Οι Ιταλοί progsters Eldritch υπήρξαν για μία μακρά περίοδο μία από τις πλέον αγαπημένες μπάντες του Ελληνικού κοινού και ο απόηχος των πρώτων τους άλμπουμ, ειδικά του “Headquake” κι ακόμα περισσότερο του “El Nino”, προκάλεσαν μεγάλο σοκ σε μια γενιά που είχε μάθει να εισάγεται σε πιο προοδευτικά μονοπάτια κυρίως από τους Dream Theater, δευτερευόντως από τους Queensryche και τους Fates Warning, και κάθε συγκρότημα που δεν έμοιαζε με κάτι από τα παραπάνω και είχε το δικό του στυλ, αντιμετωπίζονταν ως γη και ύδωρ. Οι Eldritch πέραν της όλης διαφορετικότητας τους, λίγο γιατί ήταν και Ιταλοί γείτονες μας, λίγο και γιατί ήταν ultra heavy σε ήχο, κέρδισαν τις καρδιές του κόσμου που έβλεπαν μια μπάντα να προσπαθεί φιλότιμα να καταθέσει τη δική της εκδοχή του τεχνικού και προοδευτικού μετάλλου. Από το ντεμπούτο τους πέρασαν -απίστευτο το πως- 30 ολόκληρα χρόνια, κι όμως το συγκρότημα παρά τα σκαμπανεβάσματα, τις αλλαγές μελών και τις διάφορες δυσκολίες, είναι ακόμα εδώ και με μία δισκογραφία όχι απλά φιλότιμη αλλά σε στιγμές εκπληκτική και άκρως εκφραστική. 3 χρόνια μετά την headline εμφάνιση τους στα Τρίκαλα στο Horns Up Festival, ήρθε η ώρα να επισκεφτούν ξανά πέρα από την εν λόγω πόλη και τις 2 μεγάλες πόλεις.
Αρχή στη συναυλία έγινε με τους πολύ ωραίους, τολμηρούς και άκρως έτοιμους να ανέβουν στη σκηνή Negative Contrast. Βαρύς ήχος, χωρίς να τσιγκουνεύονται τον πειραματισμό και το τζαμάρισμα στον ήχο τους, έχουν δομές το ίδιο ευθείς αλλά και περιπετειώδεις σε σημεία. Οι 2 κιθαρίστες τα σπάνε, από funky περάσματα σε τριπλές όπου χρεάζεται, θέτουν τον τόνο να χτιστούν οι δομές τους και να κερδίσουν το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων. Ο μπασίστας καταρτισμένος και χαρά του ντράμερ για κάθε σοβαρό rhythm section. Ο ντράμερ ισορροπημένος και είτε ρυθμικός κρατώντας το ρυθμό, είτε ξεχαρβαλωμένος σε φάσεις, όταν αφήνεται ελεύθερος χτυπώντας τα πάντα είναι το κάτι άλλο. Η δε τραγουδίστρα πέρα από την πληθωρική παρουσία και την καλή φωνή της, γεμίζει τη σκηνή καθώς δε μένει ακίνητη, αντίθετα κοπανιέται στους αλλοπρόσαλλους ρυθμούς των συμπαικτών της αφήνοντας τον εαυτό της ελεύθερο να διασκεδάσει τη στιγμή και να αποδώσει ακόμα καλύτερα, χαίρομαι πολύ όταν μια μπάντα δείχνει ότι γουστάρει αυτό που κάνει και ξεκάθαρα οι Negative Contrast έχουν δημιουργηθεί για να παίζουν για τη χαρά της στιγμής, την ανάπτυξη της δημιουργικότητας και να εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία που τους δίνεται. Εύχομαι να τους δω ξανά να παίζουν ακόμα περισσότερο προσεχώς, με κέρδισαν με την ειλικρίνεια τους.
Οι δε Herta είναι λίγο πιο γνωστή κατάσταση μια και δραστηριοποιήθηκαν μέσα στα χρόνια και φέτος κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το πολύ καλό ντεμπούτο τους “Crossing The Illusion” από την Lifeforce Records μάλιστα, εταιρεία σοβαρή και με καλή φήμη. Η παρουσία τους συμπαγής και παντοδύναμη, με βαρύτατα riffs και σε σημεία καταστροφικά τύμπανα, όπου ο ήχος τους ξεφεύγει από τα κλασικά στεγανά και κλισέ του progressive και φτάνει τα όρια της παράνοιας των Meshuggah, εξ ου και τους έχω πάρει με πολύ καλό μάτι. Πάρα πολύ κοντρολαρισμένη και σωστή η φωνή του Κωνσταντίνου, τον οποίο ευχαρίστησαν οι Eldritch μετά αναφέροντας ότι τους έσωσε τη μέρα, λυρικός και εκφραστικός εκεί που πρέπει, μέσα στα νεύρα ξανά όταν πρέπει (σε παίρνει και περισσότερο, εγώ μαζί σου είμαι), και γενικά μια μεστή εμφάνιση για όσο κράτησε διότι ήταν αναγκασμένοι να παίξουν λιγότερο ώστε να τηρηθεί το κατά δύναμιν το πρόγραμμα λόγω τεχνικών δυσκολιών. Είχαν τον καλύτερο ήχο της βραδιάς με διαφορά και παρότι παίξανε λιγότερο απ’όσο μπορεί ο μέσος ακροατής να βγάλει συμπέρασμα, η αξία τους είναι πασιφανής και είναι σε πάρα πολύ καλό δρόμο για να καταφέρουν πολλά στο μέλλον. Η Ελληνική προοδευτική σκηνή μπορεί να βασίζεται πάνω τους πιστεύω, θα φανεί μελλοντικά.
HERTA @ An Club 2025 credits Maria Melliou
HERTA @ An Club 2025 credits Maria Melliou MyMLivestories
HERTA @ An Club 2025 credits Maria Melliou MyMLivestories
HERTA @ An Club 2025 credits Maria Melliou MyMLivestories
Κι έρχεται η ώρα των Ιταλών headliners σιγά-σιγά, όπου θα περάσουν ένα Γολγοθά ηχητικά όπως πέρασαν Γολγοθά και ταλαιπωρία και πριν φτάσουν στην Ελλάδα με τις αποσκευές και τον εξοπλισμό τους, όντας ιδιαίτερα κουρασμένοι και αγχωμένοι με όσα συνέβησαν. Ο ήχος μπορεί να μην τους κάνει το χατήρι στα πρώτα κομμάτια, με τον κόσμο σχεδόν να μην ακούει τον πολύ καλό και φιλότιμο τραγουδιστή τους Alex Jarusso, ο οποίος είχε δύσκολο έργο να αντικαταστήσει τον επί σειρά δεκαετιών τραγουδιστή της μπάντας Terrence Holler, αλλά τα κατάφερε και δείχνει μια σημαντική προσθήκη. Φοβερός και ο νέος μπασίστας τους Alessandro Cola ο οποίος βοηθάει και με τα δεύτερα φωνητικά και παίζει φοβερά με τα δάχτυλα πολύ δυνατά τα δύσκολα θέματα τους. Ο Oleg Smirnoff στα πλήκτρα έχει φέρει κάτι από το μακρινό παρελθόν σαν αύρα, ενώ ο Rafahell Dridge είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς ντράμερ της τελευταίας 15ετίας με το στιβαρό και άκρως τεχνικό παίξιμο του, διαλύει τα τύμπανα του καθ’όλη τη διάρκεια της περίπου 80λεπτης εμφάνισης τους και αποδεικνύει γιατί είναι το 2ο παλιότερο μέλος της μπάντας. Ο Rudj Ginnaneschi που θυμόταν ότι έχει ξαναπαίξει στο An Club σε φεστιβάλ της Sleaszy Rider με την παλιά του μπάντα In Memory αποδεικνύεται άριστος γνώστης του ρυθμού.
Ο δε αρχηγός και ιδρυτής της μπάντας Eugene Simone αποδεικνύει πως κράτησε τόσα χρόνια το πλοίο μακριά από παλίρροιες παρά τις δυσκολίες και δείχνει τι παιχταράς είναι με τα φοβερά του riff και τα άφταστα solo, ευτυχώς για όλους μας ο ήχος φτιάχνει αισθητά από το “As The Night Draws In” και μετά και ειδικά στο φοβερό σερί των “Bleed Mask Bleed”, “The Dark Inside” και “Ghoulish Gift”, η μπάντα δείχνει την αξία της και γιατί πάντα ήταν φοβερά ποιοτική στα άλμπουμ της. Ο ήχος σταδιακά θα γίνει καλύτερος όσο κι αν δεν είναι ο ιδανικότερος, όσο κι αν θα θέλαμε να ακούσουμε τον Alex λίγο πιο δυνατά, καθώς προσπαθεί τα μέγιστα να αποδώσει με χρώμα τα παλιά και νέα τραγούδια τους. Παικτικά δεν το συζητάμε ότι είναι σε τεράστιο τεχνικό επίπεδο, αλλά σίγουρα στα πρόσωπα τους έβλεπες ότι θα το διασκέδαζαν ακόμα περισσότερο αν οι συνθήκες του ήχου ήταν πιο κατάλληλες. Από τη στιγμή που ακούσαμε κομμάτια σαν το “Lonesome Existence”, που δεν ξέρω αν και κατά πόσο το περιμέναμε, δεν μπορεί να υπάρχει κανένα παράπονο. Το κλείσιμο ήταν με το “No Direction Home” με τη μπάντα να τα έχει δώσει όλα, θα ήθελα πολύ να είχαν παίξει και το “Ηeretic Beholder”, αλλά η απόδοση και διάρκεια ήταν παραπάνω από επαρκείς.
Εύχομαι την επόμενη φορά να μας επισκεφτούν υπό καλύτερες συνθήκες, είναι ακόμα εδώ κυκλοφορώντας δίσκους που αξίζουν κι έχουν νόημα ύπαρξης και παραμένουν σταθερή αξία ενός χώρου που τα τελευταία χρόνια δεν διανύει και τις καλύτερες μέρες του.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου - MyMlivephotostories
Comments
