Γυρίζοντας πίσω το χρόνο και συγκεκριμένα στο 2006 μία μπάντα με το όνομα Trivium δημιούργησε ένα δίσκο και παράλληλα δημιούργησε έντονους συναισθηματισμούς για το περιεχόμενο του μιας και το thrash του άλμπουμ ήταν τέτοιο που το πετούσαν μπροστά στα μούτρα των μεγάλων στο έτσι.
5 χρόνια αργότερα μία μπάντα από το μεγάλο νησί (!!!) ξαναέρχεται και μαζί της φέρνει έναν δίσκο που έρχεται όχι απλά για να μείνει μα πολύ περισσότερο για να χαραχθεί, αλλά και να δείξει πως πρέπει να παίζουν μπάλα αυτοί που αγαπούν το άθλημα. Αυτό που έχω να πω είναι ότι αυτή τους η κυκλοφορία υπό το όνομα Five Serpent’s Teeth είναι ένα μεγάλο thrash (-ος)!
Είναι γνωστό από ζωντανά παραδείγματα στην ιστορία του μέταλ ότι ο ψυχικός πόνος είναι ο καλύτερος σύμμαχος του μουσικού, ώστε να τον κάνει να συγκεντρωθεί και να φανεί πιο ώριμος μουσικά είτε είναι 6 χρόνια στο σανίδι, είτε 16. Οι Evile πόνεσαν και ακόμα πονούν από τον χαμό του μπασίστα τους Mike Alexander, αλλά αυτό ήταν που τους έδωσε το έναυσμα να δημιουργήσουν αυτό τον δίσκο άνευ προηγουμένου. Όλα μέσα στο άλμπουμ αυτό είναι πιο ξεκάθαρα όσο ακριβώς καθαρή και τέλεια ακούγεται η φωνή του Matt Drake καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου.
Από την απαλότητα της αρχής του ομότιτλου που δεν κρατάει για πολύ καθώς το ξέσπασμα είναι τόσο γρήγορο όσα κάποια από τα riff εκεί μέσα μέχρι και το τελευταίο και υμνικό “Long Live The Flesh” είναι φανερό ότι αυτές οι συνθέσεις είναι μία και μία, αλλά ακόμα και στην περίπτωση που υπάρξει κάποιο κομμάτι που δεν ενθουσιάσει τόσο υπάρχουν τα άλλα που θα καλύψουν κάθε απαίτηση από τους πιτσιρικάδες. Όλο τους το είναι υπάρχει εδώ μέσα, στα αλύπητα και μανιώδη riff των “Eternal Empire” και “Xaraya”, στο σόλο του δεύτερου κομματιού όπου ψάχνεσαι και στο υπέροχο και χαρακτηριστικό ήχο της εισαγωγής του “Centurion”, ένα κομμάτι που θα το λατρέψει και ο κάθε πικραμένος, με ένα χαρακτηριστικό ρεφρέν και πολυφωνικό όσο μπορεί να είναι σε ένα thrash κομμάτι.
Η δυναμική τους όμως δεν περιορίζεται μόνο στις ταχύτητες και στα ασταμάτητα χτυπήματα αλλά bay area, αλλά φανερώνεται και μέσα στη μελωδικότητα τους, ένα προσεκτικό άκουσμα θα σας κάνει να καταλάβετε ότι μέσα στα γρήγορα μέρη ενσωματώνουν έναν μικρό τόνο μελωδίας για να δημιουργήσουν κάτι ακόμα πιο ισχυρό. Αλλά υπάρχει και η μελωδία ολόκληρη μέσα σε έναν ύμνο αφιερωμένο στον Mike και αυτό είναι το “In Memoriam” με τους πιο χαρακτηριστικούς στίχους και τις πιο χαρακτηριστικές κιθάρες.
Θέλετε και άλλο; Υπάρχει και το αξεπέραστο “Origin Of Oblivion”, οι κιθάρες του οποίου μπορούν να συγκριθούν με οποιεσδήποτε άλλου κομματιού εν έτει 2011 και σας προειδοποιώ, μην διανοηθείτε για κανένα λόγο να πατήσετε pause κατά τη διάρκεια του και ειδικά στο σημείο πριν την είσοδο του σόλου, διότι θα ψάχνετε τα δακτυλάκια σας!
Χωρίς αμφιβολία λοιπόν αυτός ο δίσκος θέτει υποψηφιότητα για τους καλύτερους της χρονιάς και μην τολμήσετε να τους κρίνετε επειδή είναι νέοι, όπως ακριβώς έγινε με τους προαναφερθέντες Trivium και ξέρετε γιατί… γιατί αυτοί Εγγλέζοι έχουν ένα κοινό παράγοντα με τους Metallica, οι Μεγάλοι κάποτε ήταν μικροί και underground και οι Evile είναι μικροί και underground και θα γίνουν μεγάλοι. Αυτό το thrash δεν παίζεται συχνά σήμερα όσο και να ψάχνεστε. Πως το λέει ο σοφός λαός… μόνο thrash!!
Ε αυτό!!
Για το RockOverdose.gr,
Γιάννης "Dr.Feelgood" Κουτσουσίμος
Comments
