Κατ’ αρχήν πρέπει να πω ότι οι Dropkick Murphys είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα στο είδος και πάντα θα έχουν σημαντική θέση καθώς αυτοί με έβαλαν στα folk/punk μονοπάτια. Κάπου όμως σαν να έχουν χάσει το δρόμο τους. Δεν ξέρω αν η στροφή τους αυτή είναι εσκεμμένη ή όχι αλλά σχεδόν σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν το συγκρότημα που ήταν πριν από 10-15 χρόνια τόσο δισκογραφικά, όσο και συναυλιακά καθώς το 2009 όταν τους είχα ξαναδεί ήταν πολύ καλύτεροι.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Όταν φτάσαμε, το Columbiahalle ήταν ήδη γεμάτο (η συναυλία ήταν sold out) με περίπου 3500 άτομα. Τη συναυλία άνοιγαν οι Γερμανοί Cryssis, τους οποίους δεν προλάβαμε καθώς ως κλασσικοί Έλληνες και με τη βοήθεια του “Προέδρου” (πραγματικά αν βρείτε κάπου το bourbon George Washington δοκιμάστε το – εγγυημένα αποτελέσματα), αργήσαμε να φτάσουμε στο χώρο με αποτέλεσμα να ακούσουμε μόνο το τελευταίο κομμάτι της μισάωρης εμφάνισης τους.
Χωρίς σχεδόν καθόλου καθυστέρηση στις 20:45 σβήνουν τα φώτα και στη σκηνή εμφανίζεται ο ακούραστος Άγγλος folk τροβαδούρος Frank Turner με την μπάντα του The Sleeping Souls. Μπορώ να πω ότι η διαφορά στις αντιδράσεις του κοινού, ήταν χαώδης σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά που τον είδα στο Βερολίνο πριν από 1,5 χρόνο περίπου, τότε ως support στους Social Distortion. Ο κόσμος ήταν πολύ ενθουσιώδης και συμμετείχε σε όλα τα κομμάτια τραγουδώντας και χορεύοντας. Πράγμα πολύ λογικό καθώς η δημοτικότητα του Turner έχει ανέβει κατακόρυφα τα δύο τελευταία χρόνια με έναν καταπληκτικό δίσκο, εμφανίσεις σε όλο και μεγαλύτερους χώρους, μέχρι και συμμετοχή στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Στα 45 λεπτά της εμφάνισης του, κατάφερε να ξεσηκώσει τον κόσμο και να τον προετοιμάσει όσο καλύτερα γινόταν για τους Dropkick Murphys. Το setlist περιελάμβανε κομμάτια από τους 3 τελευταίους του δίσκους με τελευταίο το ανθεμικό και πλέον κλασσικό “I Still Believe” από τον δίσκο “England Keep My Bones”. Μία πολύ δυναμική εμφάνιση που έδειξε ακριβώς για ποιο λόγο ο Turner τείνει να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους.
Setlist:
If I Ever Stray / The Road / Peggy Sang The Blues / Reasons Not To Be An Idiot / Glory Hallelujah / Long Live The Queen / Four Simple Words / Photosynthesis / Try This At Home / I Still Believe
Η ώρα είχε πάει 22:00 και αφού καταφέραμε να βρούμε μία καλή θέση, οι Βοστωνέζοι Dropkick Murphys, κάνουν την εμφάνιση τους με τα “The Boys Are Back” και “Burn” από τον ολοκαίνουριο δίσκο τους “Signed And Sealed In Blood” για να συνεχίσουν με το κλασσικό “Johnny, I Hardly Knew Ya”. Γενικά το setlist περιελάμβανε κομμάτια από όλη τους τη δισκογραφία με ιδιαίτερο βάρος να δίνουν στο νέο τους δίσκο, παίζοντας 8 από τα 12 κομμάτια του δίσκου, πράγμα το οποίο προκάλεσε μερικά αρνητικά σχόλια καθώς κατά τη διάρκεια τους, με εξαίρεση το καταπληκτικό “Rose Tattoo” – το οποίο έχει ήδη γίνει αγαπημένο των οπαδών τους – ο κόσμος ήταν αρκετά μουδιασμένος. Βέβαια ακόμα και έτσι οι Murphys ξέρουν πώς να στήνουν ένα πάρτι και κάθε φορά που έπαιζαν ένα από τα κλασσικά τους κομμάτια από κάτω, γινόταν πανικός με αποκορύφωμα φυσικά στο “I’m Shipping Up To Boston”. Τελευταίο κομμάτι πριν το encore ήταν το “Worker’s Song” για το οποίο στη σκηνή ανέβηκε και ο Frank Turner, τραγουδώντας το τελευταίο μέρος.
Λίγα λεπτά αργότερα, το συγκρότημα επέστρεψε με το “Barroom Hero” ενώ στη συνέχεια ήρθε η καθιερωμένη στιγμή, όπως σε κάθε συναυλία των DKM να ανέβουν οι κοπέλες πάνω στη σκηνή. Σε αυτή τη περιοδεία όμως και μετά από περίπου 10 χρόνια, αντικατέστησαν το “Kiss Me I’m Shitfaced” με την μπαλάντα “End Of The Night” από το νέο δίσκο. Αυτό βέβαια δεν φάνηκε να ενοχλεί ιδιαιτέρως τον κόσμο. Μάλιστα μετά το τέλος του τραγουδιού το συγκρότημα επέτρεψε και άλλους να ανέβουν στη σκηνή μέχρι το τέλος της συναυλίας. Ακολούθησαν τα “Skinhead On The MBTA” και η διασκευή στο “Dirty Deeds Done Dirt Cheap” των AC/DC (η δεύτερη διασκευή που ακούσαμε μετά το “Working” των Cock Sparrer).
Κάπου εκεί και μετά από περίπου μιάμιση ώρα είχε φτάσει το τέλος της συναυλίας η οποία μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα μετά την πολύ καλή εμφάνιση του Frank Turner και την μέτρια (λόγω setlist – καθώς η απόδοση τους ήταν πολύ καλή) των Dropkick Murphys.
Setlist:
- The Boys Are Back
- Burn
- Johnny I Hardly Knew Ya
- Going Out In Style
- The Gauntlet
- A Few Good Men
- Your Spirit’s Alive
- Prisoner’s Song
- Forever
- The Irish Rover
- Jimmy Collin’s Wake
- Fields Of Athenry
- My Hero
- Citizen C.I.A.
- Out Of Our Heads
- Working (Cock Sparrer cover)
- The Gang’s All Here
- Rose Tattoo
- Captain Kelly’s Kitchen
- I’m Shipping Up To Boston
- Worker’s Song (w/ Frank Turner)
Encore:
- Barroom Hero
- End Of The Night
- Skinhead On The MBTA
- Dirty Deeds Done Dirt Cheap
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Comments
