Η επιστροφή των The Cure στην Αθήνα για το Ejekt Festival στο OAKA P5 ήταν από εκείνες τις μέρες που σημαδεύεις στο ημερολόγιο μήνες πριν. Ο χώρος γέμιζε σταδιακά από νωρίς με κόσμο κάθε ηλικίας —από παλιούς goth-άδες με μαύρα eyeliner μέχρι πιτσιρικαρία που ανακάλυψε τη μπάντα πρόσφατα— έτοιμους για μια βραδιά γεμάτη συναισθηματική φόρτιση, μελαγχολία και ατόφια ροκ ατμόσφαιρα.
Την αυλαία για τα μεγάλα ονόματα άνοιξε ο Matt Berninger. Ο frontman των The National, με το γνώριμο, θεατρικό και αφοπλιστικά αφηρημένο στυλ του, κατάφερε να μετατρέψει την τεράστια αρένα σε μια παράξενα οικεία, εξομολογητική γωνιά. Με τη βαθιά, ζεστή βαρύτονη φωνή του και αυτή την ακατέργαστη ειλικρίνεια που τον διακρίνει, βάδισε ανάμεσα στη σκοτεινή ποίηση και την ξέφρενη εξωστρέφεια, δίνοντας μια ιδανική, ατμοσφαιρική εισαγωγή για το τι θα ακολουθούσε.
Αμέσως μετά, τη σκυτάλη πήραν οι Nothing But Thieves, ανεβάζοντας κατακόρυφα την ένταση και τους παλμούς. Βρετανικό εναλλακτικό ροκ στα καλύτερά του: μοντέρνα γκάζια, κοφτερά riffs και ένας Conor Mason πίσω από το μικρόφωνο που απλά παρέδωσε σεμινάριο. Οι φωνητικές του δυνατότητες είναι εξωπραγματικές —από τα πιο χαμηλά, εσωτερικά περάσματα μέχρι τις αδιανόητες falsetto ψηλές— παρασύροντας το πλήθος σε ένα συνεχές sing-along. Έπαιξαν με τρομερό αέρα μεγάλης μπάντας, ζεσταίνοντας το κοινό στο maximum.
Και μετά, ήρθε η ώρα για το μεγάλο ταξίδι. Όταν τα φώτα έσβησαν και ο Robert Smith πάτησε το σανίδι, ο χρόνος φάνηκε να σταματάει. Είναι πραγματικά απίστευτο πώς αυτός ο άνθρωπος, δεκαετίες μετά, διατηρεί τη φωνή του τελείως αναλλοίωτη, γεμάτη με την ίδια σπαρακτική παιδικότητα, την οργή και τη γλυκιά θλίψη που σημάδεψε γενιές.
Οι The Cure δεν έκαναν ένα απλό live· παρέδωσαν ένα μαραθώνιο τελετουργικό σχεδόν τριών ωρών. Μετακινηθήκαμε από τους σκοτεινούς, επιβλητικούς δαιδάλους του post-punk και του Disintegration, στις φωτεινές, pop εκρήξεις των "Friday I'm In Love" και "Boys Don't Cry". Το δέσιμο της μπάντας ήταν συμπαγές σαν βράχος, ο ήχος γεμάτος βάθος, ενώ ο Smith, με εκείνο το ντροπαλό αλλά γεμάτο ζεστασιά χαμόγελο, έδειχνε να απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο στη σκηνή.
Φύγαμε από το OAKA με την αίσθηση ότι δεν είδαμε απλά ένα συγκρότημα να παίζει τα τραγούδια του, αλλά γίναμε κοινωνοί σε μια ζωντανή απόδειξη του τι σημαίνει διαχρονική τέχνη. Οι The Cure απέδειξαν για ακόμα μία φορά γιατί παραμένουν ανυπέρβλητοι, χαρίζοντάς μας μια νύχτα που θα θυμόμαστε για καιρό.
Για το Rock Overdose,
Νικόλας Καλογήρου
Φωτογραφίες: Ejekt Festival /Mariza Kapsabeli
Comments
