Ακριβώς μετά το πέρας του τριημέρου του Up The Hammers Festival, όλοι είχαμε κυκλώσει την 9η Μαρτίου ως το επιστέγασμα ενός φοβερού τετραημέρου συνολικά, με τον ερχομό για άλλη μια φορά στη χώρα μας των Ιταλών αλλά κατά βάθος κρυφο-Ελλήνων Domine. Με ένα σετ που θα ήταν κυρίως βασισμένο στο αξεπέραστο μνημειώδες ντεμπούτο τους “Champion Eternal” και με την Eat Metal Records να γιορτάζει τις κυκλοφορίες ούτε ενός, ούτε δυο αλλά τριών δίσκων από εγχώρια συγκροτήματα μας, η ατμόσφαιρα ήταν παραπάνω από γιορτινή.
Σύραμε τα κουφάρια μας ή ότι απέμεινε από αυτά όσοι δώσαμε το παρών όλο το προηγούμενο τριήμερο σε An Club και Gagarin και στο αγαπημένο μας Κύτταρο που είναι το ορμητήριο των συναυλιών της Eat Metal, ξέραμε από πριν έχοντας δει τους Domine πολλάκις, ότι όχι μόνο δεν χάνεται, αλλά και το να ακούσουμε κυρίως κομμάτια από το -ας μην κρυβόμαστε- αγαπημένο μας άλμπουμ τους, ήταν τρελό κίνητρο παρουσίας, με τον κόσμο να τιμάει το event με το παραπάνω και να σημειώνεται ένα τίμιο, αγέρωχο και άκρως οπαδικό sold out στο τέλος, το οποίο για να είμαστε πλήρως αντικειμενικοί και απόλυτα ειλικρινείς, είναι το λιγότερο που αξίζουν οι Ιταλοί γείτονες μας κάθε φορά που μας τιμούν συναυλιακά.
Ξεκίνημα με τους DragonSkull σε μία εμφάνιση και με τη βούλα… άρρωστη! Και ο Άρης που κατόρθωσε να βγάλει φωνή αλλά και ο Χρήστος στις κιθάρες, ήταν αμφότεροι με υψηλό πυρετό και αν δεν μας το έλεγαν μετά, δε θα το καταλάβαινε κανείς. Εμφάνιση στα κόκκινα για τους ούτως ή άλλως πάντα εγγύηση συναυλιακά DragonSkull, οι οποίοι μας παρουσίασαν στην ολότητα τους το υπέροχο ντεμπούτο τους ονόματι “Chaos Fire Vengeance” και απέδειξαν άλλη μια φορά γιατί έχουν τόσο φανατικούς φίλους στα 3 χρόνια από τη δημιουργία τους.
Το ΕΡ τους είχε ήδη κάνει θραύση, αλλά τα ολοκληρωμένα άλμπουμ είναι πάντα που σε γράφουν στην ιστορία και έτσι τα παιδιά ζουν τη στιγμή με το παραπάνω, προσφέροντας πάντα το 101% της ενέργειας τους. Έχουν και τον κατάλληλο ήχο, με αυτό το πομπώδες επικόκαυλο θεματικά αλλά καθαρό κι αμόλυντο παικτικά μέταλλο που παίζουν, που είναι απίθανο να μη γουστάρει όποιος τους βλέπει. Σημαντική στιγμή το γεγονός ότι στο τέλος με το “Blood And Souls” ανέβηκε η πληκτράς των Domine, Ricardo Iacono που συμμετείχε στο δίσκο επίσης και έπαιξε το κομμάτι μαζί τους. Άψογη εμφάνιση την οποία οι ίδιοι θα πρέπει να θυμούνται για πάντα, κι ας μην ήταν στο 100% υγιώς. Λεβέντες!
Συνέχεια με τους πιο πομπώδεις Idmon’s Aegis, οι οποίοι ναι μεν έχουν πιο δύσκολο ήχο από τους DragonSkull στην αφομοίωση, από την άλλη όμως υπηρετούν αυτό το πιο περίεργο στυλ τους στο έπακρο. Το δικό τους ντεμπούτο που κυκλοφόρησε όπως είπαμε την ίδια μέρα με των άλλων συγκροτημάτων μας ονομάζεται “Under The Auspices Of Idmon” και για κάποιο λόγο, ο Νίκος στη φωνή μοιάζει σ’αυτό το συγκρότημα πιο απελευθερωμένος από ποτέ ως τραγουδιστής. Τον έχω δει αμέτρητες φορές και με τους Litany παλιότερα και με τους Wrathblade μεταγενέστερα, και σίγουρα αυτή η εμφάνιση είναι απ’όλες η καλύτερη ως παρουσία και απόδοση. Δεν ξέρω αν τον βοηθάει το στυλ της μπάντας περισσότερο, αλλά ξέρω ότι λειτουργεί ξεκάθαρα υπέρ του.
Στην ίδια διάρκεια όπως και οι DragonSkull και οι Stygian Path μετά, ένα τίμιο 45λεπτο δηλαδή, τα δίνουν όλα, με τον κιθαρίστα Χρήστο Μοσαλο να ευχαριστεί δημόσια πολλούς παλιούς γνώριμους με τους οποίους έχει μοιραστεί ξεχωριστές στιγμές και με τον όλο χαρακτήρα της εμφάνισης να φέρνει θύμησες από άλλες εποχές. Μπορεί οι Idmon’s Aegis να μην είναι ότι πιο συμβατό συναυλιακά μπορεί να δει κανείς, ειδικά ανάμεσα σε 2 πιο άμεσες ηχητικά μπάντες, ωστόσο τα έδωσαν όλα και χειροκροτήθηκαν δίκαια στο τέλος.
Τελευταίοι αλλά όχι λιγότερο σημαντικοί που λένε και οι Αμερικάνοι, οι Stygian Path. Να τονίσω αρχικά κάτι που μου είπε ο ίδιος ο Γρηγόρης ως διοργανωτής και που στα τόσα χρόνια που κάνει συναυλίες, δεν το έχει ξαναδεί. Τα παιδιά του ζήτησαν και έδωσαν μόνοι τους 70 εισιτήρια για τη συναυλία. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ήδη ένα ενεργό πυρήνα οπαδών, κι έκαναν ότι μπορούσαν να πάει καλύτερα η όλη βραδιά. Παικτικά είναι άψογοι, το ντεμπούτο τους “The Lorekeeper” ήδη ακούγεται κι αυτό όπως και των άλλων συγκροτημάτων δυνατά στους underground χώρους, και έχουν έναν αέρα πιο ανέμελο, παίζουν για τη φανέλα και τη χαρά της στιγμής, άψογα φωνητικά σωστά δομημένα και χωρίς υπερβολή, μέταλλο βαρύ αλλά όχι επιτηδευμένο και μία παρουσία που δείχνει ότι έχουν έρθει για να μείνουν.
Είναι οι μόνοι που δεν είχα ξαναδεί και με άφησαν όχι απλά με τις καλύτερες εντυπώσεις, αλλά και όλο τον κόσμο που τους παρακολούθησε. Με όλο τον κόσμο να περιμένει τους Domine, όχι απλά δεν κούρασαν, αλλά ήταν το κατάλληλο πρόγευμα πριν το κυρίως πιάτο. Τους εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσουν έτσι και μόνο σε καλό θα τους βγει, η πρώτη ύλη υπάρχει και έχοντας τη βάση, μπορούν να χτίσουν άφοβα σ’αυτήν.
Και πάμε τώρα στα δικά μας τα Ιταλόκαυλα μια και είμαστε και γεννημένοι τιφόζι και έχουμε μια παραπάνω αγάπη στη γειτονική χώρα και τις μπάντες της λόγω ποδοσφαιρικών βιωμάτων. Αυτό ναι, όπως πάντα άλλωστε, ήταν Καμπιονάτο από τα παλιά. Οι 5 Domine μοιάζουν Maradona, Platini, Falcao, Matthaus και Maldini μαζί, όταν έπαιζαν όλοι παράλληλα στο πρωτάθλημα της γείτονας χώρας, δε βάζω καν τους τρείς Ολλανδούς της Μίλαν και τους 3 Γερμανούς συνολικά της Ίντερ να μην πάθουμε εγκεφαλικό. Μπάσιμο με “Thunderstorm” εστί άσσος κολώνα από τα αποδυτήρια, δεν υπάρχει κανένα εκτός έδρας από τη στιγμή που η μπάντα παίζει ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ, γιατί ποιό είναι το ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ πέρα από τη χώρα μας που τόσο λατρεύουν και το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία.
Σετ βασισμένο στο “Champion Eternal” μας είπαν, αλλά ρούφα ένα “The Aquilonia Suite” έτσι να’χεις να σου βρίσκεται και μετά το πράγμα εκρήγνυται. Το “The Mass Of Chaos” είναι πάντα η στιγμή που κάθε συναυλία τους περνάει από το στάδιο αναγνώρισης στο στάδιο πώρωσης, τα riffs του Enrico Paoli έχουν μείνει τόσο αθάνατα στην ιστορία, ο τρόπος με τον οποίο σολάρει ξεχωριστά κατεβάζει σαγόνια και είναι απίστευτο το πόσο καλύτεροι μπορεί να ακούγονται κάθε φορά που παίζουν μπροστά μας.
Θέλετε και το καλύτερο; Κρατηθείτε! O Morby λέει ήταν με 39-40 πυρετό, το τόνισε κι ο ίδιος “I’m not 100% today, I’m sorry”. ΑΥΤΟΣ ο τραγουδιστής που γελοιοποιεί “συναδέλφους” του με τη μισή -και λιγότερη αυτής- ηλικία του, ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος που όλοι είδατε ΠΑΛΙ να αφαλοκόβει με το Μαύρο Σπαθί του Elric κάθε αλλόθρησκο, έπιασε Α-Υ-Τ-Η την απόδοση με πυρετό! Και ζήταγε συνεχώς συγνώμη γι’αυτό. Ειλικρινά παραδίνομαι, όπως και το κοινό έχει παραδοθεί όσο παίζονται κατ’εξακολούθηση τα “The Chronicles Of The Black Sword”, “The Freedom Flight” και “Army Of The Dead”, όπου όλες οι νεκρές λεγεώνες πολεμιστών του παρελθόντος σηκώνονται να πολεμήσουν στο πλευρό τους και να φωνάξουν όπως το εν εξάλλω κοινό “AVE DOMINE, AAAAAAAVEEEEEEEE DOOOOOOOMIIIIIIIIIINEEEEEEE”. “The Proclamation”, “Dark Emperor”, “The Midnight Meat Train” σε εκτέλεση τριπλής ταχύτητας και πιο ΜΟΝΟ ΘΡΑΣ απ’όλο το thrash, οι τύποι είναι αμείλικτοι και σαδιστικοί καριόληδες. Μπορεί να βλέπεις τα χαρούμενα πρόσωπα τους να λάμπουν με ένα ΟΡΚΙΣΜΕΝΟ για πάρτη τους κοινό, αλλά είναι μεγάλες κουφάλες και ξέρουν πως μπορούν να κάνουν το κοινό να ξεφύγει. “The Eternal Champion” σε όλο του το ΜΕΓΑΛΕΙΟ, τα 4 Μουντιάλ της Σκουάντρα Ατζούρα σε ένα κομμάτι, καπάκι το “Dragonlord”, έτσι για να κλείσει ηρωικά το κύριο μέρος.
ΝΑΙ, ΕΙΧΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ Α-Υ-Τ-Ο το δίδυμο. Δε νομίζω να πίστευε κανείς ότι θα γλυτώναμε το “The Ride Of The Valkyries”, ενώ το τέλος έρχεται με το “Defenders” και την ηχηρή δήλωση της μπάντας “θα υπερασπιζόμαστε ότι αγαπάμε όλοι μας βάζοντας στήθος μπροστά και δε θα συμβιβαστούμε ποτέ”. Για να είμαστε άλλη μια φορά πλήρως ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, ναι, όλοι μας τους έχουμε πρήξει τα @@ να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ, 18 χρόνια -μία πλήρης ενηλικίωση δηλαδή- έχει περάσει από το εξαίρετο “Ancient Spirit Rising”. Από την άλλη πείτε μου ΜΙΑ μπάντα στη θέση τους με τόσο μεγάλη απουσία δισκογραφικά που όποτε της δίνεται η ευκαιρία, μοιάζει γεννημένη έτοιμη να ανατινάξει τη σκηνή όπου κι αν παίξει. Δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να μην χαίρεται όταν βλέπει το χαρακτηριστικό χαμόγελο του Ricardo Iacono στα πλήκτρα όταν μας έρχονται, την απορία στο βλέμμα του Ricardo Paoli που κάνει το μπάσο κοτσίδες ή στο μέγεθος πίσω από τα τύμπανα που ονομάζεται Stefano Bonini που διαλύει το σετ του. Ο δε Morby με όσα είδε, σίγουρα του έφυγε ο πυρετός και η μαγκιά, το κοινό ξεπέρασε τις προσδοκίες του, ένας Morby που το Νοέμβριο κλείνει τα 60 παρακαλώ!
Στο τέλος το λόγο θα πάρει ο Enrico Paoli, πλήρως εκστασιασμένος απ’όσα είδε και θα βγάλει έναν έξω καρδιά λόγο, όσοι τον ξέρουμε, γνωρίζουμε ότι προτιμάει να μιλάει με πράξεις, ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι θέλει να πει κάτι Σ’ΑΥΤΟ το κοινό που ΠΑΛΙ τους υποδέχθηκε ως ήρωες και που δεν σταμάτησε στιγμή να πάλλεται ολόκληρο: “Ήρθαμε πρώτη φορά το Δεκέμβριο του ‘99 εδώ στην πανέμορφη χώρα σας, είμαστε ακόμα οι ίδιοι άνθρωποι όπως τότε (μεγάλο χειροκρότημα σ’αυτό το σημείο, δικαίως) και θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε πολύ που μας κάνετε και νιώθουμε σαν στο σπίτι μας, κυρίως θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γρηγόρη και τη Στέλλα που πάντα μας φροντίζουν υπέροχα και που κάθε φορά έρχεστε εδώ για μας”, εμφανώς συγκινημένος και με τον κόσμο πλέον σε κατάσταση αμόκ. Πράγματι πέρασαν πάνω από 25 χρόνια από την 1η φορά, οι Domine έκτοτε έχουν έρθει 10 φορές στη χώρα μας, 3 σερί τα τελευταία 3 χρόνια και μιλάμε για μία μπάντα που από το 2000 και μετά, δεν έχει παίξει ποτέ πάνω από 6 συναυλίες το χρόνο. Ποιός ξέρει τι θα γινόταν αν παίζανε και πιο συχνά, όταν όμως έρχονται, ανοίγει τρύπα στο χρονικό συνεχές και οριοθετούν την τελειότητα.
AVE DOMINE, MORITURI TE SALUTANT!
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου - MyMlivestories Photography
Comments
