Μετά από μια δεκαετία σχετικής σιωπής, οι FlyByWire επιστρέφουν δυναμικά με νέο υλικό και μια ανανεωμένη ενέργεια που αποτυπώνεται στο τραγούδι τους «Χρόνος».
Ο Γιάννης Μπουτάς, γνωστός και ως Phoenix, μιλάει στη RockOverdose για την πολυετή δημιουργική διαδικασία, τα συναισθήματα πίσω από την επιστροφή τους, και το ιδιαίτερο φορτίο που φέρει αυτό το τραγούδι στην πορεία της μπάντας.
Μια συζήτηση που αναδεικνύει όχι μόνο το παρελθόν αλλά και τη σημασία του χρόνου στην προσωπική και καλλιτεχνική ζωή.
SΟCIAL MEDIA
https://www.facebook.com/
https://www.youtube.com/@
RockOverdose: Τι σας ώθησε να ξαναμπείτε στο στούντιο μετά από μια δεκαετία; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή γεγονός που σας πείραξε για την επιστροφή σας;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Η αλήθεια είναι πως στην πραγματικότητα δεν σταματήσαμε ποτέ. Είχαμε άπειρο υλικό, ιδέες, στίχους, riffs, αρκετά για δέκα δίσκους. Ο καθένας μας, σε προσωπικό επίπεδο, όλα αυτά τα χρόνια δούλευε κομμάτια και έγραφε ιδέες. Για διάφορους λόγους όμως, είτε προσωπικούς είτε σαν μπάντα, δεν καταφέραμε να βρεθούμε όλοι μαζί για να τα φέρουμε σε τελικό στάδιο ηχογράφησης.
Ακόμα και το «Χρόνος» δεν ηχογραφήθηκε τώρα· έχει ηχογραφηθεί εδώ και περίπου δύο χρόνια, όταν το σχέδιο ήταν να κυκλοφορήσει ως μέρος ενός EP με τέσσερα κομμάτια. Στην πραγματικότητα, έχουμε ηχογραφήσει κι άλλα τρία τραγούδια, αλλά το «Χρόνος» ήταν το μόνο που ολοκληρώθηκε σε μίξη και mastering. Η αφορμή για την τωρινή κυκλοφορία του ήταν η απόφασή μας να κάνουμε live στην Αρχιτεκτονική την 1η Ιουνίου· μέσα από τις πρόβες και το reunion πήραμε την απόφαση να το βγάλουμε επιτέλους.
RockOverdose: Το τραγούδι «Χρόνος» φαίνεται να σχετίζεται με αυτή την επιστροφή. Είναι το μήνυμά του συνδεδεμένο με τη δική σας πορεία;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Ο «Χρόνος» μπορεί πραγματικάγια κάποιους να ταυτιστεί με την επιστροφή μας, αλλά γράφτηκε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Όλους μας κυνηγάει ο χρόνος· όλοι έχουμε στιγμές και πράγματα που αφήσαμε να περάσουν αναξιοποίητα. Το τραγούδι μιλάει για εκείνες τις φορές που ο χρόνος γλιστρά μέσα από τα χέρια μας, για τις περιόδους που μένει κολλημένος σε σημεία της ζωής μας που θα θέλαμε να είχαμε ξεπεράσει πιο γρήγορα. Δεν είναι απλώς ένα τραγούδι για τα χαμένα δέκα χρόνια των FlyByWire· είναι μια βαθύτερη υπενθύμιση για την αξία του χρόνου, για την ευθραυστότητα και τη δύναμή του. Είναι ένα κομμάτι που μπορεί να αγγίξει τον καθένα, γιατί όλοι μας έχουμε νιώσει το βάρος και την ταχύτητά του.
RockOverdose: Το κομμάτι περιγράφεται ως «το πιο φορτισμένο κομμάτι της πορείας σας». Τι σας έκανε να το χαρακτηρίσετε έτσι;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Σε προηγούμενη συνέντευξη είχα πει όντως ότι το «Χρόνος» είναι ίσως ένα από τα πιο φορτισμένα μας κομμάτια. Και το πιστεύω. Αν το είχα γράψει σαν έφηβος, όταν ξεκινούσαμε τους FlyByWire, σίγουρα δεν θα το ένιωθα με τον ίδιο τρόπο όπως τώρα. Και το αστείο είναι ότι αν μας φορτίζει έτσι σήμερα, φαντάσου τι θα μας κάνει στα 85—που ευχόμαστε να φτάσουμε!
Θεωρώ πως είναι ένα τραγούδι που μεγαλώνει μαζί σου και όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο πολύ νόημα αποκτά.
RockOverdose: Το στίχο «Μια ζωή τον κυνηγάς, μα ποτέ δεν τον φτάνεις»—είναι αποτέλεσμα προσωπικής εμπειρίας, συλλογικής έμπνευσης ή κάτι πιο φιλοσοφικό;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Όσο κι αν ακούγεται σαν κάτι πιο φιλοσοφικό, για μένα ήταν πρωτίστως κάτι πολύ προσωπικό. Ακόμα πιο προσωπικό γίνεται στο δεύτερο κουπλέ, σε στίχους όπως:
«Κι είπα να μάθω όσα μπορώ και για δυο να δουλέψω
Ποτέ μου να μην κοιμηθώ να σε μπερδέψω
Και εκεί που είχα φορτώσει και έτρεχα με την ψυχή μου
Φτου, προσπέρασα τη μισή ζωή μου»
Όσοι με ξέρουν πραγματικά, γνωρίζουν ότι πάντα προσπαθούσα να “ξεχυλώσω” τον χρόνο· να κάνω το 24ωρο να μοιάζει με 48ωρο, να προλάβω όσο περισσότερο γίνεται. Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, αυτό είναι κομμάτι του χαρακτήρα μου. Γι’ αυτό ο στίχος είναι αντιπροσωπευτικός: αποτυπώνει πώς βλέπω τον χρόνο και γιατί γράφω όσα γράφω στο κομμάτι.
Παρ’ όλα αυτά, όσο προσωπικό κι αν είναι για μένα, η ουσία είναι ότι ο καθένας το βιώνει με τον δικό του τρόπο. Ο καθένας έχει παλέψει με τον χρόνο, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Και εκεί βρίσκεται και η δύναμη του τραγουδιού: καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα προσωπικό για μένα, αλλά και αντιπροσωπευτικό για τον καθένα που το ακούει. Και αυτή νομίζω πως είναι η επιτυχία του.
RockOverdose: Το «Χρόνος» είναι ήδη διαθέσιμο σε Spotify, Apple Music και Deezer. Πώς αξιολογείτε την ανταπόκριση του κοινού μέχρι στιγμής;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Παρότι απέχουμε και από τη σκηνή και από τα social εδώ και δέκα χρόνια, η ανταπόκριση του κοινού ήταν μέχρι στιγμής συγκινητική. Στο live της Αρχιτεκτονικής, την 1η Ιουνίου, είδαμε φίλους από τον χώρο της μουσικής που είχαμε να δούμε χρόνια, fans της μπάντας, αλλά και νέο κόσμο. Ήταν μια βραδιά που μας έδειξε πόσο μας είχε λείψει αυτή η αλληλεπίδραση.
Το ίδιο συμβαίνει και καθημερινά: όλο και κάποιος ανακαλύπτει τυχαία το κομμάτι και μας στέλνει μηνύματα όπως «συνεχίστε έτσι», «πολύ δυνατό», «είχατε λείψει από τη σκηνή», «πού χαθήκατε τόσα χρόνια». Αυτές οι αντιδράσεις μάς δίνουν το drive να πάμε παρακάτω—και να μην μείνουμε κολλημένοι στον «Χρόνο».
RockOverdose: Υπάρχει σχέδιο για μουσικό video ή άλλες δράσεις (π.χ. βίντεο-clip, live session) για την προώθηση του single;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Ναι, το μουσικό βίντεο αναμένεται να κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου. Στις μέρες μας δεν θα μπορούσε να βγει ένα κομμάτι μετά από τόσα χρόνια χωρίς οπτικό υλικό· θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο. Παρόλα αυτά, ήταν ένα πραγματικό challenge να οπτικοποιήσουμε το συγκεκριμένο τραγούδι και να αποδώσουμε το συναίσθημα που κουβαλούν η μουσική και οι στίχοι του.
Μετά από γυρίσματα που κράτησαν σχεδόν δύο χρόνια, πιστεύουμε ότι καταφέραμε να το αποτυπώσουμε. Τώρα ανυπομονούμε να δούμε ποια θα είναι η ανταπόκριση του κοινού σε αυτή την προσπάθεια.
Παράλληλα, το «Χρόνος» είναι μόνο η αρχή. Έχουμε ήδη σε προπαραγωγή το δεύτερο full-length album μας, με πιθανότητα να είναι διπλό, ενώ ετοιμαζόμαστε και για νέα live με την ανανεωμένη μας σύνθεση. Με λίγα λόγια, δεν επιστρέψαμε απλά με ένα single· επιστρέψαμε για να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο για τους FlyByWire και να δείξουμε πως όσα χρόνια κι αν πέρασαν, η φλόγα είναι πιο δυνατή από ποτέ.
RockOverdose: Υπήρξε κάποια στιγμή στο στούντιο που σας «έσπασε» ψυχολογικά ή σας έκανε να νιώσετε ότι αγγίζετε τα όριά σας;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Αν μιλούσαμε για την περίοδο της «Εξίσωσης» (x-isosi), τότε θα μπορούσα να σας πω πολλές στιγμές όπου πραγματικά σπάσαμε ψυχολογικά και αγγίξαμε τα όριά μας. Μιλάμε για την ηχογράφηση ενός full-length άλμπουμ που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια, και εκεί οι απαιτήσεις ήταν τεράστιες.
Στην περίπτωση όμως του «Χρόνος», που ήταν ένα κομμάτι το οποίο δουλεύαμε ήδη δύο χρόνια πριν και απλά καταφέραμε κάποια στιγμή να ολοκληρώσουμε ηχογραφήσεις, μίξη και mastering, δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποια στιγμή που ένιωσα να λυγίζω.
Αυτό που θα μπορούσα να πω είναι ότι προσωπικά ένιωσα πολλές φορές να σπάω ψυχολογικά και να αγγίζω τα όριά μου στις προσπάθειες που κάναμε όλα αυτά τα δέκα χρόνια για reunion ή για νέες κυκλοφορίες που τελικά δεν προχώρησαν. Οπότε, όταν καταφέραμε επιτέλους να ολοκληρώσουμε ένα κομμάτι, το μόνο που ένιωσα ήταν χαρά. Η διαδικασία του «Χρόνος» δεν με έφτασε στα όριά μου· μου έδωσε την ικανοποίηση ότι αυτή τη φορά τα καταφέραμε.
RockOverdose: Ποια ήταν η πιο αστεία ή απρόβλεπτη στιγμή κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Η αλήθεια είναι ότι στις ηχογραφήσεις του «Χρόνος» δεν υπήρξε κάποια ιδιαίτερα αστεία ή απρόβλεπτη στιγμή. Μπορώ όμως να μοιραστώ κάτι από το reunion και τις πρόβες, αλλά και από το live στην Αρχιτεκτονική, που μας έκανε όλους να γελάσουμε.
Το highlight ήταν η κόρη μου, η Κορίνα, που είναι 8 χρονών. Ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε μαζί μου ένα από τα κουπλέ του «Χαμένος». Πριν το live με είχε ρωτήσει γεμάτη σοβαρότητα: «Μπαμπά, θα υπογράψω κι εγώ αυτόγραφα;». Τότε είχα γελάσει, αλλά το πιο αστείο ήρθε μετά. Όταν τελείωσε το live, μια φίλη ήρθε και της ζήτησε όντως ένα αυτόγραφο. Εκείνη γύρισε, με κοίταξε και έδειξε το κεφάλι της με το δάχτυλο σαν να μου λέει «Στα έλεγα εγώ». Εκείνη τη στιγμή όσοι το είδαμε σκάσαμε στα γέλια, γιατί ξέραμε όλο το παρασκήνιο πίσω από την ιστορία.
RockOverdose: Underground σκηνή στην Ελλάδα το 2025: ποιο είναι το πιο δυνατό της σημείο και ποιο το μεγαλύτερο αγκάθι;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Θα έλεγα ότι το πιο δυνατό σημείο της underground σκηνής σήμερα είναι η ενέργεια και το πάθος της. Υπάρχει μια αίσθηση κοινότητας, μια δίψα για μουσική που δεν σβήνει, όσο κι αν οι εποχές και οι συνθήκες αλλάζουν. Επιπλέον, χάρη στα social και το digital, ακόμη και η πιο μικρή μπάντα έχει σήμερα τρόπους να βγάλει τη δουλειά της προς τα έξω, κάτι που στο παρελθόν ήταν πολύ δύσκολο να συμβεί. Αυτή η δυνατότητα δίνει φωνή σε όλους και κρατά τη σκηνή ζωντανή και δημιουργική.
Το μεγαλύτερο αγκάθι, από την άλλη, είναι ότι αυτό το πλεονέκτημα λειτουργεί και σαν δίκοπο μαχαίρι. Επειδή όλα γίνονται σε DIY πλαίσιο, οι μπάντες αναγκάζονται να είναι και content creators, και social media managers, και promoters. Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές χάνουν χρόνο και ενέργεια από το ουσιαστικό κομμάτι που είναι η δημιουργία μουσικής. Έτσι, η σκηνή παραμένει αυθεντική και ανεξάρτητη, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύεται να πάει στο επόμενο επίπεδο.
RockOverdose: Τελευταία ερώτηση-κλασική: αν αύριο σταματούσε ο χρόνος, τι θα προλαβαίνατε να κάνετε πρώτα;
Γιάννης Μπουτάς (aka Phoenix): Αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα να παραλλάξω λίγο την ερώτηση και να σου την απαντήσω σε τρία σκέλη.
Πρώτον, αν μπορούσα να σταματήσω τον χρόνο για όλους τους άλλους αλλά να συνεχίσει να κυλά μόνο για μένα, θα αξιοποιούσα αυτά τα δέκα χρόνια που μείναμε ανενεργοί ως FlyByWire για να κάνω όσα δεν καταφέραμε τότε. Θα γέμιζα εκείνο το κενό με περισσότερη δημιουργία και μουσική.
Δεύτερον, αν μπορούσα να κάνω τον χρόνο να κυλά πιο αργά, θα το ήθελα για την κόρη μου. Μεγαλώνει πολύ γρήγορα, και θα ήθελα να απολαύσω όσο περισσότερο μπορώ αυτά τα πρώτα της χρόνια.
Και τρίτον, αν με ρωτούσες αν θα ήθελα να επιταχύνω ποτέ τον χρόνο, η απάντηση θα ήταν ξεκάθαρα όχι. Όσες δυσκολίες κι αν έχω περάσει, όσο κι αν υπήρξαν κι άλλες δύσκολες στιγμές στο μέλλον, δεν θα ήθελα ποτέ να τον τρέξω πιο γρήγορα. Ο χρόνος είναι για να τον ζεις, όχι για να τον προσπερνάς. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα με το οποίο θα ήθελα να κλείσω.
Comments
