40 χρόνια Metal Hammer λοιπόν με το μεγάλο και γνωστότερο στις δεκαετίες έντυπο περιοδικό του μεταλλικού -και όχι μόνο- ήχου να το γιορτάζει λίγο παραπάνω φέτος και να το συνδυάζει με μία φοβερή συναυλία, η αποδοχή της οποίας μάλιστα ήταν από την αρχή καθολική και εξανάγκασε τους διοργανωτές να αλλάξουν και χώρο για τη συναυλία λόγω του sold out. To Fuzz αποδείχθηκε μικρό και έτσι το Floyd τελικά ήταν αυτό που θα γινόταν ο χώρος μάζωξης για πάνω από 2.000 κόσμο και με ατραξιόν φυσικά τους Gamma Ray του Kai Hansen. O Hansen που κι αυτός όπως και το περιοδικό, έκλεισε φέτος 40 χρόνια που ξεκίνησε να κυκλοφορεί demo με τους Helloween κι όπως τόνισε κι ο Κώστας Χρονόπουλος ενδιαμέσου του encore, εκστασιασμένος πλήρως με τον κόσμο ξεκινώντας το λόγο με το αμίμητο “Τι είναι αυτό που κάνατε σήμερα ρε; Τι γιορτάρα φτιάξατε;” είναι δικός μας άνθρωπος, με καθαρά μάτια, τον ξέρουμε όλοι, ξέρουμε ότι μας αγαπάει πραγματικά, είναι καθολικής αποδοχής και δεν υπήρχε πιο κατάλληλος για να γιορταστεί αυτή η επέτειος του περιοδικού. Μάλιστα έλαβε συγκινημένος και τιμητική χρυσή πλακέτα από το περιοδικό κι ένα πολύ όμορφο μικρό γλυπτό που αναπαρίστανε τη μασκότ Fangface όπως απεικονίζεται στο “Majestic”.
Ξεκίνημα δυναμικό με τους Desert Near The End, για τους οποίους τα’χω πει εκατοντάδες πραγματικά φορές και δεν αλλάζει κάτι σε ότι τους αφορά, να βρω κάτι αρνητικό δε μπορώ, πέραν του ότι όσο έπαιζαν κάποιο μέρος του κόσμου ακόμα έμπαινε μέσα. Η παρουσία τους στιβαρή και ποιοτική όπως πάντα, δυναμικοί, τέρμα ασυμβίβαστοι στον ήχο και δείχοντας να το χαίρονται πολύ. Όχι ότι δεν έχουν παραστάσεις και δεν έχουν κάνει συναυλιάρες δίπλα σε μεγάλα ονόματα, αλλά θεωρώ ότι βάσει και της όλης μάζωξης, ήταν η σημαντικότερη και πλέον μεγάλη ευκαιρία που τους δόθηκε να αποδείξουν την αξία τους και φυσικά την άρπαξαν από τα μαλλιά και έδειξαν γιατί είναι σπουδαία μπάντα. Ο ήχος σε σχέση με τις προάλλες στο πλευρό των Witherfall, ήταν στο πλευρό τους και το νέο τους 6ο άλμπουμ “Tides Of Time” έχει ήδη κυκλοφορήσει δείχνοντας άλλη μια φορά το ποιόν τους. Κιθάρες σαν λεπίδες να βάζουν φωτιά στη σκηνή, μπάσο ανέκαθεν σαν τρίτη ρυθμική κιθάρα, τύμπανα που δε φείδονται ξύλου κι ο Αλέξανδρος στα φωνητικά παραστατικός με ιδιαίτερο χρώμα. Ανέβηκε και η Έφη Ευαγγελινού στο “Damnation” σε μία πολύ όμορφη στιγμή και παρότι η εμφάνιση κράτησε μόλις 30’, ήταν άκρως πετυχημένη, με τη μπάντα να επιτυγχάνει πλήρως το σκοπό της.
Καπάκι είχαμε τους Silent Winter οι οποίοι έρχονται ολόφρεσκοι μετά την κυκλοφορία του ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥ 3ου τους δίσκου ονόματι “Utopia”! Μία που το άκουσα και μία που μπήκε στη λίστα μου με τα κορυφαία της χρονιάς κατευθείαν, μιλάμε για δίσκο όχι απλά πολυτέλεια για την Ελληνική σκηνή και όλο τον power metal ήχο ειδικά εν έτει 2024, αλλά κι ένα σύνολο που δεν συναντάμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια. Ο ήχος δυστυχώς ειδικά στην αρχή δεν τους κάνει πολύ το χατήρι με τη μπότα ειδικά στα τύμπανα να “χτυπάει” λίγο στο αυτί, αλλά η παρουσία τους είναι ανεβαστική και σε ότι αφορά ειδικά τον ΠΑΙΧΤΑΡΑ Μιχάλη Λίβα στα φωνητικά, ότι και να πω είναι λίγο. Το παλικάρι κατέβασε σαγόνια κάτω με την απόδοση του, κάθε φορά που τον βλέπω είναι λες κι ανεβαίνει μία σκάλα πάνω σε κλίμακες, δυνατότητες κι οποιαδήποτε άλλη μουσική έννοια μπορείτε να σκεφτείτε. Ξεκάθαρα παίρνει και τους υπόλοιπους από το χέρι και ως Helloween-όπληκτος που είναι, είμαι βέβαιος ότι θα ήταν τρομερά χαρούμενος να βγει πριν τον Kai Hansen. Η μπάντα έδειξε σε καλή κατάσταση, απλά λόγω ήχου στο Release Festival τους είχα απολαύσει περισσότερο. Περιμένω νέα δική τους εμφάνιση με καλύτερες συνθήκες να μας δώσουν τα μυαλά στο χέρι.
22:00 ακριβώς και για τα επόμενα 110’ η Αθήνα καίγεται και θυμίζει συγκεντρώσεις ΠΑΣΟΚ ‘81 και ‘85 σε πανζουρλισμό, πλήρη αποδοχή και με τον κόσμο να δακρύζει πραγματικά στην όψη και μόνο του αειθαλή, αγέραστου και μόνιμα χαμογελαστού Kai Hansen. Ο Kai της καρδιάς μας που σε λίγο θα πάει 62 (ΕΞΗΝΤΑ ΔΥΟ) χρονών και που μας γλεντάει επίσημα όλο και περισσότερο, σκάει με ασορτί με την κιθάρα κόκκινο έξαλλο παπουτσάκι Adidas και ξεκινάει αφού παίζεται στο υπόβαθρο η γνώριμη εισαγωγή “Welcome” να προκαλεί εγκεφαλικά στο κοινό με το ομότιτλο κομμάτι του δοξασμένου “Land Of The Free”. Παρότι για μια φορά το’παιξα ομπρελάκιας και έκατσα στον εξώστη, ήταν αρκετό και βοηθητικό να βλέπω λεπτομερώς τις αντιδράσεις όλων από ψηλά. Θα το θέσω ωμά για να μην αφεθεί καμία αμφιβολία και για να μη σας το κουράζω με περιττές αναλύσεις και επιδείξεις γλωσσικής έκφρασης γιατί η ουσία μετράει και μόνο. Παιδιά ο άνθρωπος απλά ΤΑ ΓΑΜΗΣΕ ΟΛΑ στο διάβα του. Ναι έχει συμπαίκτες δίπλα του, ειδικά η παρουσία του πολύ αγαπημένου και πάντα στο πλευρό του Dirk Schlächter με τη μπαντάνα του και το όλο φοβερό στυλάκι δημιουργεί τρελά χαμόγελα και αναμνήσεις ζωής που δε θα σβήσουν ποτέ.
Ο Φιλανδός Kasperi Heikinnen που βλέπει το όνειρο του να γίνεται πραγματικότητα, μια και έπαιζε στην tribute μπάντα Guardians Of Mankind, πλέον στέκεται δίπλα στον Θεό που τιμούσε μέχρι στιγμής και δείχνει γιατί ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Βάλτε και τον στιβαρότατο ΠΑΙΧΤΑΡΑ Michael Ehre που ο κόσμος το ξεχνάει αλλά είναι 12 χρόνια στη μπάντα και δένει το γλυκό άψογα. Για τον τραγουδιστή Frank Beck όμως ήταν η πρώτη του εμπειρία στη χώρα μας και ο άνθρωπος έπαθε σοκ με τον κόσμο (και το φαγητό όπως εξομολογήθηκε). Ο Frank παρότι η φωνή του θεωρώ δεν ταιριάζει τόσο με το υλικό των Rays, εντούτοις έδειξε γιατί τον επέλεξε ο Νονός όλης της μουσικής που εκπροσωπούν και έβγαλε άνετα κάθε ψηλή νότα σιγοντάροντας τον Kai, ο οποίος κι αυτός στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας τραγουδούσε, έτσι είχαμε διπλή φωνητική επίθεση και μετά το αρχικό σοκ, πάμε πίσω στο 1993 με τον ΚΟΜΜΑΤΟ “Last Before The Storm” να δείχνει ότι τα πράγματα είναι ΣΟΒΑΡΑ από πολύ νωρίς. Tα κάπως πιο πρόσφατα και όχι τόσο γνωστά σε πολλούς “Avalon” και “Master Of Confusion” κάνουν ταξίδι στη μεταγενέστερη εποχή τους, ενώ η ισορροπία συνεχίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο σετ τους.
“One With The World” και καπάκι το “Empathy” κλείνουν τρόπον τινά το “αναγνωριστικό” κομμάτι της συναυλίας, αναγνωριστικό σε εισαγωγικά γιατί το κοινό πλέον έχει πάρει τα μέτρα της μπάντας και αντίστροφα, ο Kai θα εκφράσει πόσο πολύ χαρούμενος νιώθει στη χώρα μας, θα θυμηθεί το περίφημο σκηνικό που στο Ρόδον πήγε να πέσει από τον εξώστη (τι να πούμε κι εμείς που στο υπάιθριο του Μύλου το ‘97 νομίζαμε ότι θα συντριβεί στη σκηνή όταν ανέβηκε μια σκαλωσιά 10 μέτρα ΜΕ την κόκκινη κιθάρα πάνω του ουρλιάζοντας ΗΕΕΕΕΑAAAAVYYYYY MEEEETAAAAAAAL) το οποίο είπε “δε θα το ξεχάσω ποτέ” και μάλιστα προσκύνησε και το κοινό πιο μετά όταν του δόθηκαν τα αναμνηστικά δώρα από τους συντάκτες του περιοδικού. “Πάμε να παίξουμε μία μπαλάντα” μας λέει ο Frank Beck κι επειδή πάντα ξέρουμε ότι όπου μπαλάντα ισχύει το αντίθετο, ένα άκρως υπερηχητικό “Man On A Mission” είναι η ταφόπλακα του κοινού που έκτοτε δε θα μείνει σε ησυχία. Βλέπω να λάμπει όλο το Floyd, τέτοια χαμόγελα, τέτοια πληρότητα, τέτοια ευτυχία σε όλο τον κόσμο, τέτοιο “στ’αρχίδια μας όλα τα προβλήματα” vibe έχω να δω ΠΟΛΥ καιρό και άξια οι Gamma Ray έχουν προκαλέσει όλη αυτή την αποφόρτιση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Συνέχεια με το “The Silence” που λυγίζουν και τα ντουβάρια, ενώ η έκπληξη είναι με το που σκάει η εισαγωγή του “Induction” (ILLUMINATI PE!) για να ακολουθήσει το “Dehtorne Tyranny” κι από κει και πέρα, μέχρι και το οριστικό τέλος, το κοινό να μπει σε διαστημόπλοιο που δεν έχει γυρισμό και να αφήνει για πάντα τα εγκόσμια. Το βιωματικό “Rebellion In Dreamland” σε ένα τσικ πιο ψηλό τέμπο και γαμηστερή ενορχήστρωση λύνει όλα τα δάκρυα που σφιχτά είχαν μείνει μέσα στα μάτια, το “Heaven Can Wait” φέρνει πίσω τη λάμψη στα χαμόγελα και το συναίσθημα ότι με κάτι τέτοια αποκλείεται να πεθάνουμε, ενώ ο ΠΑΝΖΟΥΡΛΙΣΜΟΣ που θα λάβει χώρο στο “Somewhere Out In Space” δεν έχει προηγούμενο, μέχρι και μικρά παιδιά στους ώμους πατεράδων θέλησαν να πετάξουν από τη χαρά, υπάρχει τελικά ελπίδα για το μέλλον και ποιός πιο κατάλληλος από το να την εκφράσει από τον άνθρωπο που επίσημα καταγεγραμμένα είναι τα γεγονότα όσων έσωσε από αυτοκτονία με τα παλιά του εμβληματικά τραγούδια, ειδικά με τους Helloween αλλά και στα πρώτα βήματα των Gamma Ray. Μετά το διάλειμμα και τη βράβευση του Kai που αναφέραμε, έρχεται το encore με “ένα κομμάτι που παίξαμε την πρώτη μας φορά εδώ, που παίζουμε ακόμα 30κατι χρόνια μετά και ο λόγος είστε εσείς”!
To πρακτικό 2ο μέρος του “Keeper Of The Seven Keys” και το πιο όμορφα φανερά κρυμμένο (ή κρυμμένα φανερό; δεν έχει σημασία) tribute στο “Victim Of Changes” των Judas Priest. Το ένα, το μοναδικό, το ασύγκριτο “Heading For Tomorrow” σε όλο το πλήρες 14λεπτο μεγαλείο του θα είναι το τελευταίο σημείο πυρίτιδας πριν την ολική έκρηξη και πριν το αντίο της μπάντας στη συνέχεια με το “Send Me A Sign”. O Kai Hansen αυτόματα γίνεται σαφές ότι δεν είναι άνθρωπος αλλά ούτε Θεός αλλά Ο ΛΟΓΟΣ που πολλοί άνθρωποι απέκτησαν νόημα στη ζωή τους, παραμένει το ένα κι αναντίρρητο εκφραστικό και άσβεστο χαμόγελο του μοναδικού ήχου, ο δικαιολογημένος ΗΡΩΑΣ γενεών, τότε, τώρα και στο μέλλον και δείχνοντας την καρδιά του στο κοινό, είναι σαφές χωρίς την παραμικρή υπόνοια αμφιβολίας ότι η Ελλάδα είναι το σπίτι μακριά από το σπίτι του, ότι τιμάει αυτή την αγάπη που του δείχνουμε και την πάντα θερμή φιλοξενία κι ότι αν ήταν στο χέρι του, δε θα άφηνε ποτέ τη χώρα μας, μένοντας ως μόνιμος κάτοικος. Το Metal Hammer περνάει στην 5η του δεκαετία ζωής με τον πλέον αξέχαστο εμβληματικό τρόπο και η εμφάνιση αυτή δε θα ξεχαστεί ποτέ από κανέναν. Ποτέ των ποτών.
Ευχαριστούμε κι από’δω δημόσια το περιοδικό για τη διευκόλυνση, την πρόσκληση, όλα όσα έκανε για να περάσει ο κόσμος υπέροχα αυτό το βράδυ και που συνεχίζει μετά από τόσες δεκαετίες το έργο όσων το ξεκίνησαν και που δείχνει το δρόμο στις νεότερες γενιές. Όλοι μας όσοι γράφουμε σε διάφορα μέσα, μεγαλώσαμε με το περιοδικό κι όποιος δεν το παραδέχεται είναι αχάριστος και ψεύτης.
Πορευόμαστε στο αύριο άφοβα με τέτοιες στιγμές και το 2024 κλείνει και τυπικά επιβεβαιωμένα λίγο πιο όμορφα,ευτυχώς δηλαδή γιατί σαν χρονιά μας πήγε κορδέλα.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
