Με τους Enforcer πραγματικά δεν ξέρω τι παίζει. Ούτε κάτι πρωτοποριακό κάνουν, ούτε είναι η μπάντα που θα σώσει το metal. Και όμως από πολλούς θεωρούνται ίσως η κορυφαία μπάντα της γενιάς της στο ιδίωμα αυτό. Ίσως έχουν πετύχει το σωστό συνδυασμό τσαμπουκά, αλητείας, ταχύτητας, συνθέσεων και υψηλών φωνητικών που πρέπει. Ίσως φταίει και το ξανθό αγόρι μπροστά από το μικρόφωνο τουλάχιστον για το γυναικείο φύλο. 🙂
Δύο παρατηρήσεις πριν αρχίσουμε τα του “αγώνα”.
Κατ’ αρχήν όταν τη διοργάνωση αναλαμβάνει η Eat Metal Records, ξέρεις ότι το αποτέλεσμα είναι εγγυημένο, τίμιο και τίγκα – για να χρησιμοποιήσω μια δικιά τους έκφραση. Στην ουσία πρόκειται για ένα μικρό festival και όλα τα παρελκόμενα όπως πάγκοι με cd, βινύλια, ραφτά κτλ.
Δεύτερον όταν βλέπεις τόσα νέα πρόσωπα και άτομα νεαρής ηλικίας σε συναυλία ενός νέου συγκροτήματος, μόνο ενθαρρυντικό μπορεί να είναι για το μέλλον.
Η συναυλία ξεκίνησε με τους Σερραίους Scorcher από τους οποίους δυστυχώς πρόλαβα μόνο το τελευταίο κομμάτι. Εδώ να ευχαριστήσω τους κύριους αγρότες που έκλεισαν την Εγνατία Οδό και αναγκάστηκα να χάσω ένα μισάωρο. Όπως και να έχει μόνο και από αυτό το κομμάτι που άκουσα, με έκανε να τους ψάξω και να πάθω πλάκα. Συστήνω ανεπιφύλακτα να κάνετε το ίδιο γιατί πραγματικά το αξίζουν. Ο δίσκος τους “Armageddon From The Sky” τα σπάει!
http://www.facebook.com/pages/ScorcheRofficial/223079551057248
Τη σκυτάλη στη συνέχεια ανέλαβαν οι Αθηναίοι Convixion. Με παραπάνω από 10 χρόνια στο χώρο, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για τους speed/thrash metallers. Με την κλασσική θεματολογία της μπύρας και της αγάπης για το heavy metal για τα επόμενα 50 λεπτά περίπου ξεσήκωσαν το κοινό του Eightball που ήδη ήταν ικανοποιητικό σε αριθμό και ταρακούνησαν αρκετά κεφάλια. Φυσικά δεν έλειψε και το συνεχές stagediving, που δεν σταμάτησε μέχρι το τέλος της βραδιάς. Από τις δυνατότερες στιγμές η διασκευή στο “Violence And Force” των Exciter. Όπως ήταν αναμενόμενο δεν έλειψε και το κλασικό σύνθημα λατρείας προς το heavy metal. Όποιος έχει παρακολουθήσει παρόμοια συναυλία στην Αθήνα ξέρει.
http://www.facebook.com/ConvixionOfficial
Χωρίς σχεδόν καθόλου καθυστέρηση, στις 22:30 ακριβώς, στη σκηνή ανέβηκαν οι Released Anger. Πρώτη φορά τους είδα την προηγούμενη φορά που είχαν έρθει οι Enforcer, το Δεκέμβριο του 2010 και από τότε 1-2 φορές ακόμα. Αγνό, απίστευτα γρήγορο thrash metal με εμφανείς επιρροές από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του είδους, για τα επόμενα 40 λεπτά περίπου, πραγματικά έσπειραν. Solos με τρομερή ταχύτητα, φωνητικά με απίστευτη και ωμή δύναμη και ένα rhythm section το οποίο σε στήνει στον τοίχο. Αν και δεν είμαι και ο μεγαλύτερος οπαδός του είδους, ίσως είναι η καλύτερη ελληνική μπάντα που έχω δει στο συγκεκριμένο είδος. Δεμένοι πάνω στη σκηνή, κάνουν ακριβώς αυτό που πρέπει. Διαλύουν τα πάντα στο πέρασμα τους.
http://www.facebook.com/pages/Released-Anger/43116959320?fref=ts
Έχουμε φτάσει αισίως λίγο πριν τις 23:30 και δύο μανουάλια με μαύρα κεριά (ναι καλά διαβάσατε) κάνουν την εμφάνιση τους. Δευτερόλεπτα αργότερα, τα φώτα σβήνουν, από τα ηχεία ακούγεται το “Diamonds & Rust” σε εκτέλεση των Judas Priest και ο lead κιθαρίστας της μπάντας Joseph Toll, ανάβει τα κεριά. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ανεβαίνουν στη σκηνή και ακούγεται το εισαγωγικό κομμάτι από το νέο τους δίσκο “Death By Fire”, το “Bells Of Hades” με αμέσως επόμενο το “Death Rides This Night”. Όπως είναι φυσικό το τι έγινε από κάτω δεν λέγεται. Απίστευτη ζωντάνια και ενέργεια από τους Σουηδούς που θέλοντας και μη, σε παρασέρνουν μαζί τους ως τη Κόλαση.
Η αλήθεια είναι πως όταν έμαθα ότι ο Adams Zaars αποχώρησε από το συγκρότημα και ρόλο δεύτερου κιθαρίστα αναλάμβανε ο frontman Olof Wikstrand φοβήθηκα ότι θα έπεφτε η απόδοση του. Ίσως φάνηκε μόνο σε μένα αλλά νομίζω ότι όντως περιορίζονται οι δυνατότητες του στα live παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας ταυτόχρονα. Και είναι λογικό καθώς τα κομμάτια και στους δύο τομείς, ιδιαίτερα στα φωνητικά, είναι πολύ απαιτητικά. Για μένα, το συγκρότημα θα πρέπει να προσλάβει έναν ακόμα κιθαρίστα και ο Olof να επικεντρωθεί πάλι στα φωνητικά.
Ας επιστρέψουμε στα της συναυλίας όμως. Χωρίς πολλά πολλά, μία λιτή καλησπέρα και τα κλασσικά που ακούγονται στις συναυλίες, το συγκρότημα έβγαλε το επόμενο 80λεπτο χωρίς ανάσα. Με τρεις δίσκους πλέον στο ενεργητικό τους, ήταν λογικό να αφήσουν κάποια από τα δυνατά τους κομμάτια έξω αλλά αυτό ήταν κάτι που το σκεφτόσουν αρκετή ώρα μετά το τέλος της συναυλίας καθώς κατά τη διάρκεια της, δεν είχες τέτοια περιθώρια. Το συγκρότημα σε έπιανε από τα μούτρα και δε σε άφηνε παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα ανάμεσα στα κομμάτια και αυτό όχι πάντα.
Γενικά μία αρκετά δυνατή εμφάνιση που σίγουρα ενθουσίασε όσους τους έβλεπαν για πρώτη φορά αλλά νομίζω ότι όσοι τους είδαμε την προηγούμενη θα συμφωνήσουμε ότι εκείνο το σοκ που βιώσαμε δεν πιάνεται με τίποτα
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Ιωάννης "Manowar" Θεοδωρίδης
Comments
