Τελευταία φορά ζωντανά το “Operation: Mindcrime”… δεν έχει κάτι το τελεσίδικο που σε πληγώνει και μόνο σαν σκέψη και πόσο μάλλον σαν πράξη; Κι όμως ο κόσμος που κατέκλυσε το Gagarin για άλλη μια φορά για χάρη του δημιουργού της ιστορίας και των οργασμών ανά τα 38 χρόνια ζωής του δεν έδειξε να κάμπτεται από το γεγονός. 1.100 λάτρεις του Geoff Tate -και των Queensryche σαφώς κατ’επέκταση- έδωσαν βροντερό παρόν στο Gagarin, χωρίς να μασήσουν από τις προβλέψεις της ΕΜΥ για την -πράγματι σφοδρή σε σημεία- κακοκαιρία και βίωσαν ως συνήθως πέρα από τις προβλέψεις μία βραδιά πληρότητας που θα τη θυμούνται για πάντα. Γιατί λέμε πέρα από τις προβλέψεις; Γιατί ας μην ξεχνάμε, ο ήρωας της βραδιάς και για πολλούς μεγαλύτερος εν ζωή τραγουδιστής που καταπιάστηκε με το ιερό μέταλλο, έκλεισε πρόσφατα τα ολογραφώς ΕΞΗΝΤΑ ΕΦΤΑ χρόνια ζωής του. Ξέρουμε όλοι ότι και ένας έξτρα χρόνος στην πλάτη μπορεί να αλλάξει τα πάντα σε ένα οργανισμό, πόσο μάλλον σε έναν άνθρωπο που αλωνίζει τις σκηνές παγκοσμίως και δεν σταματάει να περιοδεύει σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Αλλά ευτυχώς για όλους μας κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, ο Geoff Tate είναι ορισμός του επαγγελματία και δεν καταλαβαίνει από χρόνια και ιατρικές λογικές.
Την βραδιά ανοίγουν οι Ιταλοί συμπαθέστατοι ως τύποι και μουσικοί Inner Vitriol από την εξωτική Bologna και οι οποίοι χαρακτηρίζουν την μουσική τους ως dark progressive metal. Επειδή έτυχε να γνωρίσω τα παιδιά και να περάσω όλη τη μέρα μαζί τους, θέλω να τονίσω ότι είναι τύποι που εργάζονται πολύ σκληρά και έκαναν τα πάντα από την μεριά τους για να κυλήσει ομαλά η συναυλία, οφείλω να τους το δώσω ως credit και το να τους βλέπω μέσα στη βροχή να κουβαλάνε διάφορα δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Μουσικά είναι πολύ άρτιοι και συμπαγείς, καλοί παίχτες, άλλωστε ποιοί δεν είναι που παίζουν προοδευτικά θα πείτε… Έλα όμως που δεν μπορεί να’ναι τόσο δεδομένο και ειδικά σε ζωντανές συνθήκες. Ο τραγουδιστής τους έχει φωνάρα, πολύ καλό πάτημα σε νότες, τον έβλεπα και στο soundcheck και είναι το κρυφό όπλο της μπάντας. Γενικώς ευχάριστοι ως παρουσία και μεταδοτικότητα, κατόρθωσαν να δώσουν και σεβαστό merch με κάτι πολύ όμορφες εκδόσεις σε artbook και Box set που μάλλον δεν περίμεναν και ήταν ευγνώμονες προς τον κόσμο που τους αγκάλιασε. Ξέχασα να τους ρωτήσω αν το μέχρι πρότινος σκέτο Vitriol στο όνομα τους άλλαξε λόγω της ανόδου των συνώνυμων κάφρων, χρωστάω την ερώτηση την άλλη φορά.
Η ώρα για την οποία όλο το κοινό αδημονεί έρχεται και στις 21:45 ακούγοντια οι εμβληματικοί ήχοι της εισαγωγής του “I Remember Now” και το μπάσιμο με το “Anarchy-X” έρχεται να δημιουργήσει το πρώτο παντοδύναμο sing along με τα “ωωωωω” να δονούν το Gagarin και να προμηνύεται μία ακόμα φοβερή βραδιά. Η μπάντα βγαίνει στη σκηνή, τρεις κιθαρίστες, μπασίστας, ντράμερ, πληκτρού/τραγουδίστρια και στο ξεκίνημα του “Revolution Calling”, ο Geoff Tate έρχεται στη σκηνή ακριβώς την ώρα που τραγουδάει τον πρώτο στίχο για να δημιουργήσει αμόκ. Το τηλέφωνο χτυπάει, “Mindcrime”, η λέξη που έγινε συνώνυμο ζωής, το ομότιτλο τραγούδι του κορυφαίου δίσκου της ανθρωπότητας κάνει το κοινό να αρχίζει να χοροποηδάει, “Speak” προτρέπει ο Ηγέτης το κοινό, “Spreading The Disease” στο πιο ρυθμικό κομμάτι που προσθέτει τσιρίδες και η στιγμή που την είδα στο soundcheck με τον Tate ANETO σε βαθμό κοροϊδίας προς κάθε συνάδελφο δεν περιγράφεται, “The Mission” και κλαίνε και οι κολώνες που στηρίζουν το διάζωμα. Η πρώτη του ερώτηση και χαιρετισμός στο κοινό, “Thank you all, shall we continue?” με το κοινό να μην αφήνει περιθώριο αμφιβολίας και το “The Needle Lies” να τραγουδιέται λες και είναι εθνικός ύμνος. Χαμός στο “Breaking The Silence” και μετά… ρίγη!
Δε θα κάνει το περιβόητο ερώτημα “Do you believe in love?” για να πει μετά “Well I don’t” γιατί είναι προφανές ότι κάνουν ότι μπορούν να παιχτούν ΟΛΑ τα τραγούδια του σετ, όπερ και εγένετο. “I Don’t Believe In Love” με το χώρο να σείεται, ενώ στο τέλος το “Eyes Of A Stranger” δε θα αφήσει καμία αμφιβολία για το ποιο θεωρούταν και είναι όντως το κορυφαίο κομμάτι αυτού του ανυπέρβλητου δημιουργήματος. Βλέπω κόσμο να κρατιέται με το ζόρι να μη δακρύσει, άλλους όχι και τόσο ψύχραιμους, απολύτως λογικά όλα χωρίς υπερβολή. “We’re just getting started!” μας λέει όμως ο σταρ της βραδιάς έχοντας κι άλλα φαρμακερά βέλη στη φαρέτρα του. Μπάσιμο μεγάλων παικτών με το “Empire” να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησαν τα τραγούδια του Ο:Μ δίχως ίχνος συμβιβασμού και το δείχνει ρωτώντας “Do you want an old song? I feel like playing old songs all night” με το κοινό να επευφημεί τρανταχτά και τον ίδιο να το συνεχίζει, “Let’s see if you remember this one” με το “Walk In The Shadows” να συνεχίζει τον χαμό και τη μπάντα να δείχνει ασταμάτητη. “Jet City Woman” στην πιο αιθέρια αρμονική στιγμή της βραδιάς και μετά η συγκίνηση να βαράει κόκκινο.
Στο “Take Hold Of The Flame” με ΟΛΟ τον κόσμο να βοηθάει τρόπον τινά τη μπάντα φωνάζοντας TAKE HOLD, η ίδια η υπόλοιπη μπάντα δείχνει να μην το πιστεύει, ενώ το τύποις encore μετά από μία παύση ξεκινάει με τον συνήθη μονόλογο, “We’ll play one of my favorite songs, a song people have been married to, or buried to, children have been born to, or children are made to” και ΦΥΣΙΚΑ μιλάμε για το “Silent Lucidity” που σκορπάει έξτρα συγκίνηση, λίγο πριν μας καθηλώσει για μια τελική γεύση με το “Queen Of The Reich”και τη διάρκεια της συναυλίας να βαράει πλήρες ποδοσφαιρικό 90λεπτο συν τις καθυστερήσεις, χωρίς VAR καθώς η μπάντα το’χει στήσει έτσι για να υπάρχει καθολική νίκη έναντι του κοινού. Αφήνω σκόπιμα τελευταίο ως αναφορά το όλο ΣΟΚ στο “Suite Sister Mary” με την θεατρικότητα να πιάνει στρατόσφαιρα και την υπέροχη και συμπαθέστατη Ιρλανδή τραγουδίστρια που είχε μαζί του ο Geoff, να ερμηνεύει άψογα τα μέρη της Pamela Moore, ο λόγος για την Clodagh McCarthy η οποία ήταν συγκινημένη ιδιαίτερα με όσα είδε και δε σταματούσε να το δείχνει. Άλλη μια φορά που είχαμε σεμινάριο επαγγελματισμού από πλευράς Geoff Tate, ο οποίος όχι απλά το λέει η καρδιά του, αλλά δείχνει το δρόμο σε πολύ νεότερους.
Έχοντας την ευκαιρία να δω τη συναυλία από τη σκηνή, είναι αλλιώς να δέχεσαι τα vibes του κόσμου σαν να παίζεις ο ίδιος και σίγουρα η μελέτη των κινήσεων των πρωταγωνιστών είναι άλλη όταν είσαι τόσο κοντά τους, οι ίδιοι έκαναν λόγο για “a great night” ή “fantastic crowd” ενώ όλοι συμφωνούσαν ξεκάθαρα, “best show we could imagine”. Ας μου επιτραπεί να πω ένα προσωπικό ευχαριστώ στον Ηλία που το διοργάνωσε άψογα με τις συνθήκες της μέρας να μην είναι οι ιδανικότερες και με τεχνικές δυσκολίες που δεν επηρέασαν την ροή της ημέρας και που είχα την ευκαιρία να πω σε έναν από τους μεγαλύτερους ήρωες μου δυο κουβέντες εγκάρδια και να γίνω μάρτυρας της γενναιοδωρίας και ευγένειας του, το να σου δίνει ο ίδιος το χέρι όταν σε βλέπει και να σε ρωτάει τι κάνεις ας πούμε είναι κάτι που δεν το περιμένεις μετά από 38 χρόνια τριβής, κι επειδή πολλοί είναι οι μη δεκτικοί και “καλοί” και δικαίωμα τους, όταν κάποιοι άλλοι με μεγαλύτερο καλλιτεχνικό υπόβαθρο είναι τίμιοι και κιμπάρηδες, καλό είναι να το αναφέρουμε προς τιμήν τους.
* Να τονίσουμε ότι για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος και να αποφύγει την καιρική ταλαιπωρία, οι πόρτες άνοιξαν μισή ώρα νωρίτερα, στις 19:30
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography
Comments
