περάσαμε, ήταν πολύ όμορφες και μας έκαναν να ξεχαστούμε από τα προβλήματα που βασανίζουν αυτό τον το τόπο εδώ και καιρό, γλυκαίνοντας τις ψυχές μας έστω και για λίγο. Αν και το εισιτήριο ήταν τσιμπημένο για τις εποχές που διανύουμε, τα άξιζε τα λεφτά του.
Ο κόσμος γούσταρε και με το παραπάνω αυτή την συναυλία, έδωσε το παρόν και πέρασε καλά όπως και όσοι συμμετείχαν σε αυτή την διοργάνωση. Αυτό και μόνο έχει σημασία.
Αυτά και εις ανωτέρα για την πόλη των Ιωαννίνων. Πάντα τέτοια.
Για το Rockoverdose.gr,
Νίκος Παπαδόπουλος.
Set list:
Highway Star
Hard Lovin' Man
Maybe I'm Α Leo
Strange Kind Οf Woman
Rapture Οf Τhe Deep
Silver Tongue
Contact Lost
When Α Blind Man Cries
The Well Dressed Guitar
Almost Human
Lazy
No One Came
Don Airey solo
Perfect Strangers
Space Truckin'
Smoke Οn Τhe Water
Encore:
Hush
Black Night
Comments
