Αν η ευχή “να μας μπει καλά ο μήνας” είχε ήχο και εικόνα, θα ήταν σίγουρα η μεγάλη συναυλία που παρακολουθήσαμε στο Gagarin, σημαδεμένη από καιρό και με πάρα πολύ κόσμο που έσυρε να δει τους τεράστιους Destruction αλλά και 2 σπουδαία Ελληνικά συγκροτήματα που προετοίμασαν το έδαφος για τους Γερμανούς ηγέτες του thrash και όλου του μετάλλου. Συναυλία που λειτούργησε και ως βάλσαμο για πολλούς που βρέθηκαν το καλοκαίρι στο Βόλο στα πλαίσια του Golden Rules Festival και έφαγαν μια ανεπαίσθητη νεροποντή εκείνη τη στιγμή. Ο ίδιος ο Schmier το σχολίασε, λέγοντας ότι ούτε καν οι θεοί μπορούν να σταματήσουν τους Destruction από το να παίξουν στην πάντα αγαπημένη τους Ελλάδα, ενώ μάλιστα μνημόνευσε την πρώτη τους εμφάνιση το 1989 ως μία από τις καλύτερες της ζωής του και της μπάντας συνολικά, κι όταν μάλιστα ρώτησε αν ήταν κάποιος εκεί και σηκώθηκαν κάποια χέρια στον αέρα, αποφάνθηκε το αμίμητο “χαίρε στους επιζώντες”, θέλοντας να δείξει τι συνέβη τότε. Οι Destruction όπως και οι Kreator και Sodom, αποτελούσαν πάντα υπεραγαπημένη μπάντα των Ελλήνων κι ένιωθαν σαν στο σπίτι τους εδώ, και το απέδειξαν για άλλη μια φορά με μία καταπληκτική εμφάνιση που δείχνει σε πόσο καλό δρόμο πορεύονται, αγέρωχοι, ασυμβίβαστοι.
Ξεκίνημα μπομπάτο με τους Λαρισαίους Leatherhead, οι οποίοι εν έτει 2025, παίζουν έναν ήχο που ευδοκίμησε 35-40 χρόνια πριν και όχι απλά δεν ακούγονται παράταιροι, αλλά το υπηρετούν με τέτοιο τρόπο που αναρωτιέσαι γιατί δεν προσπαθούν κι άλλοι να το αναβιώσουν. Τα παιδιά τα είχα δει στο Athens Extreme Festival στα τέλη του ‘23, αλλά ένα χρόνο και κάτι μετά και με το ομότιτλο άλμπουμ τους να έχει αποσπάσει -δικαίως- τις θετικότερες των κριτικών, δείχνουν άλλο επίπεδο, ξεκίνημα με “Equinox” και όπως ο Ινδιάνος στο εξώφυλλο με το τόμαχωκ, δείχνουν έτοιμοι να πάρουν σκαλπ χλωμών προσώπων ως τρόπαια. Φοβερός ήχος, με rhythm section για Όσκαρ, στιβαρό και ογκώδες, δυο λεπιδοφόροι κιθαρίστες που δίνουν το καλό παράδειγμα όσο περισσότερα και βαρύτερα τα riffs, τόσο πιο μπροστά (θα) πας σαν συγκρότημα και το μεγάφωνο που ακούει στο όνομα Τόλης Μέκρας (Είναι πουλί, είναι αεροπλάνο, όχι, είναι ο Superman!) να κατεβάζει σαγόνια σε κάθε στίχο. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ εμφάνιση στο σύνολο της, για περίπου 40’, κι ενώ μπορεί να θέλαμε κι άλλο, καταχειροκροτήθηκαν με το κοινό να φωνάζει το όνομα τους και τους ίδιους να δηλώνουν πόσο ήθελαν να (ξανα)παίξουν στην Αθήνα. Μακάρι να τους βλέπαμε κάθε μέρα, ήδη πολυτέλεια για όλη την Ελληνική σκηνή!
Σειρά των Yoth Iria οι οποίοι με την ορμή που έχουν και αυτό που κάνουν τα τελευταία 6 χρόνια, αποτελούν αιχμή του δόρατος όχι απλά για την Ελληνική σκηνή αλλά και τον μαύρο ήχο γενικότερα. Με την κυκλοφορία του φοβερού 2ου full length “Blazing Inferno” πριν 3 μήνες, έδειξαν ότι η κληρονομιά των “Under His Sway” και “As The Flame Withers” συνεχίζεται ακάθεκτη και μια και ήταν η 1η φορά που επιτέλους κατάφερα να τους δω, δεν υπήρχε καλύτερη συγκυρία με ένα πληρέστατο σετ 70’. Ο Ορέστης στα φωνητικά θεατρικός, σε φρενήρη κατάσταση και καταφέρνοντας να γίνει ένα -στην κυριολεξία- με το κοινό, τραβάει πάνω του τα βλέμματα και αποβάλλει τυχόν άγχος από τους υπόλοιπους. Μία ΜΕΓΑΛΗ εμφάνιση, όχι απλά σε διάρκεια αλλά και παίξιμο, με τον ήχο των κομματιών τους να μεταμορφώνεται σε ζωντανό περιβάλλον, τον Κώστα και τον Νίκο στις κιθάρες να οργώνουν, τον Μίμη να αποτελεί παντοτινό τοτέμ και να κοπανιέται σαν 18αρης και τον Βασίλη στα τύμπανα να διαλύει το Gagarin και να τους κάνει να ακούγονται λες και τα παίζουν όλα 2 κλικ πιο γρήγορα. Το κοινό στο πρώτο τέταρτο με εικοσάλεπτο προσπαθεί να καταλάβει τι το έχει χτυπήσει, αλλά από το “Hermetic Code” και μετά, μένει εμβρόντητο.
Η εμφάνιση των Yoth Iria έκτοτε πιάνει δυσθεώρατα επίπεδα ποιότητας, βαρύτητας και συνολικού στησίματος επί σκηνής. Διόλου τυχαίο βέβαια το δέσιμο τους καθώς έχουν οργώσει τον κόσμο και ειδικά αυτό που γίνεται όποτε πάνε στη Λατινική Αμερική είναι απερίγραπτο. Μπάντα με χημεία που θα ζήλευαν πολλοί και που στο τέλος του σετ, πείθουν και τον πιο καχύποπτο. Ο Μίμης θα πάρει το λόγο και θα πει τιμώντας το παρελθόν του “Πριν 35 χρόνια, 4 μικρά παιδιά, ο Σάκης, ο Θέμης, ο Γιώργος κι ο Μίμης είπαν Non Serviam, τα λόγια περιττεύουν, σας ευχαριστούμε όλους πολύ”. Αυτό που γίνεται λοιπόν όταν παίζουν το εμβληματικό “Non Serviam” (δε νομίζω να θέλετε επεξήγηση τι, πως και γιατί) είναι ΕΚΡΗΞΗ του κοινού που ουρλιάζει κάθε στίχο και που με τον συνδυασμό των “Sid Ed Djinn” και “The Great Hunter” στο τελείωμα του σετ, ξεφεύγει σε αντιδράσεις και αναρωτιέται γιατί δεν τους βλέπουμε πιο συχνά. Μας αποχαιρετούν ζητώντας μας να κάνουμε θόρυβο για τους ιστορικούς Destruction, είχαν τον κορυφαίο ήχο της βραδιάς, έκαμψαν κάθε αμφιβολία και έδειξαν ότι είναι ήδη μεγάλο συγκρότημα και μπορούν να γίνουν ακόμα μεγαλύτερο όσο είναι τόσο δεμένοι κι όσο προσφέρουν νέο υλικό σε συχνά χρονικά διαστήματα. Εμφάνιση-δήλωση για το μέλλον!
Και βγαίνει η ΝΤΙΣΤΡΑΞΙΟΝΑΡΑ με το “Curse The Gods” όπως συνηθίζει και για τα επόμενα 85’ γίνεται πανηγύρι της Αγίας Βαρβάρας σε όγκο και έκταση και χαμό με την όλη παρουσία τους. Ο Schmier που έχει μπει σε πορεία να κλείσει τα 60 μοιάζει ακόμα 20αρης, 2 μέτρα, 3 πόδια, δεν καταλαβαίνει (αντι)χριστο και δίνει το νεύμα στο κοινό για ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ σκηνικά. Ο ήχος έχει ένα μικρομπούκωμα και δεν είναι τόσο πεντακάθαρος, αλλά υπηρετεί απόλυτα το όλο μαδομούνι, με τον Randy Black καθ’όλη τη διάρκεια να έχει διαλύσει τα πάντα στα τύμπανα και να μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί δεν τον είχε πάρει πολλά χρόνια πριν. Ωραίος κι ο Sven, κι ο Marc κι ο Vaaver που τους έχουμε δει παλιότερα, αλλά μιλάμε για ΑΛΛΟ επίπεδο παίχτη που παίζει τις ιστορικές τους κομματάρες για πλάκα και τις ανεβάζει σκάλες επάνω. Οι Destruction που θαρρείς και ήρθαν για απόλυτο best of σόου, συνεχίζουν με “Invincible Force” (2o κομμάτι, πάρε να’χεις) και καπάκι το “Nailed To The Cross” και δείχνουν από νωρίς ότι δεν αστειεύονται καθόλου. Πρώτη συναυλία τους στη χώρα μας χωρίς τον αγαπητό Mike Sifringer, η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ παράξενο να το δεχτεί ο εγκέφαλος αυτό.
Από την άλλη, σαν κουαρτέτο έχουν άλλα καλά που όπως και να’χει, το 2 κιθάρες > 1 κιθάρα αποδεικνύεται πανεύκολα και γενικά ακούμε τα κομμάτια με μία άκρως καυλωτική και πάσας αποδοχής έξτρα βαρύτητα που κάνει τη διαφορά. Ο Martin Furia επίσης εμφανιζόμενος 1η φορά στο Ελληνικό κοινό, δίπλα στον λίγο παλιότερο Damir Eskic, έχουν συνθέσει ένα φοβερό δίδυμο που ως και νεαρότεροι των Schmier/Black, τους κρατάνε σε εγρήγορση και τους δίνουν τόνους φρεσκάδας με την παρουσία τους. Έχουν έρθει να μη λυπηθούν κανέναν, δεν εξηγείται αλλιώς η επόμενη τριάδα με “Mad Butcher”/“Life Without Sense”/“Release From Agony”, ειδικά το τελευταίο να το ακούς ξανά με 2 κιθάρες είναι βάλσαμο για την oldschool πλευρά του καθενός μας (καλά που δεν παίξανε και κάνα “Unconscious Ruins” να μας μαζεύουν με το κουταλάκι). Δεν ξέρω τι έχουν πάθει οι Destruction εδώ και χρόνια αλλά θα πρέπει να τονίσω ξανά ότι εδώ και πολύ πολύ καιρό μας προσφέρουν και πολύ πιο μεγάλη συνέπεια δισκογραφικά και ποιοτικά από τους Kreator και τους Sodom αλλά και είναι και τίγκα πιο μεταλλάδες δηλωμένοι που ΟΚ, όσο να’ναι, μπιζάρει τον κόσμο λίγο περισσότερο.
Ακραία σταρχιδιστές και με το “Armageddonizer” να λειτουργεί περισσότερο ως μικρό “διάλειμμα” (λέμε τώρα, εξ ου και τα εισαγωγικά) στη σφαγή, συνεχίζουν ακάθεκτοι ξανά στο παρελθόν με το “Total Desaster” και το “Eternal Ban” και το τι γίνεται από moshpits κοντά στη σκηνή δε λέγεται. Μας παίζουν τη νέα κομματάρα “No Kings - No Masters” από το επερχόμενο άλμπουμ “Birth Of Malice” (βγαίνει σύντομα στις 7 Μαρτίου) που το πάνε τρένο όπως και το κοινό, ενώ έρχεται η ώρα που ο Schmier τονίζει ότι φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από το μνημειώδες ιστορικό ντεμπούτο “Infernal Overkill” και θα παίξουν μερικά κομμάτια από αυτό ως φόρο τιμής (ναι γιατί μας πήξατε στα καινούργια και είχαμε παράπονο ξέρω ’γω)! Ρούφα και “Antichrist” και “Death Trap” ούγκανε Έλληνα για να στρώσεις και η διάμετρος ενός κύκλου παίρνει νέους ορισμούς και το π δεν ισούται πλέον με 3,14 αλλά με 666! Μάνα πολλά μαλώνεις με η φάση, έχει χαθεί το τόπι και δε θέλει κανείς να επιστραφεί, φεύγουν για encore όπου και επιστρέφουν με το τσιτωμένο “Diabolical” αλλά όλοι περιμένουν αυτή τη μια στιγμή. Το λέει κι ο Schmier άλλωστε, “λείπει κάτι, λείπει αυτό το ένα κομμάτι που θέλετε όλοι, ένα κομμάτι που πάντα παίζουμε και θα παίζουμε μέχρι να πεθάνουμε”.
Κυρίες, δεσποινίδες, κύριοι και λοιποί μελλοθάνατοι, ένα “Bestial Invasion” από άλλη εποχή, βγαλμένο από τα σωθικά του κάθε thrasher κι από τον τσελεμεντέ της κλωτσοπατινάδας, κάνει το Gagarin από τη Λιοσίων να βρεθεί στην Αχαρνών και πολλούς έμπειρους οπαδούς να απορούν μ’ αυτό που βλέπουν. Την όλη φρεσκάδα, την όλη ανεμελιά, το κοινό φρενήρες, Schmier αγέρωχος, με το σκυλολόϊ του σε πριαπισμό και έτοιμους για το τελικό χτύπημα. “Το τελευταίο κομμάτι είναι το soundtrack της ζωής μας και της μουσικής που παίζουμε, σας το αφιερώνουμε και σας ευχαριστούμε που ήρθατε ξανά και μας υποστηρίζεται τόσα χρόνια”. “Thrash ‘til Death” λοιπόν, το τέλειο κλείσιμο, το τέλειο ορεκτικό, η τελευταία μεγάλη μπουκιά μιας χορταστικότατης και πλήρους από κάθε άποψη συναυλία, με τους Destruction να δείχνουν ότι 42 χρόνια ιστορίας μπορούν όντως να χωρέσουν σε μία συναυλία και να φανεί γιατί έχουν ακόμα μέλλον και μπορούν ακόμα να ορίζονται όχι απλά ως ηγέτες και σημαντικοί, αλλά και ως φάρος για τα πλοία των νέων συγκροτημάτων που θέλουν να πλεύσουν στην ταραχώδη μεταλλική θάλασσα και να καταφέρουν να βγουν στην ξηρά ως επιζώντες. Υποσχέθηκαν να επιστρέψουν σύντομα με το νέο δίσκο και ξέρουμε ότι το εννοούν. Όλοι όσοι έφυγαν σε ευθεία γραμμή έφυγαν με το χαμόγελο στα χείλη. Οι υπόλοιποι δυσκολεύτηκαν αλλά ευτυχώς βρήκαν το δρόμο στο τέλος.
Hail to those who pray and believe in Destruction!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης @christof_filis_photography
Comments
