Καλύτερο από τα προηγούμενα ή όχι, το φετινό Εjekt είναι αναμφίβολα ένα από αυτά που δεν θα ξεχαστούν εύκολα. Ένα άκρως επιτυχημένο festival και δυνατό opening στα μουσικά δρώμενα του καλοκαιριού, ακολουθώντας την γνωστή συνταγή που το κατατάσσει στα μεγαλύτερα events της χώρας, συνδυάζοντας στο line-up του νέους μουσικούς και ήχους, γνωστά και αγαπημένα πρόσωπα και σχήματα στο ελληνικό κοινό αλλά και ονόματα που πολύ περίμεναν με ανυπομονησία.
Στο φετινό Ejekt κυρίαρχο ήταν το βρετανικό στοιχείο, σε διάφορες εκδοχές του που ικανοποίησε όλους αυτούς που γέμισαν την Πλατεία Νερού, έναν πανέμορφο χώρο και ιδανικό για διοργανώσεις τέτοιου είδους στην πρωτεύουσα.
Η αρχή έγινε με τους Wheatman. Ανερχόμενο και πολλά υποσχόμενο ελληνικό group, με τον πρώτο τους δίσκο στα σκαριά, πήραν το βάπτισμα του πυρός στα μεγάλα events. Όμορφος ήχος, ωραίες κιθάρες και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον, άνοιξαν ιδανικά το απόγευμα της Τετάρτης.
Άκουσέ τους εδώ, δεν θα χάσεις 😉
Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι Βέλγοι Customs. Με 2 album στην πλάτη τους και κομμάτια όπως τα "Justine" και "Harlequins", οι "επόμενοι Editors" όπως τους αποκαλούν οι φανατικοί των συγκρίσεων (και οι "Editors-wannabe" όπως τους αποκαλούν οι πιο πιπεράτοι), έδειξαν ότι έχουν να δώσουν πράγματα στο χώρο της indie-rock και του alternative.
Υπό την απειλή των σύννεφων το βρετανικό στοιχείο έκανε το ντεμπούτο του στο φετινό ejekt, με την τριπλέτα των Band of Skulls (Matt Hayward, Russell Marsden, Emma Richardson) να κάνουν την εμφάνιση τους και να ανεβάζουν (άλλοτε λίγο και άλλοτε πολύ) την ένταση, με έναν σαφώς πιο (blues;) rock ήχο και ένα 50λεπτο set με γνωστά, και πολυ-αγαπημένα από τα media, κομμάτια. Ωραίες στιγμές με τα "Sweet Sour", "The Devil Takes Care Of His Own", "You're Not Pretty But You Got It Goin' On", "Death By Diamonds And Pearls", το πιο γνωστό τους "I Know What I Am", και τον κόσμο να γεμίζει το χώρο μπροστά αφήνοντας δειλά δειλά τις "σκιο-καβάντζες" του.
"Next time bring Arctic Monkeys with you" : Ίσως το πιο πετυχημένο μήνυμα (γραμμένο σε πανό στα χέρια των "μπροστινών"), καθώς από ότι φάνηκε αυτή ήταν και η σκέψη του περισσοτέρων, οι οποίοι έχουν συνδέσει (καθόλου άδικα) τον Miles Kane με τον Alex Turner των Arctic Monkeys, το δίδυμο των Last Shadows Puppets. Άλλωστε και στο solo album του "Colour Of the trap", τα μισά κομμάτια συνυπογράφει ο Turner.
Ο πιτσιρικάς από το Meols όμως έδειξε ότι το πάθος για μουσική δεν περιορίζεται στα όρια των bands, και σε συνέχεια των support του σε Kasabian και Artic Monkeys ανά τον κόσμο, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό.
Εκκεντρικός, παθιασμένος και με μπόλικο "χαρακτήρα" ο Kane, γεμάτος ήχος από την μπάντα του και καθαρός british ήχος, έφεραν στο μυαλό άλλες εποχές (και με την εμφάνισή του, και στο μάτι), άνοιξαν το κυρίως μενού του Ejekt και μαζί και την όρεξη του κόσμου. Ξεκινώντας πολύ δυναμικά με τα "Rearrange" και "King Crawler", έδωσαν ωραίο ρυθμό, δυνατό και αδιάκοπο για περίπου μια ώρα, ιδανικό ζέσταμα για την συνέχεια. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στους ήχους των (μεταξύ άλλων) "Telepathy", "First Of My Kind", "Counting Down The Days", "Inhaler" και την διασκευή στο "Loοking Out Of My Window" του Tom Jones και ζεστάθηκε για τα καλά, επιβεβαιώνοντας το ταλέντο του Miles με το χειροκρότημά και τις φωνές του. Κερασάκι στην τούρτα το "Come Closer" με τον Bρετανό να παίζει με το κοινό και να δείχνει ότι δεν θέλει να φύγει ακόμα από τη σκηνή.
Το σίγουρο χαρτί του Εjekt, καθότι υπέρ-αγαπημένοι από το ελληνικό κοινό (και το αντίστροφο, αποδεδειγμένα), έφερε αντιπαλόμενες εντυπώσεις στο κοινό. Οι James προτίμησαν για αυτή τους την εμφάνιση ένα set list με πιο ήρεμους ήχους, βάζοντας στην μια μεριά τους πιστούς ακόλουθούς τους στα live τους που ήθελαν να ακούσουν κάτι διαφορετικό, και στην άλλη όλους τους υπόλοιπους (που ήταν πολλοί όπως αποδείχτηκε) που περίμεναν να πιαστούν από τα γνωστά κομμάτια τους και να ψηθούν για το αποτελείωμα με τους Kasabian.
Ίσως αυτό που "κάτι έλειπε" τελικά ήταν ότι ΔΕΝ έλειπε η ανυπομονησία για τους Kasabian, και ΔΕΝ έλειπε η σύγκριση με τους παλιότερους χαμούς στην Αθήνα και το μαγικό βράδυ του 09' στην Θεσσαλονίκη. Καλώς ή κακώς, αναμενόμενο σε ένα festival. Αυτά βέβαια κυρίως στον πίσω κόσμο, που κοιτούσε και το ρολόι του και σκεφτόταν το αυριανό πρωινό ξύπνημα.
Στα της μουσικής, οι Βρετανοί ξεκίνησαν με τα "Johnny Υen" και "Seven". Η αρκετά ιδιαίτερη ροή συνεχίστηκε με το "Say Something", με τον Booth να κατεβαίνει στα κάγκελα και να απολαμβάνει την αγάπη του κόσμου, ενώ ο ρυθμός έπεσε ξανά με τα "Ring The Bells" και "English Beefcake". Το ανεβοκατέβασμα συνεχίστηκε, με το απότομο ανέβασμα στο "Sometimes", και στη συνέχεια με τα "Tomorrow", "I Wanna Go Home", "Out To Get You", "Space", "Medieval", "Born Of Frustration", "She's A Star". Οι James είχαν σίγουρα σκοπό να παίξουν με την δυναμική των ήχων τους, κάνοντας σκαμπανεβάσματα και τελειώνοντας με τις δυνατές τους επιτυχίες. Κομβικό σημείο το "Laid", στο οποίο ξεκίνησαν με σόλο κιθάρα φωνή, και γύρισαν απότομα στο κανονικό tempo, ξεσηκώνοντας τον κόσμο που όπως όλα δείχναν, αδυμονούσε για τα "γνωστά και αγαπημένα". Ακολούθησε το αναμενόμενο "ξεβίδωμα" του Booth αλλά και του κόσμου, ειδικά από αυτούς που στριμώχτηκαν μπροστά, με τα "Getting Away With It" και "Sit Down". Ο frontman των Βρετανών ξεπέρασε τον εαυτό του αυτή τη φορά, και μετά το περπάτημα πάνω στο κοινό στο Rock In Rio, αποφάσισε να κάνει crowd serfing, ξετρελαίνοντας τον κόσμο και ζεσταίνοντας τον για τα καλά! Οι James έκλεισαν με το "Seniorita", με τον (μισό) κόσμο να τους επευφημεί...
Οι Kasabian ήταν (προσωπικά) το μεγάλο στοίχημα των lives του καλοκαιριού. Μια μπάντα που συνδυάζει σύγχρονο rock χαρακτήρα, british στοιχεία με δυνατές κιθάρες, και ηλεκτρονικά στίγματα μαζί με δύσκολα φωνητικά, και που σε έχει συνηθίσει σε τόσο "καθαρό" βρώμικο (και "βρώμικα" καθαρό) ήχο στα studio versions, μπορεί να σε απογειώσει ή να σε προσγειώσει απότομα σε ένα live.
Οι Kasabian στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα (επίτρεψέ μου την έκφραση) "δίδαξαν" τι θα πει live εμφάνιση, πήραν από το χέρι ακόμα και τους κουρασμένους από την ορθοστασία πίσω καθισμένους και δημιούργησαν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα για πάνω από μιάμιση ώρα. Δεν χρειάστηκαν ούτε τα φοβερά visuals, ούτε η τέλεια ακουστική. Οι Tom Meighan, Sergio Pizzorno και όλη η μπάντα, ανέβηκαν ορεξάτοι από το 0, γυρίζοντας τον διακόπτη του ενθουσιασμού με το πρώτο δευτερόλεπτο του "Days Are Forgotten". Ένα εκπληκτικό set list, προσεγμένο στο να μην περάσει στιγμή που να ξεκαρφώσει κάποιος τα μάτια από τη σκηνή. "Shoot Τhe Runner", "Velociraptor!", "Underdog", "Where Did All Τhe Love Go?" (αφιερωμένο στην Ελλάδα από τον Tom), "Let's Roll Just Like We Used To", "I.D.", "Take Αim" (με φοβερή φωνή του Sergio, ο οποίος είχε εκπληκτικά φωνητικά σε όλα τα κομμάτια), "Club Foot" (τελειώνοντας με το "Sound Of Da Police"), "Re-wired", "Empire", "Fast Fuse" (στο γνωστό πλέον τελείωμα με το "Μισιρλού"), "Goodbye Kiss", και τελευταίο το "L.S.F.", με τον Tom να κρατάει την συμμετοχή του κόσμου στα φωνητικά καθώς αποχωρούσαν, ένα ιδανικό φινάλε και τέλεια πάσα για το "θέλουμε-και-encore" του κοινού.
Ενός encore ορισμού. Εισαγωγή με τον εκπληκτικό ήχο από το ηλεκτρονικό riff του "Switchblade Smiles" που ανατρίχιασε κόσμο, παθιασμένη εκτέλεση του κομματιού και συνέχεια με το "Vlad The Impaler". Και για το τέλος, ακόμη μια φιλοφρόνηση του Tom για το ελληνικό κοινό μαζί με μια δήλωση συμμερισμού της ανάγκης για επανάσταση, ιδανική εισαγωγή για το "Fire" που ακολούθησε (όνομα και πράμα).
Οι Bρετανοί έκλεισαν μια μοναδική εμφάνιση που αναμφίβολα συγκαταλέγεται στις καλύτερες που έχουν συμβεί στον ελληνικό χώρο, με τον Tom να χαρίζει a cappella ένα κουπλέ και ένα ρεφρέν του "She Loves You" των Beatles.
Στα συν: +δεν μας εγδαραν στο bar / +τα σύννεφα "γάβγισαν αλλα δεν δάγκωσαν" και μαζί με το αεράκι έκαναν τη δουλειά τους στο ζεστό απόγευμα / +ο χώρος πολύ όμορφος και μεγάλος / +8 ώρες σχεδόν μουσικής
Στα πλην: - η επιλογή μέρας λόγω της οποίας ο κόσμος ήρθε αργά, ενώ μπροστά στο δύσκολο πρωινό ξύπνημα κάποιοι (λίγοι) αναγκάστηκαν να φύγουν νωρίς / - παράπονα για τον ήχο (ο αέρας έβαλε το χεράκι του)
Για το rockoverdose.gr,
Γιάννης Φενέρης
foto: Γιάννης "Metalman" Λιβανός
Comments
