Devin Townsend Project - Performing the album "Deconstruction", Live at the ULU (Universty of London Union chapel) 12 Νοεμβρίου 2011, support act: Shining
12 Νοεμβρίου 2011, η τρίτη από τις τέσσερεις βραδιές του Devin Townsend στο Λονδίνο - είναι η βραδιά που θα παιχτεί ολόκληρο το «ολόφρεσκο», νέο άλμπουμ "Deconstruction" (2011). Την 1η βραδια (10 Νοε) ο Devin με το συγκρότημά του, τους Devin Townsend Project, έπαιξαν ολόκληρο το άλμπουμ "Ki" (2009), τη 2η (11Νοε) το άλμπουμ "Addicted" (2010) και την 4η και τελευταία βραδιά, το "Ghost" (2011) - το οποίο κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το "Deconstruction". Πρόκειται δηλαδή για το 3ο μέρος της «Τετραλογίας» αυτής: τέσσερα εκπληκτικά άλμπουμς, τελείως διαφορετικά μεταξύ τους (!), παιγμένα ολόκληρα, σε τέσσερεις βραδιές στη σειρά. Το "Ki" είναι ένα 'ηπίων τόνων' αριστούργημα - προσωπικά το προτείνω στους πάντες, ανεξαρτήτως μουσικών τους προτιμήσεων. Παρομοίως και το "Ghost" - ένα ολότελα ακουστικό άλμπουμ που θα μπορούσε να παίξει στο stereo οποιουδήποτε, θεωρώ, σπιτιού. Το "Addicted" είναι το άλμπουμ που «τα έχει όλα», λίγο απ' όλες τις συνταγές του ιδιοφυούς Devin: τραγούδια/singles αλλά πάντα με ενδιαφέροντα "twists" που κρατάνε ζωντανό το ενδιαφέρον και του πιο απαιτητικού.
Σήμερα όμως είναι η βραδιά του "Deconstruction", του πιο ακραίου απ' όλα τα άλμπουμς της (προανακοινωμένης απ' τον Devin, πριν από 3 χρόνια) Τετραλογίας. Είναι το πιο ακραίο, το πιο progressive/extreme metal άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ο Devin με το Project του, ένα άλμπουμ που σίγουρα θα αγαπήσουν κι οι φίλοι των Strapping Young Lad, του συγκροτήματος του Devin που σταμάτησε το 2006.
Πρόκειται δηλαδή για την πιο απαιτητική απ' όλες τις βραδιές, Progressive/extreme metal οριακής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας. Και έμπνευσης. Μπορεί στην Ελλάδα να μη γνωρίζει κόσμος τα περί Devin Townsend και Strapping Young Lad, αλλά «έξω» ο Devin θεωρείται εδώ και χρόνια ένα μουσικό "Kid Genius", και δίκαια. Σα να λέμε: ένας 'Metal Zappa' του 21ου αιώνα. Extreme μουσικές συνθέσεις, extreme χιούμορ, Homo Universalis-μός, science fiction στη θεματολογία, brutalιές αλλά και απρόσμενα λυρικά περάσματα.
O ιδιοφυής Καναδός πρωτοεμφανίστηκε στο 'ευρύτερο κοινό' δίπλα στον Steve Vai, ("Sex & Religion" album/tour 1993/4). Απ' το 1995 άρχισε τους Strapping Young Lad, τους οποίους 'σταμάτησε' το 2006, (στο απόγειο της δημοτικότητάς τους)! Παράλληλα με τους Lad, απ' το 1997, άρχισε να κυκλοφορεί και προσωπικά άλμπουμς, ως Devin Townsend ή ως Devin Townsend Project. Ας επιστρέψουμε όμως στα της συναυλίας.
Κόσμος μαζεμένος από νωρίς, (η πυκνή ουρά φτάνει ως το τέλος του δρόμου), έξω από το ULU, (University of London's Union Chapel). Το show είναι sold out, όπως και για τις άλλες τρεις βραδιές. Γνωρίζοντας ότι έχεις έρθει σε συναυλία του Devin Townsend δεν εκπλήσσεσαι που βλέπεις πολλές εκκεντρικές εμφανίσεις μέσα στο κοινό: Σκωτσέζικες φούστες, κουκλάκια Ziltoid, Devin lookalikes, ένας Zappa lookalike, Metalheads, Goth girls, είναι κι ένας που έχει έρθει με τη ρόμπα του! Από νωρίς το merchandise shop πουλάει σαν τρελό: T-Shirts, bags, programs, posters και βέβαια: κουκλάκια Ziltoid!
Support act οι Νορβηγοί Shining. Δηλαδή: μια απρόσμενη, (για όσους δεν γνώριζαν το συγκρότημα), επίθεση στην ακοή: extreme progressive metal 'στην τσίτα' απ' το 1ο δευτερόλεπτο ως το τελευταίο. Καινοτομία των Shining: η χρήση σαξόφωνου σε πολλά απ' τα μανιακά κομμάτια τους. Σίγουρα δεν έχει ξανακουστεί σαξόφωνο μέσα σε αντίστοιχο μουσικό context. Προσωπικά, τους γνώριζα τους Shining, είχα ήδη ακούσει το άλμουμ τους και ενώ μ' ενθουσιάζουν τα instrumentals τους, δεν πολύ εκτιμώ τα φωνητικά τους, τα 'χωρίς νότα', χωρίς μελωδία, death φωνητικά. Είναι πολλές εκπληκτικές extreme μπάντες εκεί έξω που θα μπορούσαν να έχουν πολύ ευρύτερο κοινό αν είχαν μεγαλύτερη ποικιλία στα φωνητικά τους - αλλά υπάρχει και φανατικό κοινό που λατρεύει την 'μπρουταλιά'. Όπως κι εδώ, στο ULU: το κοινό ανταποκρίνεται ολόθερμα στους Νορβηγούς extreme metallers. Ο ήχος είναι καλός για τα δεδομένα του είδους, οι Shining έχουν δυνατή σκηνική παρουσία. Μανιακοί performers, με το σαξόφωνο να κάνει τη διαφορά, με αξιόλογες progressive/extreme συνθέσεις. Επιβεβαιώνεται η εντύπωσή μου από την ακρόαση του cd τους: καταπληκτική μπάντα που θα είχε το δεκαπλάσιο κοινό αν είχε και καθαρότερες φωνές πέρα από το μονότονο howling. (Χαζοί είναι οι Opeth?) Πάντως ζεστάνανε για τα καλά το αφοσιωμένο στον Devin κοινό και αφήσανε πολύ δυνατές εντυπώσεις.
Μετά από πολύ σύντομο break, ο Devin επί σκηνής καλωσορίζει το κοινό που αποθεώνει από την πρώτη στιγμή τον Καναδό Prog metal hero, και η «Αποδόμηση» ("Deconstruction") ξεκινάει: "Praise the lowered", το opening track που αρχίζει νωχελικά, με μια "space-lounge" διάθεση για να 'τσιτώσει' στη συνέχεια, μπαίνοντας στο 'ψητό'. 2ο κομμάτι¨το "Stand", τρίτο το single του άλμπουμ, το καταιγιστικό αλλά συνάμα μελωδικό "Juular" - στο background προβάλλεται και το video clip του κομματιού, σε πλήρη συγχρονισμό με το live παίξιμο. Εκτός από τα μέλη της μπάντας επί σκηνής βρίσκονται και 4 backing vocalists, τρία κορίτσια κι ένα αγόρι. Ο ήχος είναι καλός, η μπάντα είναι άψογη στην απόδοσή της, (είναι ήρωας ο drummer), ενώ ο Devin είναι χαρισματικός frontman, έχει τέλεια επαφή με το κοινό του, οι φωνές κι οι κιθάρες του είναι άψογες - σε μερικά σημεία μάλιστα είναι ασύλληπτο το πώς μπορεί και τραγουδάει παίζοντας ταυτόχρονα τα δύσκολα κιθαριστικά του θέματα. Κατά τη διάρκεια των μακροσκελών "Sumeria/The Mighty Masturbator/Pandemic" ένα γιγάντιο χάμπουργκερ προσγειώνεται επί σκηνής, πίσω από τους backing vocalists! Μπαλόνια 'Ziltoid for president' γεμίζουν το ULU στο φινάλε του ομώνυμου κομματιού, 'Deconstruction'. Σε κάποιο σημείο των στίχων ο Devin εξυμνεί τους Messugah - στην οθόνη εμφανίζεται μία comic-φιγούρα των Messugah κι ο Devin προσκυνά προς το μέρος της. Τελευταίο κομμάτι του κυρίως σετ είναι το "Poltergeist', κι είναι απίστευτη κι όμως αληθινή η συνειδητοποίηση ότι μόλις παρακολούθησες λάιβ ένα από τα δυσκολότερα progressive/extreme metal άλμπουμς, ολόκληρο, πιστά παιγμένο. Πρέπει να τονίσω ότι και η στιχουργική του Devin είναι υψηλού 'clever' περιεχομένου, με το χιούμορ να υποβοηθά τον σε άλλα μέρη ultra-charged βομβαρδισμό. (Η μόνη μουσικά συγγενική περίπτωση που εντοπίζεται είναι: ο Mike Patton με ή χωρίς Faith no more, αλλά ο Devin είναι γενικά πιο Metal, πιο Prog και πολύ πιο extreme σε ταχύτητες και πολυφωνίες). Το encore είναι σχετικά αδιάφορο: ένα τρελο-punky κομμάτι των Strapping young lad κι άλλα δύο, διασκευές νομίζω, που ούτε καν τις συγκράτησα - θα ήταν προτιμότερα 2-3 κομμάτια από παλιότερα άλμπουμς του Devin Townsend Project, αλλά πάλι, προφανώς ο ίδιος ο Devin διάλεξε 2-3 σχετικά αδιάφορα encore για να μην κλεψουν τη φλόγα του αριστουργηματικού 'Deconstruction' που μόλις είχε παίξει. Η συναυλία κινηματογραφήθηκε και προφανώς θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2012. Αν δεν ήταν η μοναδική βραδιά που παίχτηκε ζωντανά το "Deconstruction", σίγουρα ήταν η μοναδική σε ευρωπαικό έδαφος. (Ίσως να έχει γίνει άλλη μια φορά στον Καναδά, αν και δε νομίζω). Μια μοναδική, λοιπόν, extreme progressive εμπειρία, τίποτα λιγότερο. Μετά το λάιβ ο πάγκος ξεπουλάει: T-Shirts, προγράμματα, αφίσες και κουκλάκια Ziltoid! Ποιος είναι ο Ziltoid? Ακούστε το άλμπουμ "Ziltoid the Omnicient" (2008) των Devin Townsend Project και θα μάθετε!
.jpg)
Για το Rockoverdose.gr
Νάσος Καβαθάς
Comments
