Πλήρης, πολυδιάστατη συνέντευξη των Dephosphorus με αφορμή το επετειακό live “Bonfire of the Vanities” στο AN Club, όπου μαζί με τους Sun of Nothing και Sadhus ενώνουν τις δυνάμεις τους για μια βραδιά ηλεκτρισμένης έντασης και δημιουργικής αφοσίωσης.
Οι Dephosphorus απαντούν με ειλικρίνεια και λεπτομέρεια για το τελευταίο τους album, “Πλανητοκτόνος”, αλλά και για το πώς η μουσική τους γίνεται φάρος μέσα στο σκοτάδι της εποχής. Από τη βαρύτητα και την ελληνικότητα του ήχου τους, μέχρι την ανανεωμένη οπτική και τη δύναμη του εξωφύλλου, η μπάντα περιγράφει πώς ο δίσκος τους λειτουργεί σαν πύλη σε έναν κόσμο όπου η τέχνη και η δημιουργία αντιστέκονται στον φανατισμό και την ομοιομορφία — μια μάχη που ξεκίνησε πριν αιώνες και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ερωτήσεις: Άγγελος Κατσούρας
Connect with Dephosphorus:
https://dephosphorus.bandcamp.com
https://linktr.ee/dephosphorus
RockOverdose: Αρχικά νομίζω ότι κι εκ του αποτελέσματος μπορούμε να μιλάμε για μία αντικειμενικά σπουδαία δουλειά εκ μέρους σας. Το “Planetoktonos” έλαβε ίσως την πιο άμεση ανταπόκριση απ’όλα τα άλμπουμ σας και βρέθηκε στις περισσότερες λίστες σοβαρών ακροατών που γνωρίζω. Πως νιώθετε σε πρώτη φάση 6 μήνες μετά την κυκλοφορία του; Περιμένατε τέτοια ζεστή υποδοχή/αποδοχή;
Dephosphorus : Για αρχή, σε ευχαριστούμε πολύ για τα θερμά λόγια. Δεν τα θεωρούμε ούτε δεδομένα ούτε αυτονόητα — κάθε άνθρωπος που αφιερώνει χρόνο να ακούσει το έργο μας και να το αξιολογήσει είναι μια ξεχωριστή επιβράβευση. Έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του Πλανητοκτόνου, αυτό που κυριαρχεί μέσα μας είναι ένα αίσθημα δικαίωσης, αλλά κυρίως ανακούφισης. Γιατί αυτός ο δίσκος ήταν μια μεγάλη και απαιτητική διαδρομή: συνθετικά, εννοιολογικά, ηχητικά και συναισθηματικά.
Η αποδοχή που είχε από τον κόσμο ήταν πράγματι η πιο άμεση από οποιαδήποτε προηγούμενη κυκλοφορία μας. To βλέπουμε από τα μηνύματα, τις κριτικές, τις λίστες, αλλά και από τον τρόπο που οι ακροατές αλληλεπιδρούν με το υλικό — είναι σαν να κατάφερε ο δίσκος να «μιλήσει» στη σωστή στιγμή. Το περιμέναμε; Όχι ακριβώς. Ελπίζαμε, ναι, αλλά χωρίς καμία βεβαιότητα. Οι Dephosphorus δεν λειτουργούν με όρους hype ή προσδοκίας. Κάθε φορά ξεκινάμε από το μηδέν.
Αν όμως υπάρχει μια λογική εξήγηση για την αμεσότητα της ανταπόκρισης, ίσως έχει να κάνει με έναν συνδυασμό παραγόντων: πρώτον, το ότι ο δίσκος συμπυκνώνει με πολύ καθαρό τρόπο την ουσία του ήχου μας· δεύτερον, ότι είχε μια παραγωγή που ανέδειξε ακριβώς αυτό που είμαστε χωρίς περιττά φτιασιδώματα· και τρίτον, ότι το θεματικό του βάθος — η διαπλοκή καταστροφής, φόβου, γνώσης και ευθύνης — φαίνεται πως βρήκε αποδέκτες σε μια εποχή που οι συλλογικές ανησυχίες έχουν οξυνθεί.
Σε κάθε περίπτωση, το ότι ο Πλανητοκτόνος βρίσκεται στις λίστες ακροατών που εκτιμούμε, σε μια χρονιά με τόσες ισχυρές κυκλοφορίες, είναι από μόνο του κάτι που μας τιμά και μας κινητοποιεί για τη συνέχεια.
RockOverdose: Μια και είστε και οι ίδιοι πρωτίστως μεγάλοι οπαδοί της μουσικής, το οποίο θεωρώ παίζει πάντα μεγάλο ρόλο και στις δουλειές σας, σίγουρα έχετε σκεφτεί ότι καμιά φορά “ακούς” το άλμπουμ από το εξώφυλλο. Ο Γιάννης Τούσας έχει κάνει τρομερή δουλειά και προϊδεάζει για το τι περιέχεται εντός δίσκου. Είναι αυτή η πιο χρωματιστή και πολυδιάστατη οπτική μια νέα πραγματικότητα που θα θέλατε να ακολουθήσετε μελλοντικά, σαν να αρχίζει μια νέα εποχή για σας;
Dephosphorus : Ναι, απολύτως. Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του Πλανητοκτόνου, κατάλαβαμε ότι το αισθητικό κομμάτι «σήκωνε» μια ουσιαστική μετάβαση. Ο ήχος είχε αλλάξει: το νέο κούρδισμα, η διαφορετική υφή των riffs, η ατμόσφαιρα που διαμορφώθηκε στο στούντιο… όλα αυτά υπαγόρευαν ότι και το εικαστικό έπρεπε να κάνει ένα αντίστοιχο άλμα. Δεν μας ενδιέφερε μια απλή συνέχιση της προηγούμενης αισθητικής - θέλαμε κάτι που να αντανακλά την πολυπλοκότητα και την ενέργεια του υλικού.
Ο Γιάννης Τούσας ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να το φέρει αυτό στη ζωή. Του δώσαμε την αρχική ιδέα, αλλά πάνω απ’ όλα του ζητήσαμε να πιάσει την αίσθηση: την κοσμική κλίμακα, τη βιαιότητα αλλά και τη λεπτομέρεια, την ένταση που κρύβεται κάτω από το επιφανειακό χάος. Και κατόρθωσε να το αποτυπώσει με έναν τρόπο που ούτε εμείς δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε. Το έργο του δεν δείχνει απλώς «τι είναι» ο δίσκος — συμπυκνώνει το νόημά του.
Το στοιχείο των χρωμάτων ήταν για εμάς κάτι εντελώς καινούργιο. Μέχρι τώρα, οπτικά κινηθήκαμε σε πιο σκοτεινές, αυστηρές, μονόχρωμες παλέτες. Όμως αυτή τη φορά το υλικό μάς «έσπρωχνε» να ανοίξουμε αυτό το πεδίο. Η πολυδιάστατη, χρωματιστή προσέγγιση δεν ήταν μόνο αισθητική επιλογή, αλλά συνέπεια του ίδιου του μουσικού και θεματικού περιεχομένου.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι λειτούργησε πέρα από ό,τι περιμέναμε. Πολλοί μας είπαν ότι είδαν πρώτα το εξώφυλλο και μετά άκουσαν τον δίσκο. Αυτό επιβεβαιώνει ότι ένα δυνατό εξώφυλλο δεν είναι διακοσμητικό — είναι πύλη. Σε ιντριγκάρει, σε προετοιμάζει ψυχολογικά, σε τραβάει μέσα στο σύμπαν του δίσκου πριν καν ακούσεις νότα.
Αν αυτό σηματοδοτεί μια «νέα εποχή» για τον οπτικό κόσμο των Dephosphorus; Ναι, πιθανότατα. Δεν θέλουμε να αυτοεγκλωβιστούμε σε μία συγκεκριμένη αισθητική φόρμουλα.
RockOverdose: Συνεχίζοντας από τα παραπάνω, υπήρχε αυτή η αίσθηση ότι ο δίσκος θα’χει κάτι το ιδιαίτερο, μόνο που τα ιδιαίτερα είναι αρκετά. Αρχικά μιλάμε ξεκάθαρα για το βαρύτερο άλμπουμ σας. Το τονίζω γιατί μέσα στη δίνη των ρυθμών σας, θα μπορούσε ο όγκος να μην γίνει αντιληπτός, αντίθετα εδώ είναι άμεσο σημείο αναφοράς. Είναι κάτι που το επιδιώξατε ή προέκυψε φυσικά, ενδεχομένως ως ανάγκη;
Dephosphorus : Η αλήθεια είναι ότι προέκυψε απολύτως φυσικά. Δεν υπήρξε κάποια «στρατηγική» απόφαση του τύπου «πάμε να γίνουμε βαρύτεροι» ή «πάμε να κατεβάσουμε κούρδισμα». Αυτό που συνέβη ήταν πιο οργανικό: ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε μια διασκευή στο “Drowned in Torment” των Bolt Thrower. Το κούρδισμά του ήταν διαφορετικό από αυτό που χρησιμοποιούσαμε μέχρι τότε, και χρειάστηκε να προσαρμοστούμε για να μπορέσουμε να το αποδώσουμε σωστά.
Και κάπου εκεί άνοιξε ένα νέο πεδίο. Με το νέο κούρδισμα στα χέρια, άρχισαν να βγαίνουν riffs που δεν θα είχαν εμφανιστεί αλλιώς. Δεν έγινε δηλαδή από πρόθεση, αλλά από ανάγκη του οργάνου και της στιγμής. Ξαφνικά, μια σειρά από ιδέες άρχισαν να σχηματίζουν πυρήνες και σπονδυλικές στήλες για κομμάτια που κατέληξαν μέσα στο “Planetoktonos”. Και όσο προχωρούσαμε, τόσο διαπιστώναμε ότι ο ήχος που ζυμωνόταν είχε μια πυκνότητα και μια ατμόσφαιρα που έπρεπε να την ακολουθήσουμε μέχρι τέλους.
Αυτό εξηγεί και τη βαρύτητα του δίσκου: δεν ήταν στόχος εκ των προτέρων, αλλά φυσική συνέπεια του νέου ηχητικού χώρου στον οποίο μετακινηθήκαμε. Είναι λογικό κάποιος να μην το αντιλαμβάνεται άμεσα — οι ταχύτητες και η ένταση μπορούν να «καμουφλάρουν» το βάρος — αλλά όταν σταθείς λίγο παραπάνω, γίνεται ξεκάθαρο ότι όλο το υλικό πατάει πάνω σε μια πολύ πιο χαμηλή, πιο παχιά και πιο σκοτεινή βάση.
Ουσιαστικά, τα ίδια τα riffs επέβαλαν τη βαρύτητα. Εμείς απλώς τα ακολουθήσαμε εκεί που ήθελαν να μας πάνε.
RockOverdose: Ένα κύριο χαρακτηριστικό είναι ο απόλυτα Ελληνικός χαρακτήρας του δίσκου. Έχουμε το πρώτο -και κάτι μου λέει όχι τελευταίο;- αμιγώς Ελληνόφωνο άλμπουμ της μπάντας στιχουργικά. Υπήρχαν σαφείς αναφορές παλιότερα αλλά όχι ένα ενιαίο σύνολο. Το γεγονός αυτό σας έκανε τα πράγματα, από την ηχογράφηση ως τις λοιπές λεπτομέρειες, πιο εύκολα ή να κυλήσουν πιο ομαλά κατά κάποιο τρόπο; Θεωρώ ότι ήταν στοχευμένη απόφαση και πολύ καλά κάνατε.
Dephosphorus : Η μετάβαση στα ελληνικά δεν έγινε απότομα, ούτε προέκυψε από κάποια ιδεολογική εμμονή. Ήταν μια φυσική πορεία που ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια, σχεδόν υπόγεια. Το πρώτο καθαρά ελληνόφωνο βήμα ήταν το “Κοιτάμε με τα δόντια”, που ο Πάνος είχε τραγουδήσει για το collaboration split με τους Haapoja. Εκεί καταλάβαμε για πρώτη φορά ότι η μητρική γλώσσα ανοίγει έναν τελείως διαφορετικό δίαυλο έκφρασης — πιο άμεσο, πιο σωματικό, πιο ωμό. Δεν μιλάς απλώς με τη γλώσσα· μιλάς από μέσα της.
Από εκεί και πέρα, τα πράγματα κύλησαν σχεδόν μόνα τους:
η “Αστερόσκονη” στο Impossible Orbits, έπειτα ολόκληρη η πρώτη πλευρά του Sublimation, και τελικά η πλήρης μετάβαση στον Πλανητοκτόνο. Κάθε βήμα ενίσχυε την αυτοπεποίθησή μας ότι αυτός είναι ο σωστός δρόμος για όσα θέλουμε να επικοινωνήσουμε.
Δεν το είχαμε προβλέψει εξ αρχής, αλλά το να περιγράφεις κάτι στη γλώσσα που σκέφτεσαι και νιώθεις, σε απελευθερώνει από τα όρια μιας δεύτερης γλώσσας. Πολλές φορές τα νοήματα στα αγγλικά έβγαιναν πιο «συμβατικά» ή λιγότερο πυκνά απ’ όσο τα θέλαμε. Στα ελληνικά υπάρχει η δυνατότητα για πολυσημία, για υπαινιγμούς, για μια σχεδόν αρχέγονη βαρύτητα στην άρθρωση· η ίδια η γλώσσα κουβαλάει μια παράδοση που ταιριάζει σε αυτό το σκοτεινό, υπαρξιακό στοιχείο της μουσικής μας.
Από πρακτικής πλευράς, έκανε και τη διαδικασία πιο ομαλή. Στο στούντιο η απόδοση ήρθε πιο φυσικά, χωρίς να «σκοντάφτουμε» πάνω στη φωνητική προφορά ή στην αγγλική τονικότητα. Επιπλέον, λειτούργησε δυναμωτικά για τη μεταξύ μας επικοινωνία: όλοι στη μπάντα αντιλαμβάνονται άμεσα το περιεχόμενο των στίχων, χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις. Αυτό καλλιέργησε έναν πολύ πιο ισχυρό δεσμό — σχεδόν σαν να συντονιστήκαμε συναισθηματικά σε κοινή συχνότητα.
Οπότε, ναι, ήταν στοχευμένη απόφαση μεν, αλλά γεννήθηκε οργανικά μέσα από την ίδια τη δημιουργική διαδικασία. Και κάτι μας λέει κι εμάς ότι δεν θα είναι το τελευταίο ελληνόφωνο άλμπουμ.
RockOverdose: Ο ελληνόφωνος χαρακτήρας του δίσκου πιστεύω ότι έκανε και το άλμπουμ πιο αποδεκτό από τα προηγούμενα. Πάντα είχαμε την ανάγκη όσοι σας ακολουθούμε από παλιά να οπτικοποιούμε τους στίχους σας, αλλά εδώ έγινε απόλυτα φυσικά και γρήγορα. Το υλικό σκοτώνει, δεν το συζητάμε, αλλά πάντα σκότωνε. Ήταν αυτή η αλλαγή τελικά αυτό που χρειαζόταν για να λάβετε μεγαλύτερη αποδοχή, εντός χώρας τουλάχιστον; Γιατί για τους εκτός Ελλάδος ισχύει το “It’s all Greek to me”.
Dephosphorus : Όπως είπαμε και παραπάνω, για όσους έχουν ως μητρική γλώσσα τα ελληνικά, η μετάβαση στο ελληνόφωνο σύμπαν του δίσκου κάνει την κατανόηση — και άρα τη σύνδεση — πολύ πιο άμεση. Δεν χρειάζεται πλέον κάποιος να «μεταφράσει» στο μυαλό του το συναίσθημα. Έρχεται κατευθείαν, χωρίς φίλτρα. Αυτό πιστεύουμε ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην αποδοχή που περιγράφεις.
Η μεγαλύτερη διαφορά όμως δεν βρίσκεται μόνο στη γλώσσα, αλλά κυρίως στην απόδοση του Πάνου. Στα ελληνικά φαίνεται καθαρά ότι έχει πολύ μεγαλύτερη άνεση να εκφράσει αυτό που ακριβώς έχει στο μυαλό του και στο στομάχι του. Η άρθρωση, οι τονισμοί, οι παύσεις, οι αναπνοές, οι εκρήξεις, τα επιφωνήματα — όλα γίνονται πιο φυσικά και πιο προσωπικά. Αυτή η αίσθηση αυθεντικότητας μεταφέρεται στο σύνολο του δίσκου και του δίνει επιπλέον ταυτότητα.
Και η ταυτότητα γεννάει αυτοπεποίθηση. Αυτή η αυτοπεποίθηση ακούγεται — γι’ αυτό και ο δίσκος “πείθει” από την πρώτη ακρόαση. Δεν χρειάζεται να πιάσεις όλα τα λόγια ή τα νοήματα για να το νιώσεις. Ακόμα και κάποιος που δεν μιλά ελληνικά λαμβάνει την ενέργεια από την εκφραστικότητα της φωνής και το πώς «κουμπώνει» με το υπόλοιπο υλικό. Η γλώσσα γίνεται ήχος και texture, όχι εμπόδιο.
Στην πραγματικότητα, αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε κι εμείς ως ακροατές άλλων σκηνών. Όταν ακούμε τους Oranssi Pazuzu ή τους Haapoja στα φινλανδικά, δεν περιμένουμε να καταλάβουμε λέξη. Κι όμως, η εκφραστικότητα μεταδίδεται ολοκληρωμένα. Η φωνή λειτουργεί σαν όργανο· η γλώσσα γίνεται στοιχείο της ατμόσφαιρας.
RockOverdose: Ως σπαστικοί που είμαστε μερικοί, συνδυάζουμε πράγματα και καταστάσεις με το παρελθόν ίσως γιατί μας δίνουν χαρά όσα γίνονται στο παρόν. Βλέποντας το εξώφυλλο στην αρχή, πήγε ο νους άμεσα στο -κορυφαίο κατ’εμέ- “Thresholds” των Nocturnus. Αποκλείω να μην έχει αναφερθεί ξανά, άρα το ερώτημα είναι πως νιώθετε που τέμνετε το παρελθόν με το παρόν με ορίζοντα το μέλλον για πολύ κόσμο εκεί έξω;
Dephosphorus : Αν και εκτιμάμε βαθιά τους Nocturnus — και ειδικά το “Thresholds” που είναι πράγματι ορόσημο — πρέπει να πούμε ότι η ομοιότητα δεν ήταν καθόλου εσκεμμένη. Δεν ξεκινήσαμε από κάποια αναφορά που να λέει «πάμε σε κάτι τύπου Nocturnus», ούτε προσπαθήσαμε να «πατήσουμε» πάνω σε μια αισθητική που έχει ήδη χαραχθεί από άλλους. Εξίσου τυχαία είναι και η συνάφεια με μπάντες όπως οι Vektor, που επίσης έχουν χρησιμοποιήσει έντονα χρώματα σε sci-fi περιβάλλον.
Αυτό που θέλαμε ήταν να δώσουμε ταυτότητα, κίνηση και κλίμακα στο εξώφυλλο, με τρόπο που να βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με το υλικό. Να υπάρχει δηλαδή η ίδια αίσθηση ωμής ενέργειας, κοσμικής απειλής και ταυτόχρονα λεπτομέρειας. Το έργο χρειαζόταν χρώμα — όχι ως αισθητικό «εφέ», αλλά ως αντανάκλαση του ίδιου του δίσκου. Οπότε, όταν δουλεύαμε με τον Γιάννη Τούσα, το κριτήριο ήταν μόνο να αποδοθεί ο κόσμος του Planetoktonos όσο πιο ζωντανά και δραστικά γινόταν.
Τώρα, αν τελικά κάποιοι βλέπουν συνδέσεις με το παρελθόν, αυτό δεν μας ενοχλεί καθόλου. Αντιθέτως, σημαίνει ότι ο δίσκος μιλάει σε ανθρώπους που έχουν μουσική μνήμη και αναγνωρίζουν μοτίβα, χρώματα και αισθητικές που άφησαν το αποτύπωμά τους στις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτό δεν το θεωρούμε «επηρεασμό» αλλά διάλογο — και αυτός ο διάλογος γίνεται πάντα από μόνος του, είτε το επιδιώξεις είτε όχι.
Το ενδιαφέρον για εμάς είναι ότι κάποιοι βλέπουν το εξώφυλλο σαν γέφυρα: ένα σημείο τομής ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αν αυτή είναι η πρόσληψη, είμαστε μόνο χαρούμενοι. Σημαίνει ότι ο δίσκος λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και αφήνει ανοιχτές τις πόρτες για τον ακροατή να τοποθετήσει τη δική του εμπειρία μέσα σε αυτόν.
Και τελικά, αυτό είναι το σημαντικότερο: αν το εξώφυλλο σε κάνει να σταθείς, να σκεφτείς, να ανατρέξεις στη δική σου δισκοθήκη και μετά να πατήσεις play, τότε έχει επιτελέσει τον σκοπό του. Το υπόλοιπο το αναλαμβάνει η μουσική.
RockOverdose: Έχω ξανακάνει το ερώτημα παλιότερα όσον αφορά το μουσικό μέρος, αλλά θα το ρωτήσω αισθητικά αυτή τη φορά. Υπάρχει μια αύρα Voivod στη μπάντα, η εξέλιξη, η σοβαρότητα, το να μιλάτε με έργα και όχι λόγια, η αλλαγή ήχου χωρίς να χάνεται η ταυτότητα. Αυτό το “μοναχικοί καουμπόηδες” που τραβάνε το δρόμο τους που έχετε κι εσείς, εκείνοι χαρακτηρίστικαν κάποτε “nuclear metal”για να μπουν σε καλούπια, εσείς είστε σαφώς η μόνη “astrogrind” μπάντα, κάτι ολόδικο σας. Είναι το “Planetoktonos”το δικό σας “Dimension Hatross”που μπορεί να ορίσει τον ήχο σας και να αποτελέσει σημείο των μελλοντικών εξελίξεων;
Dephosphorus : Το να μας φέρνει κάποιος σε συζήτηση με τους Voivod είναι από μόνο του μεγάλο κομπλιμέντο. Όχι απαραίτητα μουσικά, γιατί δεν κινούμαστε στα ίδια μονοπάτια, αλλά ως προς την πορεία και τη στάση τους. Αυτή η ιδιότυπη αυτονομία που είχαν — το να δημιουργούν σε δικό τους σύμπαν, με δική τους ορολογία, δικούς τους κανόνες — είναι κάτι που πάντα μας ενέπνεε. Αν έπρεπε να διαλέξουμε ένα άλμπουμ τους που μας σημάδεψε, ίσως το “Nothingface” είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στο πώς αντιλαμβανόμαστε την έννοια της εξέλιξης. Αλλά η ουσία παραμένει η ίδια.
Από τη στιγμή που δώσαμε ένα όνομα στη μουσική μας και ορίσαμε μόνοι μας την ταυτότητα του “astrogrind”, μπήκαμε συνειδητά στον δρόμο του να λειτουργούμε έξω από συγκρίσεις και κατηγοριοποιήσεις. Αυτό δεν έγινε για να «ξεχωρίσουμε», αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να είμαστε ειλικρινείς με αυτό που βγαίνει από μέσα μας. Με το να οριοθετήσεις ο ίδιος το είδος σου, μοιραία κινείσαι σε μια μοναχική διαδρομή — αλλά αυτή η διαδρομή σου δίνει και πλήρη ελευθερία. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν υπάρχουν προσδοκίες από «όμοιους». Τα όρια ξεκινούν και τελειώνουν εκεί που τα θέτεις εσύ.
Όσον αφορά το αν το “Planetoktonos” είναι το δικό μας Dimension Hatröss… δεν είναι δικό μας να το πούμε. Είναι πάντα δύσκολο για μια μπάντα να κοιτάξει τη δουλειά της με τρίτη ματιά. Η αυτοαξιολόγηση πολλές φορές παραπλανεί. Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι ο δίσκος σηματοδότησε μια πολύ ουσιαστική αλλαγή για εμάς: στο κούρδισμα, στο χτίσιμο των συνθέσεων, στη γλώσσα, στην ατμόσφαιρα, στο εικαστικό. Κι αυτή η αλλαγή δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε επιφανειακή. Έχει ρίζες και προεκτάσεις.
Αν αυτή η νέα φάση αποτελέσει σημείο αναφοράς για το μέλλον μας — πιθανόν. Όχι όμως με την έννοια ότι βρήκαμε «φόρμουλα». Περισσότερο με την έννοια ότι ανοίξαμε έναν νέο χώρο, μέσα στον οποίο μπορούν να αναπτυχθούν επόμενες ιδέες που ίσως να ξαναεκπλήξουν, αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Δεν ξέρουμε ακόμα πού θα μας οδηγήσουν. Αυτό είναι και το ωραίο: ότι δεν χρειάζεται να ξέρουμε.
Αν ο κόσμος βλέπει το “Planetoktonos” ως κομβικό σημείο, τότε είμαστε μόνο ευγνώμονες που ένας δίσκος μας μπορεί να λειτουργεί έτσι για άλλους. Για εμάς είναι απλώς το επόμενο βήμα — και ίσως η αφετηρία ενός ακόμα πιο απρόβλεπτου κεφαλαίου.
RockOverdose: Η μπάντα φέτος ενηλικιώνεται, κλείνοντας 18 χρόνια ζωής. Είχα την τιμή να μου πείτε κατ’ιδίαν ότι επιστρέφετε για τα καλά και θα είστε πιο ενεργοί μελλοντικά. Είστε ευχαριστημένοι και πλήρεις με την πορεία της μπάντας όλο αυτό τον καιρό; Θεωρείτε ότι μπορούσατε να’χατε κάνει πράγματα διαφορετικά βάσει τεχνογνωσίας κι εμπειρίας, για παράδειγμα να βγάζετε πιο συχνά άλμπουμ ή να κάνετε περισσότερα live; Ή όλα πήγαν κατ’ευχήν κι όπως τα θέλατε;
Dephosphorus : Από την πρώτη μέρα λειτουργήσαμε με μια συγκεκριμένη πραγματικότητα: οι Dephosphorus δεν ήταν ποτέ μια μπάντα «πλήρους απασχόλησης». Ζούμε σε διαφορετικές χώρες, έχουμε υποχρεώσεις, δουλειές, οικογένειες. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος και ο προγραμματισμός δύσκολος. Οι πρόβες, το χτίσιμο των κομματιών και οι ηχογραφήσεις γίνονται σε πολύ συμπυκνωμένα χρονικά διαστήματα και με απόλυτη συγκέντρωση. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας καθόρισε από την αρχή και το ρυθμό της πορείας μας.
Με βάση αυτή τη συνθήκη, πιστεύουμε ότι κάναμε το καλύτερο δυνατό. Η δισκογραφία μας είναι σταθερή και ποιοτική, χωρίς fillers και χωρίς κυκλοφορίες που γίνονται απλώς για να “κινείται η μηχανή”. Τα λίγα live που έχουμε κάνει τα θεωρούμε ιδιαίτερα και σημαντικά — δεν μας ενδιέφερε ποτέ να γεμίσουμε ημερολόγια. Θέλαμε κάθε εμφάνιση να είναι ουσιαστική. Και η αλήθεια είναι ότι με τις αποστάσεις και τους ρυθμούς ζωής μας, αυτό ήταν το μέγιστο που επιτρεπόταν.
Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα; Θεωρητικά ναι. Πρακτικά όχι. Γιατί για να προωθήσεις έναν δίσκο με τον «παραδοσιακό» τρόπο χρειάζονται συνεχόμενα live — κάτι που για εμάς ήταν εξ’ ορισμού δύσκολο. Οπότε δεν μας απασχολεί το “τι θα γινόταν αν”. Δεν το βλέπουμε ως χαμένη ευκαιρία αλλά ως χαρακτηριστικό της ίδιας της μπάντας.
Νιώθουμε και τυχεροί και ευγνώμονες. Άνθρωποι πίστεψαν σε εμάς και μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια με τρόπο που ξεπερνά τα τυπικά όρια μιας συνεργασίας:
- ο Simon της 7 Degrees Records, που κυκλοφορεί το σύνολο των βινυλιακών εκδόσεων
- η Nerve Altar που μας έδωσε πρόσβαση στην αμερικανική σκηνή
- η Selfmadegod που στήριξε τις CD κυκλοφορίες μας
Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν πιστοί σε εμάς σε εποχές που θα μπορούσαν εύκολα να κοιτάξουν αλλού. Και αυτό είναι κάτι που δεν το θεωρούμε δεδομένο.
Τώρα, όσο για το μέλλον… ναι, επιστρέφουμε πιο ενεργά. Μετά από 18 χρόνια νιώθουμε ότι όχι μόνο δεν έχουμε εξαντλήσει την ενέργεια ή το υλικό μας, αλλά ότι είμαστε σε μια νέα φάση δημιουργικότητας. Το “Planetoktonos” μας άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο και μας έδωσε μια αίσθηση κατεύθυνσης χωρίς να μας περιορίζει.
Ό,τι έγινε μέχρι τώρα το θεωρούμε επιτυχία υπό τις συνθήκες που υπήρχαν. Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι τα καλύτερα δεν τα έχουμε δώσει ακόμα.
RockOverdose: Το “Planetoktonos” το θεωρώ κρίσιμο γιατί πέραν της διαφορετικότητας που αναφέραμε παραπάνω, ήρθε και μετά από το μεγαλύτερο κενό σας μετά το “Sublimation”. Υπέφερε κατά κάποιο τρόπο η μπάντα από την πανδημία και πήγε πιο πίσω το άλμπουμ, ή ήταν αυτό ένα διάστημα που βοήθησε με κάποιο τρόπο την μετέπειτα κυκλοφορία του και την ενδιάμεση δημιουργία του; Θα μπορούσαμε να’χαμε ένα χρονοδιάγραμμα του πως δημιουργήθηκε το υλικό;
Dephosphorus : Το υλικό του “Planetoktonos” ήταν ήδη γραμμένο σχεδόν στο σύνολό του λίγο μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων του “Sublimation”. Μιλάμε για την περίοδο 2018–2019. Τότε είχε διαμορφωθεί ο βασικός κορμός του δίσκου: riffs, δομές, σκελετοί των κομματιών, καθώς και η αρχική κατεύθυνση στο κούρδισμα και την ατμόσφαιρα.
Από εκεί και πέρα, κάθε φορά που βρισκόμασταν για πρόβες — και μάλιστα και εν μέσω πανδημίας όποτε αυτό ήταν επιτρεπτό — παίζαμε αποκλειστικά το υλικό του “Planetoktonos”. Όλο το σύνολο «ψηνόταν» αργά, σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπήρχαν εξωτερικές πιέσεις. Με έναν τρόπο, η έλλειψη live και υποχρεώσεων μάς βοήθησε να το δουλέψουμε σε βάθος, χωρίς περισπασμούς.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σταδιακά το 2020–2021, όμως η πανδημία πράγματι έφερε καθυστερήσεις σε πρακτικό επίπεδο. Οι μετακινήσεις ήταν δύσκολες, οι χρονικοί περιορισμοί μεγάλοι και οποιαδήποτε διαδικασία — από το tracking μέχρι τις μικροδιορθώσεις — απαιτούσε διπλάσιο χρόνο απ’ ό,τι υπό φυσιολογικές συνθήκες.
Αφού ολοκληρώθηκε η πρώτη μίξη και ένα αρχικό mastering, πήραμε μια σημαντική απόφαση: να απευθυνθούμε στον James Plotkin. Αυτό σήμαινε ότι ουσιαστικά κάναμε ένα βήμα πίσω για να γίνει ένα πολύ μεγαλύτερο μπροστά — και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε 100%. Το νέο mastering ήταν ηχητικά εκεί όπου θέλαμε να βρίσκεται ο δίσκος.
Μετά ήρθε το εικαστικό κομμάτι. Η συνεργασία με τον Γιάννη Τούσα χρειάστηκε χρόνο, όχι γιατί υπήρξαν δυσκολίες, αλλά γιατί δώσαμε χώρο να εξελιχθεί σωστά. Θέλαμε κάτι που να αντανακλά το υλικό, όχι απλώς να το «ντύνει».
Και έπειτα ξεκίνησε το κομμάτι της παραγωγής:
- συνεννόηση με τρεις διαφορετικές δισκογραφικές
- έλεγχοι σε lyrics, liner notes και layout
- προσαρμογές για διαφορετικά formats
- ταυτόχρονος συντονισμός από μέλη της μπάντας σε δύο χώρες
Όλα αυτά απαιτούν micromanagement — και το micromanagement πάντοτε μεταφράζεται σε καθυστέρηση.
Τέλος, ήρθε το μεγαλύτερο εμπόδιο: η παγκόσμια συμφόρηση στην παραγωγή βινυλίου. Οι χρόνοι παράδοσης είχαν φτάσει σε ακραία επίπεδα, και έπρεπε να συντονιστούμε με τα pressing plants σε χρονικά παράθυρα που άνοιγαν και έκλειναν απρόβλεπτα.
Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια — όχι από αναβλητικότητα, αλλά επειδή κάθε στάδιο απαιτούσε περισσότερο χρόνο απ’ όσο θα χρειαζόταν σε μια «κανονική» εποχή.
RockOverdose: Με βάση και το παράδοξο που έχετε πραγματευτεί στιχουργικά, και με βάση ότι η μουσική σας έχει σίγουρα καταστροφική αύρα κατά την επανάληψη των ακουσμάτων, πως αισθάνεστε που για κάποιους το αποτέλεσμα αποτελεί κάθαρση, λύτρωση και φέρνει το φως; Μιλάτε για εξερεύνηση νέων πολιτισμών, καταστροφές πλανητών, αλλά κάπου στο τέλος έρχεται το φως από την Aurora. Σαν τελικά να μην είναι πανάκεια καθαυτή η καταστροφή αλλά να επικρατεί η εκκαθάριση περιττών σωμάτων, εννοιών και συνόρων μέσα από τον ήχο σας. Τελικά ο Πλανητοκτόνος σας είναι καταστροφέας μόνο ή μήπως είναι ένας σωτήρας που δεν έχουν πάρει χαμπάρι τη σύσταση του οι περισσότεροι;
Dephosphorus : Όπως έλεγε ο Terence McKenna, «όποιος ισχυρίζεται ότι έχει πλήρη εικόνα για το τι συμβαίνει εκεί έξω, απλώς ψεύδεται». Παρ΄όλα αυτά, από τις μέχρι τώρα επιστημονικές παρατηρήσεις και ανακαλύψεις της ανθρωπότητας, έχουμε την διαίσθηση ότι το σύμπαν και ότι το αποτελεί διανύουν κύκλους καταστροφής και δημιουργίας.
Συνεπώς το ότι περνάει στο ακροατήριο αυτό το δέος της «επερχόμενης καταστροφής» (που λένε οι στίχοι του «Ζώντας Σε Ένα Μετασταθερό Σύμπαν») σαν μία μικρογραφία των τιτάνιων δυνάμεων που διαμορφώνουν το σύμπαν, σημαίνει ότι η μουσική λειτουργεί σωστά!
Το concept της κάθαρσης και μίας νέας αρχής βρίσκεται ανέκαθεν διάχυτο στους στίχους μας. Είναι κάτι το βαθιά ενστικτώδες και ανθρώπινο: το καινούριο που δίνει ένα τέλος στο παλιό.
Μερικές φορές υπάρχει προσωποποίηση αυτής της (θετικής ή αρνητικής) αλλαγής, στο concept μας αλλά γενικά και στην επιστημονική φαντασία: ο Harry Seldon και το Μουλάρι στην «Γαλαξιακή Αυτοκρατορία» του Ασίμωφ, ο Μarco Inaros στα The Expanse, η «μοναχική φιγούρα που αναδύεται από την τοξική ομίχλη» («Rational Reappraisal” από το “Impossible Orbits”).
Προσπαθούμε όμως να μην περιμένουμε, oύτε να πιστεύουμε σε σωτήρες. Το να εναποθέτεις τις ελπίδες σου σε έναν εξωτερικό, υπερφυσικό παράγοντα είναι magical thinking, αποτέλεσμα της πλύσης εγκεφάλου που μας έχει κάνει ο μονοθεϊσμός και η κουλτούρα κυριαρχίας.
Oποιαδήποτε κάθαρση και σωτηρία θα έρθει από εμάς τους ίδιους. Συνειδητά στον Πλανητοκτόνο περνάμε ένα αγωνιστικό μήνυμα ελπίδας, ενάντια στον μηδενισμό, την απελπισία, την μοιρολατρία και την μεμψιμοιρία που επικρατεί. Απ’το feedback που έχουμε μέχρι τώρα, το ακροατήριο το ενστερνίζεται.
Δεν πρόκειται όμως για ευχολόγια και εικασίες. Για όσους θέλουν να κοιτάξουν πέρα από την mainstream, καπιταλιστική κουλτούρα που δεσπόζει, η επιστήμη μας δείχνει μοντέλα που έχουν εφαρμοστεί και λειτουργήσει για μία καλύτερη ανθρωπότητα: οι φυλές του Αμαζονίου που διαχειρίζονται σοφά τους φυσικούς πόρους και αποτελούν οι ίδιοι μέρος της βιόσφαιρας τους, οι κοινωνίες συνεργασίας όπως αυτές της Μινωϊκής Κρήτης, του Çatalhöyük, της Νεολιθικής Ευρώπης, που σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα λειτουργούσαν ειρηνικά και δίκαια χωρίς πατριαρχία, ιεραρχίες και σχέσεις επιβολής.
Oπότε ο Πλανητόκτονος δεν είναι σωτήρας, απλά ένα εργαλείο για να προχωρήσει η δράση και να αφαιρεθούν τα εμπόδια από τον δρόμο μας.
«Το εμπόδιο στη δράση προωθεί τη δράση. Αυτό που στέκεται στον δρόμο γίνεται ο δρόμος.» (Μάρκος Αυρήλιος, Τα Εις Εαυτόν, περ. 170-180 μ.α.Χ.Χ.)
RockOverdose: Το άλμπουμ είναι τρόπον τινά “ευλογημένο” να έχει και τη στέγη όχι μόνο μίας εταιρείας. Ξέρετε πολύ καλά αν και πόσο δύσκολο είναι για πολλούς να βρουν έστω μια εταιρεία, ενώ οι Dephosphorus έχουν την (υπο)στήριξη πολλών φορέων. Σας κάνει να νιώθετε λίγο πιο σημαντικοί και να έχετε μια μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και έκφρασης;
Dephosphorus : Αισθανόμαστε δικαιωμένοι που πιστεύουν κι επενδύουν σε εμάς μερικοί αξιόλογοι παράγοντες του ακραίου ήχου, και ειδικά της grindcore σκηνής. Όντως μας λύνει τα χέρια το ότι αυτές οι συνεργασίες που ξεκίνησαν πριν αρκετά χρόνια (στην περίπτωση της 7 Degrees Records, 15 χρόνια!) ανανεώνονται και μας προσφέρουν μία πλατφόρμα έκφρασης.
Το ότι οι δύο από τους τρεις «εταιριάρχες» μας είναι μουσικοί οι ίδιοι (ο Simon της 7DR παίζει μπάσο στους Keitzer, ενώ ο Aaron της Nerve Altar ήταν μέλος των θρύλων Defeatist, Kalibas και άλλων), προσφέρει μία έξτρα σύνδεση κι ευαισθησία.
Ακόμα περισσότερο ευγνώμονες είμαστε όμως για την υποστήριξη του κόσμου, χάρην στην οποία συνεχίζουμε ακάθεκτοι!
RockOverdose: Μια και μιλάμε για εταιρείες και κυκλοφορίες, η μόνιμη ερώτηση του ενός εκατομμυρίου σωματιδίων που είναι απωθημένο όσων σας αγαπάνε. Θα υπάρξει ποτέ διαθεσιμότητα των πρώτων σας κυκλοφοριών σε cd; Αποτελεί ερώτημα φετίχ και είναι βέβαιο ότι θα υπήρχε μεγάλη ζήτηση. Έχουμε ελπίδες για κάτι τέτοιο ή να το ξεχάσουμε οριστικά;
Dephosphorus : Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν υπάρχει πραγματικά μεγάλη ζήτηση για CD αυτή τη στιγμή. Ο περισσότερος κόσμος ακούει πλέον ψηφιακά ή συλλέγει βινύλια, οπότε δεν έχουμε ξεκάθαρη εικόνα του ενδιαφέροντος.
Παρόλα αυτά, δεν το αποκλείουμε. Το να κυκλοφορήσουν σε CD τα Axiom, Night Sky Transform και Ravenous Solemnity απαιτεί χρόνο, γιατί θα πρέπει να προσαρμοστούν ξανά τα layout και τα αρχεία για νέο φορμάτ — δεν είναι απλή επανέκδοση. Θα πρέπει επίσης να υπάρχει διάθεση και από μια εταιρεία να το αναλάβει, καθώς και η διαθεσιμότητα των αρχικών designers για να γίνουν οι σωστές προσαρμογές.
RockOverdose: Συναυλιακά επιβεβαιώνεται από κάθε μεριά ότι έχετε γίνει τέρατα όσο περνάνε τα χρόνια. Με την παρούσα σύνθεση να κλείνει μια δεκαετία φέτος, και με τον αριθμό των συναυλιών να μεγαλώνει σιγά σιγά, νιώθετε κι εσείς ότι είστε κι επίσημα στην καλύτερη σας φάση σαν συγκρότημα, έστω κι αν έχουν περάσει 18 χρόνια και δεν ήσασταν και τίποτα νωθροί ή τεμπέληδες; Επιβεβαιώνετε την πεποίθηση όλων βάσει ευστοχίας υλικού ότι τα ακόμα καλύτερα έρχονται μελλοντικά;
Παίζετε σύντομα και στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, στο New Long Fest ακόμα μαζεύουν αστερόσκονη από όσα κάνατε το καλοκαίρι, έχουμε κανένα σχέδιο προς υλοποίηση για μελλοντικές σας ενέργειες ώστε να ξέρει κι ο κόσμος τι να περιμένει από σας; Επίσης μια και η επιστροφή σας έχει γίνει με το 3ο πόδι ψηλά, να περιμένουμε νέο άλμπουμ ίσως πιο σύντομα από άλλες φορές;
Dephosphorus : Το πρώτο νέο που μπορούμε να μοιραστούμε είναι ότι για εμάς αποτελεί τεράστια χαρά το γεγονός ότι θα παίξουμε για πρώτη φορά στην Κύπρο. Είναι μια σκηνή με πολύ θερμό και αφοσιωμένο κοινό, και το περιμέναμε πραγματικά χρόνια να γίνει. Το ανυπομονούμε δεν είναι σχήμα λόγου.
Το ίδιο ισχύει και για τις εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ξέρουμε ότι υπάρχει κόσμος που μας ακολουθεί από τα πρώτα χρόνια και δεν είχε την ευκαιρία να μας δει ποτέ επί σκηνής — ή μας είδε μόνο μια φορά στο μακρινό παρελθόν. Αυτό από μόνο του κάνει τις συναυλίες αυτές ξεχωριστές και για εμάς και για το κοινό. Θέλουμε να σταθούμε αντάξιοι της προσμονής τους.
Ως προς τα πλάνα: δεν πρόκειται να κάνουμε αλόγιστο touring ούτε να μπούμε στη λογική “παίζουμε παντού”. Θα συνεχίσουμε αυτό που μας εκφράζει: στοχευμένα live, σε καταστάσεις που έχουν νόημα, με καλό ήχο, καλές συνθήκες και σωστή οργάνωση — είτε μιλάμε για φεστιβάλ είτε για αυτόνομα gigs. Όπου κρίνουμε ότι υπάρχει πραγματική χημεία και ενδιαφέρον, θα είμαστε εκεί.
Τώρα, για το μεγάλο ερώτημα: νέο άλμπουμ.
Ναι, δουλεύουμε ήδη πάνω σε νέο υλικό. Κάποιοι πυρήνες κομματιών υπάρχουν, κάποιες ιδέες έχουν πάρει μορφή και γενικά η δημιουργική ενέργεια που μας άφησε ο “Planetoktonos” δεν έχει κορεστεί — το αντίθετο. Δεν πρόκειται όμως να μπούμε σε διαδικασία βιασύνης ή να πιεστούμε για χρονοδιάγραμμα.
RockOverdose: Με βάση το παρελθόν σας στους Straighthate -που ακόμα συζητούνται εντόνα για όσα έκαναν- και ότι δεν πολυβάζετε κώλο κάτω όταν δίνεται η ευκαιρία; είχατε ή έχετε κατά νού τυχόν ενασχόληση σας με άλλα project εκτός των Dephosphorus; Ή κρίνετε ότι είναι η ώρα το Voyager σας να εξερευνήσει κόσμους και έννοιες που η ανθρώπινη φυλή πρέπει να γνωρίσει όπως και δήποτε;
Dephosphorus : Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε ασχοληθεί και με άλλα μουσικά project, και η αλήθεια είναι ότι η ανησυχία αυτή δεν σταμάτησε ποτέ. Ο Κώστας Ραγιαδάκος παίζει ενεργά με τους Vodka Juniors και τους Decipher, ο Γιάννης Βότσης με Shadowmass, Violent Definition και Χαοτικό Τέλος, ο Πάνος στο παρελθόν με Amnis Nihili, ΣΠΛΑΧΝΑ και το προσωπικό του project Kommpound, ενώ ο Θάνος έχει περάσει από διάφορες ιστορίες όπως οι Slinger στη Σουηδία, οι Voidhead και το μόνιμο noise project NAΦΘALYN.
Γενικά είμαστε μουσικά ανήσυχοι και δεν φοβόμαστε να ακουμπήσουμε άλλα είδη και διαφορετικά περιβάλλοντα — αυτό μας κρατάει ζωντανούς δημιουργικά και πάντα «μέσα» στο παιχνίδι. Είμαστε ανοιχτοί σε νέες συνεργασίες και νέες ιδέες, είτε προκύψουν εντός είτε εκτός ακραίου ήχου.
Αυτό που είναι σίγουρο όμως, είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια οι Dephosphorus έχουν αποκτήσει μια ξεχωριστή βαρύτητα για όλους μας. Το αντιμετωπίζουμε πια με απόλυτη σοβαρότητα και δέσμευση, κάτι που το κάνει για εμάς όχι απλώς ένα project, αλλά μια οντότητα που συνεχώς μεγαλώνει και απαιτεί την καλύτερη εκδοχή μας.
RockOverdose: Θα ήθελα για το τέλος να σας πω ένα μεγάλο και προσωπικό ευχαριστώ. Αρχικά για την πάντα καλή σας διάθεση και διαθεσιμότητα να ανέχεστε το ranting μου. Μετέπειτα για τη ποιότητα των έργων σας. Και φυσικά για την καλή σας διάθεση συνολικά που είναι άκρως εκτιμητέα. Τι θα θέλατε να τονιστεί που δεν αναφέραμε σε ότι σας αφορά και τι σας δίνει κίνητρο να συνεχίζετε αυτή την όμορφη πορεία; Τα λέμε σύντομα στο An, all hail Aurora!
Dephosphorus : Σε ευχαριστούμε πραγματικά για τα λόγια σου και για το ενδιαφέρον που δείχνεις όλα αυτά τα χρόνια. Οι ερωτήσεις σου μας έδωσαν αφορμή να σκεφτούμε και να εκφράσουμε πράγματα που συνήθως μένουν εκτός συζήτησης.
Δεν έχουμε κάτι συγκεκριμένο να προσθέσουμε πέρα από το ότι για εμάς οι Dephosphorus παραμένουν ανάγκη και όχι υποχρέωση. Αυτό είναι και το κίνητρό μας: η ίδια η διαδικασία δημιουργίας και ο κόσμος που ξεδιπλώνεται κάθε φορά πίσω από τη μουσική.
Σε ευχαριστούμε για τη στήριξη, την προσοχή και την ενέργεια — τα λέμε σύντομα στο An.
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας
Sun of Nothing • Sadhus • Dephosphorus
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 | AN CLUB
Eίσοδος: 12€
Comments
