Deep Purple – Now What
7μισι χρόνια μετά το ‘Rapture of the deep’, οι DP επιστρέφουν μ’ ένα άλμπουμ σαφώς καλύτερο απ’ το προηγούμενο. Το καλύτερο εδώ και πολλά χρόνια μάλιστα.
Mετά την παρουσίαση μπορούμε να σημειώσουμε και μερικές κατασταλαγμένες αλήθειες για τους DP.
Το άλμπουμ ξεκινάει με το ‘τίμιο’ ‘A simple song’, με τη μακρά του ακουστική εισαγωγή και την ξαφνική επίθεση.
Όμορφα αρχίσαμε, όμορφα συνεχίζουμε: ‘Weirdistan’, με prog στοιχεία – που θα συναντήσουμε και παρακάτω στη ροή. Όπως στο επόμενο: το ‘Out of hand’ δε θα μπορούσε παρά να είναι κομμάτι των DP, ξαδερφάκι του ‘Perfect strangers’. Όλα τα κομμάτια ως τώρα έχουν κάτι απ’ τα ‘DP signatures’ αλλά όχι βεβιασμένα. Το προηγούμενο άλμπουμ τους είχε μόνο ένα σπουδαίο κομμάτι, (το ομώνυμο, ‘Rapture of the deep’), το υπόλοιπο ήταν απλοϊκό, ‘ξεπέτα’. Εδώ είναι πιο ‘συγκεντρωμένοι’, η ίδια η παραγωγή είναι πολύ καλύτερη από εκείνη του ‘Rapture..’. O Gillan ακούγεται καλύτερα απ’ ότι στο ‘Rapture..’. Πάντως δεν καταλαβαίνω την παράκρουση που έχουν πάθει οι παραγωγοί και κάνουν τόσο ‘στεγνές’ τις παραγωγές, έτσι, που ακούγονται σαν demos. Στεγνή ήταν και η παραγωγή του ‘Machine head’ ας πούμε, αλλά ήταν αναλογικό και ‘γέμιζε’ ο χώρος. Και με τα διακριτικά ‘βαθάκια’ του, (Martin Birch, κολοσσός). Γιατί τα άλμπουμ να ακούγονται σαν ‘καλοηχογραφημένες πρόβες’? (Μεγαλοπαραγωγοί ανά τον κόσμο να ..επαναφέρετε παρακαλώ τα επικά reverb’s!)
Πάμε παρακάτω:
‘Hell to pay’, το 1ο single, μια χαρά, λειτουργεί ως ‘εκπρόσωπος’ του άλμπουμ. Ωραίο και το ..‘Body Line’, αμέσως το συμπάθησα, με την ξένοιαστη κι ακομπλάριστη funky μελωδία του και το στιχουργικό του χιούμορ. Αλλού πιο βαρύ κι αλλού ελαφρύτερο, στιχουργικά, το άλμπουμ έχει πράματα να πει, με το φαινόμενο του Χρόνου ως αφηρημένο άξονα (στα ‘σοβαρά’ κομμάτια). ‘Now what?!’, μιλάει και το εξώφυλλο. Το progressive ‘Above and beyond’ είναι απ’ τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ – θα ακούγεται όμορφα και στα λαιβ αν το παίζουν. Το cool-to-punch-y: ‘Blood from a stone’ κρατάει ενδιαφέροντα τα πράγματα – κι είμαστε 7 κομμάτια μέσα.
Το ‘Uncommon man’ είναι άλλο ένα επικό highlight – με μια ‘Martin Birch παραγωγή’ θα’ταν ακόμη καλύτερα τα πράματα, αλλά κι έτσι, κομματάρα είναι. ‘Ιt’s good to be king’ που λέει και στο ρεφρέν του.
Το ‘Apres Vous’ ξαναφέρνει το χιούμορ στιχουργικά, με ωραία θέματα και jam solos, το ‘All the time in the world’ είναι το πιο cool κομμάτι του άλμπουμ, κλείνει και τον στιχουργικό κύκλο σχετικά με τον ‘Χρόνο’. Τελευταίο είναι το almost hilarious: ‘Vincent Price’ – βλέποντας και μόνο τον τίτλο περιμένεις ν’ ακούσεις μια χιουμοριστική cult-ιά, έτσι και γίνεται – love it or leave it. Υπάρχει κι ένα bonus track, ‘It’ll be me’, blues-rock-ιά/ανεπίσημος επίλογος, τύπου ‘πως σας φάνηκε παιδιά’? Και απαντώ: ‘Thanx for the ride, Mr.Gillan & co’. Για να πω την αλήθεια, δεν περίμενα και πολλά – με το προηγούμενο άλμπουμ είχα πάθει το εξής: άκουσα το ομώνυμο που ήταν κομματάρα και απογοητεύτηκα από τα υπόλοιπα. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα – νομίζω ότι ‘ισοφαρίζουν’ το ‘Perpendicular’ – πιο rock εκείνο, πιο prog ετούτο εδώ. Είναι εν τέλει είναι προσεγμένο το άλμπουμ που περιέχει την αφιέρωση: ‘Τhis album is dedicated to Jon Lord’. Τα highlights του άλμπουμ θα ήθελα να τα ακούσω άμα τους δω λάϊβ.
Τhe Morse debate
Ο Steve Morse είναι εδώ και 18 χρόνια ο ‘νέος’ τους κιθαρίστας. Nα υπενθυμίσω ότι ο Morse δεν ήταν κα’νας τυχαίος (Dixie Dregs, Kansas, Steve Morse Band). Το 1ο άλμπουμ των DP με τον Morse, το περίφημο ‘Perpendicular’ (1996) καλός δίσκος, (ή μήπως δε σας άρεσε το ‘Sometimes I feel like screaming’? Και άλλα), όπως κι αυτό, το νέο άλμπουμ. O Blackmore από τότε παίζει Μαδριγάλια – και πολύ γουστάρω!
Λάτρης κι αυτός της Μεσαιωνικής, Αναγεννησιακής, Μπαρόκ, Κλασικής μουσικής όπως κάποιοι από ‘μας. Βέβαια, είναι και λίγο ‘ρισκέ’ το ..ενδυματολογικό θέμα των ‘Blackmore’s Night’, αλλά είναι σαφές: ο Ritchie και η Candice διασκεδάζουν, τα άλμπουμς τους έχουν το κοινό τους, like it or not, have a life. ΄Εχει κάτι ‘pure’ η αποστασιοποίηση του από τα συν-δημιουργήματά του. Η απώλεια όσον αφορά τους DP είναι ο Jon Lord, όχι o Blackmore που έχει απαρνηθεί το Rock και υπηρετεί άλλο είδος. Αλλά παράλληλα εκτιμώ ότι οι DP ήταν τυχεροί με τον Steve Morse. Έφερε την καλλιτεχνική του ποιότητα και τον καλό του ανθρώπινο χαρακτήρα, οι περιοδείες τους σίγουρα κυλούν ευχάριστα. Οι 60+ρηδες μια χαρά περνάνε –ανάγκη καλλιτεχνική ή οικονομική δεν έχουνε για να βγάλουνε νέο δίσκο. Μπορούν να συνεχίσουν να περιοδεύουν ως την τελευταία τους πνοή παίζοντας το ‘Lazy’ και τo ‘Highway star’ και πάντα θα μαζεύεται πολυάριθμο κοινό να δει τους living legends. Κι εδώ, στο ‘Νοw what’ στέκονται στο ύψος τους: υπάρχουν πολλά κομμάτια που θα ξανακούσω, ήδη έχω 3-4 αγαπημένα. Πραγματικά, δεν το περίμενα. Φαντάζομαι ότι αρκετοί ‘παλιοί’ θα ανιχνεύσουν και θα βρουν πατήματα να ..κακολογήσουν τον Morse. Το πως διαχειρίζεται το κάθε μεγάλο συγκρότημα το έργο του μοιραία ανοίγει διάφορα debates. Πάντως, οι καλές κυκλοφορίες από legendary artists δείχνουν ότι τα 70s συνεχίζουν να βρίσκονται ..πιο μπροστά σ’ ένα επιθυμητό μουσικό μέλλον. Το νέο άλμπουμ του Bowie, λ.χ., ποιος το περίμενε? Βλέπε και συγγενικές περιπτώσεις: τον Glenn Hughes που έχει βγάλει ασύλληπτες δισκάρες (με Black Country Communion και solo), και Whitesnake, που επίσης βγάλανε καλούς πρόσφατους δίσκους – διαβάστε εδώ, στο RockOverdose, την παρουσίαση του νέου τους Live Cd/Dvd ‘Made in Japan’, έχουμε διάφορα να πούμε.
Βαθμολογία: 80/100
Για το RockOverdose.gr: Νάσος Καββαθάς
Comments
