Πάντα παίζει μεγάλο ρόλο να βλέπεις το σωστό συγκρότημα τη σωστή στιγμή κι έτσι οι Dödsrit ήρθαν στη χώρα μας πραγματικά στην καλύτερη δυνατή στιγμή, ειδικά μετά τον καλό χαμό που προκάλεσε το 4ο άλμπουμ τους “Nocturnal Will” και αυτό είχε ως απόηχο στο An Club να βρεθεί πολύς κόσμος, σίγουρα περισσότερος απ’όσος υπολόγιζαν οι περισσότεροι, ίσως εκτός της διοργάνωσης που το είδε να’ρχεται κι αποφάσισε να κάνει τη συναυλία, που σαφώς στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Το κοινό αρκετά ετερόκλητο, με μέταλλα, χαρντκοράδες και πάνκηδες μαζεμένους στον ίδιο χώρο έτοιμους να αποθεώσουν τη μπάντα όπως και έγινε σε μια βραδιά που όλοι ήρθαν πριζωμένοι στο μέγιστο βαθμό και μάλιστα εξαφάνισαν εν ριπή οφθαλμού όλα τα cd που έφεραν οι Dödsrit ενώ παρότι δεν είδα στη συνέχεια τι έγινε, εικάζω ότι και τα μπλουζάκια τους δε θα έμειναν σε ιδιαίτερη αφθονία. Να τονίσω ότι πέτυχα τον Γεώργιο Μαξούρη έξω από τη συναυλία πριν αρχίσει για να τον ευχαριστήσω προσωπικά για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε πρόσφατα και ήταν ιδιαίτερα θερμός κι ευχάριστος, ενώ με τη σειρά του μας ευχαρίστησε και έδειξε μεγάλη ευγένεια, κάτι που δεν το κάνουν όλοι και με τον τρόπο του σου δίνει κίνητρο να κάνεις όσα κάνεις.
Την αρχή στη συναυλία κάνουν οι Χανιώτες θορυβοποιοί Διχόνοια, που πάντα κάτι τύχαινε και δε μπορούσα να τους πετύχω ζωντανά αλλά να που ήρθε η ώρα τελικά. Τα παλικάρια βγαίνουν με ορμή και πολύ καλό ήχο, που τονίζουμε συνεχώς στις τελευταίες πολλές φορές που έχουμε βρεθεί στο An Club, αλλά το σωστό πρέπει να λέγεται και να επαναλαμβάνεται όταν ισχύει όχι μόνο στους headliners αλλά και στις support μπάντες. Τους είδα με επίγνωση της κρισιμότητας της συναυλίας και για τους ίδιους, καθώς είχαν να παίξουν 3 χρόνια στην πρωτεύουσα και όσο να’ναι, και το γεγονός ότι ήταν οι Dödsrit headliners σίγουρα τους οδήγησε να το δουν και πιο σοβαρά. Το κοινό τους γούσταρε από την αρχή και τους έσπρωξε από την αρχή για να πάρουν δύναμη και απέδειξαν όσο έπαιζαν ότι σ’αυτό που κάνουν που δεν απέχει και πολύ από τους Dödsrit καθώς δεν είναι αυστηρά μαυρομεταλλικός ο ήχος τους αλλά έχει και περάσματα από punk/hardcore σημεία πολύ έντονα. Μπορεί να μην έπαιξαν πάρα πολύ αλλά έδωσαν τα πάντα στη σκηνή και κέρδισαν πολύ επάξιο χειροκρότημα στο τέλος. Δεν ξέρω πόσο θα είναι εφικτό να είναι ενεργοί συναυλιακά, αλλά είναι σε πολύ κατάσταση και πρέπει να το εκμεταλλευτούν στο έπακρο.
Οι δε Dödsrit σκάνε πάνω στη σκηνή όπως ξεκινάει και το “Nocturnal Will”, με το φοβερό “Irtjala” και ξεκινάει ένα ολοκαύτωμα για τα επόμενα 50’ (συμπεριλαμβανομένου του encore) που πλήρως αντικειμενικά και ρεαλιστικά είναι όχι απλά λίγο αλλά ως μη ανεκτό, αλλά από την άλλη μ’αυτό που βλέπεις επί σκηνής, πως να έχεις παράπονο μ’αυτό που έγινε στη συνέχεια! Λογικό να στηριχτεί περισσότερο το νεότερο άλμπουμ τους και να παιχτούν και το “Nocturnal Fire” αλλά και το “Celestial Will”, ενώ η σκηνική τους παρουσία είναι εκπληκτική, ο Γεώργιος να κοπανιέται με ανεμόμυλους συνεχώς, ο Christoffer σε φωνή και κιθάρα να σιγοντάρει και να έχουμε σε πολλά διαφορετικά σημεία διπλή φωνητική επίθεση, ενώ το να βλέπεις γενικά 3 κιθαρίστες στη σκηνή, τον πωρωτικό Jelle στο μπάσο και το νέο ντράμερ να καλύπτει το κενό του Brendan Duffy με το παραπάνω, είναι το κάτι άλλο. Ειλικρινά τρομερή παρουσία με τον κόσμο να κάνει σαματά και χαμούλη από κάτω και μόνο γι’αυτό πέραν των άλλων, έπρεπε να παίζανε λίγο παραπάνω. Εκτιμώ ότι με την ανταπόκριση που έλαβαν από τον κόσμο δε θα αργήσει να έρθει η ώρα της επιστροφής και του μεγαλύτερου σετ και θα είναι καθ’όλα καλοδεχούμενοι μετά από τέτοια πληρότητα εμφάνισης.
Βγάζουν μια όμορφη αλητεία και ειλικρίνεια που λείπει πάρα πολύ από το σύνολο των συγκροτημάτων εκεί έξω, από την άλλη γι’αυτό και ξεχωρίζουν οι εξαιρέσεις σαν τους Dödsrit που θα έπρεπε να είναι ο κανόνας αλλά αυτό είναι μια κουβέντα που θα γίνει άλλη φορά. Έχουν τα φόντα για ακόμα πιο σπουδαίες στιγμές και να μας απασχολήσουν ακόμα περισσότερο στο μέλλον, ελπίζω να μην έχουν άλλες αλλαγές μελών ενδιάμεσα και σίγουρα θα μας κάνουν να λέμε ότι το προβλέψαμε πριν γίνει όταν θα μεγαλώσει κι άλλο το όνομα τους. Μέχρι τότε κρατάμε την εμφάνιση αυτή ως παρακαταθήκη και περιμένουμε όσα θα ακολουθήσουν.
Ανταπόκριση: Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα
Comments
