To όνομα Dirkschneider έχει γραφτεί ανεξίτηλα στα βιβλία Ιστορίας του heavy metal. To “Balls To The Wall” είναι ένα παντοτινό διαμάντι στο στέμμα των Accept, που παρότι κυκλοφόρησε το 1983, συνεχίζει να ακούγεται το ίδιο φοβερό και συναρπαστικό. Συνδυάζοντας λοιπόν αυτά τα δύο, έχουμε το σχήμα των Dirkschneider να γιορτάζει την επέτειο του δίσκου με την κυκλοφορία του πολύ καλού “Balls To The Wall Reloaded” και να πραγματοποιεί την περιοδεία Balls to the Wall 40th Anniversary. Η χαρά μας λοιπόν που θα βλέπαμε έστω τα 2/5 της αυθεντικής σύνθεσης ήταν μεγάλη. Udo Dirkschneider και Peter Baltes ηγήθηκαν μιας επικής εμφάνισης που ξεκίνησε στις 21.30 κι έφτασε κοντά τις δυο ώρες διάρκειας και 20 εκπληκτικά κομμάτια.
Το πρώτο μέρος, έτσι για το ζέσταμα, περιλαμβάνει το λογότυπο των Dirkschneider πίσω από το drum kit του Sven Dirkschneider και μια μπάντα που ξεκινά με το “Fast as a Shark”. Είπαμε, έτσι για το ζέσταμα. Μέχρι να ξεκινήσει η παρουσίαση του “Balls To The Wall”, ακούσαμε 7 αθάνατους ύμνους από την ιερή κληρονομιά των Accept. Γερμανικό, τευτονικό metal στα καλύτερά του, με τα “Living for Tonite”, “Midnight Mover”, “Breaker” και “Metal Heart” μεταξύ άλλων. Ήταν όμως στο “Flash Rockin' Man”, που η κατάσταση απογειώθηκε, ενώ στο “Breaking Up Again” o Baltes παίρνει τη σκυτάλη από τον στρατηγό Udo κι ερμηνεύει αυτός το κομμάτι.
Μικρή παύση, το εξώφυλλο του “Balls To The Wall Reloaded” κάνει την εμφάνισή του και μαζί οι πρώτες νότες του ομώνυμου κομματιού. Τεράστιες, μαύρες μπάλες με τη λέξη Dirkschneider πετάγονται στο κοινό και φέρνουν βόλτες στον αέρα, ενώ για τα επόμενα 45 λεπτά, βλέπουμε τη μπάντα να αποδίδει πιστά και με σεβασμό το υλικό του θρυλικού LP. Παίχτηκαν και τα 10 τραγούδια, ακριβώς με τη σειρά όπως είναι στο δίσκο, το συγκρότημα έβγαλε ηχάρα, μαγκιά, τσαμπουκά, πάθος και όρεξη να μας προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Πράγματι, η εμφάνιση ήταν ισοπεδωτική, άνετα από τις καλύτερες του τρέχοντος έτους ως τώρα και λογικά θα είναι κι από τις καλύτερες γενικά. Το κοινό παθιασμένο, συμμετείχε και φώναζε κάθε στίχο, αποθέωνε όλα τα μέλη και αν για μια στιγμή έκλεινες τα μάτια και δεν ήξερες, θα νόμιζες πως ακούς αυθεντικούς Accept στα καλύτερά τους. Ναι, τόσο καλοί ήταν οι Dirkschneider. Ο υιός Sven, σαν άλλος Stefan Kaufmann, παίζει ολόσωστα και οι Andrey Smirnoff, Dee Dammers στις κιθάρες έχουν τον απαραίτητο όγκο. Η ομορφιά του “Winterdreams” κλείνει το κεφάλαιο “Balls To The Wall”, αλλά όχι και το βράδυ μας.
“Princess of the Dawn”, “Up to the Limit” και η κομματάρα “Burning” από το εκρηκτικό “Breaker” ισοπεδώνουν τα πάντα χωρίς ανάσα. Ο κόσμος δεν χώραγε καλά καλά και λογικό να θέλουν άπαντες να είναι παρόντες σε τέτοιο προσκύνημα. 2 ώρες παρά κάτι αγνού μετάλλου, από τους μάστορες του είδους, πέρασαν σαν μια στιγμή και ειλικρινά πολύ θα ήθελα να ξαναδώ τους Dirkschneider σε επετειακή συναυλία για τα “Metal Heart” (φέτος είναι) και “Russian Roulette” (βεβαίως βεβαίως). Εκεί θα είμαστε να τιμάμε δισκάρες.
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
