Οι Enormicon τοποθετούν την αφετηρία της πορείας τους πίσω στο 2008 όταν ο τραγουδιστής/κιθαρίστας και ιθύνων νους της μπάντας Clay Davis ανακάλυψε λέει ένα δερματόδετο ημερολόγιο του προπάππου του, που αφηγείτο έμπειριες από την παρούσια του σε έναν μυστικό τόπο -ονόματι Gargantua- ηρώων, ανθρωποειδών υβριδίων κλπ ιστοριών για αγρίους, από τα περιεχόμενα του οποίου εμπνεύστηκε και θέλησε να τα αποτυπώσει μέσα από τη μουσική του.
Μάζεψε λοιπόν άλλα δυο καλόπαιδα και πιστούς του Garagantua σε μπάσο και ντραμς και το τρίο στρώθηκε στη δουλειά.
Αποτέλεσμα αυτής το “Storm Of Swords”.
Η πάντα απαιτητική αποστολή του να ανοίξει το δίσκο ανατίθεται στο “Slaghammer” και δε θα μπορουσα σε καμία περίπτωση να ισχυριστώ ότι τη φέρει εις πέρας πετυχημένα. Μετριότατη σύνθεση στην καλύτερη.
Μετά την πρώτη κρυάδα έρχεται το “Pray For Death”, όπου τα πράγματα βελτιώνονται κάπως αλλά όχι σημαντικά.
Το intro του “The Gargantuan” που ακολουθεί, με προιδέασε θετικά, αλλά τίποτε ενδιαφέρον δε συμβαίνει κατά τη διάρκεια του.
Το “Dark Forces” μπαίνει με την ορμή του χύμα πανκοριφφ του, οι ταχύτητες είναι ανεβασμένες, κάνουν και πέντε πράματα σωστά εδώ, με αποτέλεσμα ένα track που φλερτάρει με το αξιοπρεπές.
Το βασισμένο σε μπασογραμμή αλά Tool, η οποία όμως δεν καταλήγει πουθενά “Brotherhood Of The Plague” γεμίζει μερικά ακόμα λεπτά διάρκειας του cd, ενώ το τελευταίο “Fury” ακόμα κι αν ήταν “Η Κομματάρα” δε θα μπορούσε πλέον να γείρει την πλάστιγγα υπέρ τους. Μαντέψτε τι. Δεν είναι.
Η φάση με τους Enormicon δεν είναι ότι έχουν ενδιαφέροντα σημεία στις συνθέσεις τους, που θάβονται από κάποια άλλα ανέμπνευστα ή ότι έχουν έστω λίγες καλές συνθέσεις που τους δίνουν ελπίδες να το γυρίσουν. Είναι απλά αδιάφοροι. Κυριολεκτικά λες και άκουσα την ίδια σύνθεση έξι φορές.
Από άποψη επιρροών θα έλεγα ότι ακούγονται κυρίως σαν κακέκτυπο των Mastodon, χωρίς να είναι αυτό το μοναδικό συστατικό της ταυτοτητας τους. Όταν “γκαζώνουν” φέρνουν στο νου High On Fire ή θα τους έφερναν τελοσπάντων αν o riffmaster Matt Pike πάθαινε ξαφνικό ταράκουλο και άρχιζε να γράφει άκυρα riffs με το κιλό.
Ακόμα και όταν κατεβάζουν ταχύτητες και προσπαθούν να γίνουν ψυχεδελικοί ή οτιδήποτε ή να παίξουν με το feedback η προσέγγιση τους είναι παιδιών του δημοτικού.
Για να δέσει το γλυκό έρχεται και η αδύναμη lo fi -για να μην πω και ερασιτεχνική- παραγωγή που αφαιρεί κάθε ζωντάνια από την ηχογράφηση, ενώ τον ήχο των drums πιο συγκεκριμένα θα τον ζήλευε μέχρι και ο Lars Ulrich όταν ηχογραφούσε το “St. Anger”.
Τριανταπέντε λεπτά χαμένα από το χρόνο μου. Προσπεράστε άφοβα.
Tracklist:
1. Slaghammer
2. Pray For Death
3. The Gargantuan
4. Dark Forces
5. Brotherhood Of The Plague
6. Fury
Για το RockOverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
