Αυτό που έγινε φέτος με τις συναυλίες δεν έχει επαναληφθεί ποτέ στη χώρα μας. Άπειρες μπάντες, μεγαθήρια, περάσανε είτε για πρώτη φορά (πχ Limp Bizkit), είτε μαζεμένοι (Iron Maiden, Metallica, μέσα σε ένα μήνα), πόσα φεστιβάλ και άλλα τόσα μικρά και όλα σε διάστημα 60-80 ημερών. Μάλλον θέλουν όντως να προωθήσουν συναυλιοδάνεια. Δεν πειράζει, για αυτά ζούμε και φυσικά, ευτυχώς, δεν λείπει από την λίστα και το Golden R Festival, δίπλα στην παραλία της Αγχιάλου, το οποίο είναι και το πιο ιδιαίτερο, αν μου επιτρέπεται χωρίς να υποβιβάζω τα υπόλοιπα, για πολλούς λόγους. Πάντα, επειδή είμαι παρόν σε όλα, σχεδόν, έχει τρομερό stage, ανεπανάληπτο ήχο, line up που θα ζήλευαν πολλοί (έστω και αν τα ονόματα δεν είναι όλα “κράχτες”), διοργάνωση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, μέσα στο καλοκαίρι δίπλα στη θάλασσα και καλή καρδιά χωρίς να κοιτάνε το “κοκό” πρώτα απ’ όλα. Αυτές θα είναι και οι “διακοπές” για κάποιους από εμάς και είναι και η καλύτερη επιλογή κιόλας! Ένα τσούρμο από γύρω επαρχίες (όχι ότι δεν υπάρχουν πρωτευουσιάνοι που τιμούνε) μαζεμένοι σε ένα χώρο, να ξανασυναντηθούμε, να τα πιούμε, να δούμε αυτούς που μας αρέσουν, να “κράξουμε” αυτά που όχι, να πωρωθούμε, να “τσακωθούμε” (επιβάλλεται!), να ξεσκάσουμε, να πιούμε τις μπυρούλες μας (και αυτό επιβάλλεται!), να ρίξουμε καμιά βουτιά και όλα τα ωραία!
Day 1: 03/07/2026
KNIGHTGOST
Την δάδα του τριημέρου έχουν οι Βολιώτες με το έξυπνο όνομα, Knightgost και μάλλον το heavy/power στυλ τους είναι ότι πρέπει για να ξεκινήσει ένα metal festival. Δισκογραφικά επίσημα έχουνε κυκλοφορήσει μόνο τα δύο singles από τον επερχόμενο δίσκο τους. Το Blazing Thunder με το ασταμάτητο “κοπάνημα” του έκανε τους πρώτους διστακτικούς σβέρκους να κουνιούνται παρόλη την απογευματινή ζέστη και το Riot meets Helloween, Everlasting Fire είναι αρκετά για να τιμήσουμε μια μπύρα ακόμα στο όνομά τους μιας και πέρα από την μουσική τους, η εμφάνιση ήταν αντίστοιχη με την εξωτερική θερμοκρασία. Αναμένουμε το full παιδιά. Το κλασσικό, περίπου, μισαωράκι για τα τυπικά και πάμε για τους επόμενους.
PANIC ALARM
Οι Αθηναίοι τετραμελής πιτσιρικάδες είναι τσαμπουκαλεμένοι, έχουν “θράσος”, attitude, όχι μόνο στο στούντιο τελικά αλλά και επί σκηνής. Το thrash τους είναι στο όριο του crossover άρα είναι τίγκα ρυθμικό και βαρύ, ότι πρέπει για θερμοπληξία εκείνη την ώρα. Οι Overkill, Sodom, Agnostic Front, DRI και άλλοι της σκηνής θα συγκινούνταν αν τους έβλεπαν μιας και είμαι σίγουρος θα τους θύμιζαν τα πρώτα βήματα τους. Κομμάτια όπως το καινούριο single Shadow Show ή τα Panic Alarm, Surrending Death από το ντεμπούτο τους, είναι κατάλληλα για αγριεμένες καταστάσεις. Εύγε και keep it that way.
WADE BLACK’S ASTRONOMICA
Οξύμωρο μα δεν μας χαλάει κιόλας να έχουμε σχεδόν όλη την δισκογραφία (που μας ενδιαφέρει) των Crimson Glory on stage έστω σπαστά. Το Astronomica είναι πολύ υποτιμημένο άλμπουμ και κακώς ο Wade δεν αγκαλιάστηκε όπως έπρεπε. Ναι, δεν ήταν Midnight (γιατί καινούριος είναι; Θα τα πούμε πιο μετά αυτά..) και ελάχιστοι μπορούν να σταθούνε στη θέση του αλλά, αντικειμενικά έχει φωνάρα. Τώρα μετά από τόσα χρόνια και με το τιμιότατο δίσκο The Awakening, έρχεται για τους ελάχιστους που τον θυμούνται και τον λατρεύουν να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε όσους τους χάσαμε κάποιες δεκαετίες πριν, να ακούσουμε τραγούδια όπως, το ομώνυμο Astronomica, το φουλ Judas Priest War Of The Worlds, το αγαπημένο μου εκπληκτικό Cydonia από Crimson Glory συν δικά τους όπως, Protectors Of The Realm (όπου είχανε κάποια θέματα με τον ήχο και το κόψανε μάλλον απ’ όσο κατάλαβα) Destiny. Ο Wade (όταν τον είδα είπα “ρε σεις δεν σας μοιάζει με τον Gus Chambers από Grip Inc?”) έκανε ότι μπορούσε λόγο των θεμάτων στη σκηνή, αν και δεν έδειχνε να έχει χάσει την φωνή του. Ήταν πολύ ικανοποιητικός και ωραία παρουσία. Λίγο στατική η μπάντα αλλά όπως είπα μπορεί λόγο προβλημάτων, έπαιξαν το σετ τους, μας ευχαρίστησαν όσους θέλαμε να το δούμε αυτό και έφυγαν. Εμένα μου έφτασε πάντως, ούτε περίμενα πολλά, ούτε με ξίνισε κάτι.
ΑΝΩΡΙΜΟΙ
Ο καιρός άρχισε να κουλάρει σιγά σιγά και πάλι καλά, γιατί περιμένουμε κάτι ¨μπουρδέλα¨ ανεβούνε στη σκηνή να μας διασκεδάσουν. Σχεδόν όλοι τους ξέρουν σαν όνομα τουλάχιστον, μην πω ότι όλοι έχουμε τραγουδήσει κάποιον στίχο τους. Έλα παραδέξου το, εσύ που θέλεις να το παίζεις πολλά βαρύς, απόμακρος, μισάνθρωπος, μηδενιστής, πόσες φορές χασκογέλασες όταν άκουσες το “Το πέος της παρηγοριάς” ή “Ο παππούς κόλλησε AIDS” ή “Ο πανίσχυρος μεγιστάνας των Ninja” ή το “Καριόλα”; Νομίζουν κάποιοι ότι απλά κάνουν έξυπνο χαβαλέ, που ισχύει, αλλά, η μπάντα επί σκηνής σπέρνει αντίστοιχα. Δεμένοι, ζωντανοί, ευδιάθετοι πάντα, δεν πιέζονται για κάτι και μετά από τρεις δεκαετίες, δεν χρειάζονται πολλά πολλά για να πιάσει ένας αδαής την ποιότητα της εμφάνισης τους, ασχέτως αν δεν του αρέσουν τελικά, πράγμα δύσκολο. “Ο Μήτσος ο Λάννιστερ” ξέρει ότι είναι “Σλατίνος εραστής” και προκαλεί “Γκαστρεντερίτιδα”. Τραγούδια που “μιλάνε” στον μέσω άνθρωπο που παίρνει την ζωή χαλαρά, χωρίς περιτομές στο χιούμορ, με τον πατροπαράδοτο καυστικό και τέρμα μη politically correct τρόπο. Έτσι όπως πρέπει δηλαδή.
YOTH IRIA
Η ώρα για να έρθουν οι δαίμονες είναι 3 τα ξημερώματα, μα εμείς τους βλέπουμε μπροστά μας κατά τος 9 το βράδυ, πάνω στο σανίδι, με ένα διακριτικό αεράκι να χαϊδεύει τις ιδρωμένες πλάτες μας, βοηθώντας την κόλαση που έρχεται.(καλά ε, που να την έπινα κιόλας). Οι Yoth Iria πλέον δεν χρειάζονται ούτε συστάσεις, ούτε να δώσουν άλλη μια ευκαιρία, ούτε και τους καίει. Έχουν αλωνίσει όλη την χώρα μας πόσες φορές, φέτος κυκλοφόρησαν το καλύτερο τους δίσκο, μπήκαν σε μεγάλη εταιρία, κλείσανε περιοδείες, είναι στο peak τους με λίγα λόγια. Με το που πατάνε το πόδι τους οι, απλά, μεταλλάδικα, μαυροφορεμένοι τύποι μας προκαλούν με το Dare To Rise και ο τραγουδιστής τους Ορέστης, που όλοι αγαπάμε, με corpse paint και ένα κερί στο χέρι (που κάποια φάση το έχυσε πάνω του ο τρελός), "δαιμονισμένος" ως συνήθως, έδωσαν ένα εκρηκτικό show, χωρίς πολλά φρου φρου και αρώματα, με τα καλύτερα κομμάτια του Gone With The Devil, The Blind Eye Of Antichrist, I, Totem, 3 a.m., Blessed He Who Enters, Harut, Goverment, Fall, από το προηγούμενο τους But Fear Not, In Tongue Of Birds, Blazing Inferno και σφήνα το αναμενόμενο Non Serviam, δεν νομίζω να αφήσανε κάποιον να γκρινιάζει (καλά, είμαστε μαλάκες μπορούμε, αλλά...περνάμε καλά είπαμε χεχε). Το headbanging έπεφτε σύννεφο σημαδεύοντας την στιγμή αυτή της μέρας σαν την καλύτερη μέχρι τώρα αλλά ξεχώρισαν από τις άλλες μπάντες (συν των δύο επόμενων τους) σαν τους Gorgoroth αν πηγαίνανε σε παραλία γυμνιστών τον Αύγουστο. ΜΠΑΝΤΑΡΑ! Τέλος.
HEIR APPARENT
Αυτό το θρυλικό αμερικάνικο συγκρότημα, είχα την τύχη να το δω με τον ύψιστο Harry Conklin πίσω από το μικρόφωνο, κανα χρόνο πριν, στα Τρίκαλα, παίζοντας όλο το Graceful Inheritance και ειλικρινά ήταν καταπληκτικοί! Κανονικά ήταν να παίξουν με τον ίδιο πάλι αλλά για κάποιο λόγο που δεν μάθαμε ποτέ, τελευταία στιγμή σχεδόν ο Harry μας την έκανε και στη θέση του βάλανε τον πιτσιρικά από τους νεόβγαλτους Noor. Καθόλου κακή επιλογή συμφωνούσαμε όσοι ξέρουμε και στριφογύριζε επίσης το γεγονός ότι μπορεί να ακούσουμε 1-2 τραγούδια από το, ακόμα πιο υποτιμημένο σε σχέση με το πρώτο τους και καλά κρυμμένο progressive διαμαντάκι δίσκο τους, One Small Voice και έτσι έγινε! Τα Crossing The Border και Young Forever πήγανε χέρι χέρι με τα μνημειώδη, Hands Of Destiny, The Cloak, Questions (εκπληξήηη) και κάποια καλά υποσχόμενα καινούρια. Τον Terry Gorle τον θεωρούσαν πάντα έναν ιδιαίτερο κιθαρίστα που θα έπρεπε να ακούγεται περισσότερο και αυτό ακριβως απέδειξε άλλη μια φορά, με το καθαρότατο παίξιμο του και τον προσωπικό του ήχο. Τι και αν του έσπασαν 1-2 χορδές και κόπηκαν κάποια σημεία; Οι ήχοι του Another Candle ακόμα βουίζουν στα αυτιά μου και το Keeper Of The Reign θα με μου σφάζει πάντα την ψυχή. Μετρημένοι, δεμένοι, ο τραγουδιστής αν και λιιίγο υπερβολικός σε σημεία, αλλά γεμάτος ενέργεια και κέφι. Πλάκα πλάκα ούτε που κατάλαβα ότι φτάσαμε ένα βήμα πριν το τέλος της πρώτης μέρας. Λίγο κάτι μπυρόνια, λίγο οι χαιρετούρες με γνωστούς, λίγο ο χαβαλές στα διαλείμματα, δεν έχουμε ελάχιστα λεπτά πριν ανεβούνε οι headliners...
HÄLLAS
Ειλικρινά το λέω, χωρίς κακία δεν πίστευα ότι θα είμασταν 400-500 κεφάλια μέχρι το τέλος της βραδιάς και χαίρομαι πολυ που διαψεύθηκα, μιας και αυτό μόνο θετικός οιωνός μπορεί να είναι. Οι Σουηδοί ψυχεδελικοί hard rockers, που αυτονομάζονται έμαθα, "adventure rockers" (Αϊ Ντααα...) μετράνε ήδη μια δεκαετία στην πλάτη τους οπότε νέους δεν τους πολυλέμε, άγνωστοι εντελώς δεν είναι σίγουρα (έστω σαν όνομα), έχουν μια καλή φήμη για τις εμφανίσεις τους, άρα το μόνο που μένει είναι να δούμε τι θα δούμε. Ντυμένοι με μαύρες τελετουργικές ρόμπες, ένα διακριτικό βαψιματάκι για το about, εξοπλισμένοι με την τεχνογνωσία της χώρας τους, αγαπάνε αυτό που κάνουν στα σίγουρα, δεν μπορεί να μην σε αγγίξουν. Τιμήσανε όλη την δισκογραφία τους, με τα Star Rider, Repentance, Shadow Of The Templar, The Astral Seer από το Excerpts From A Future Past, Tear Of A Traitor, Labyrinth of Distant Echoes, Carry On, Fading Hero από το Conundrum, Earl's Theme μόνο από το Isle Of Wisdom και προώθησαν φυσικά το τελευταίο τους με τα The Emmisary και Face Of An Angel. Το bonus στο σετ τους ήτανε το εφτάλεπτο ομώνυμο της μπάντας του ep Hällas. Το ύφος τους δεν είναι χαοτικά "φευγάτο" για να "χάνεσαι". Έχει νεύρο και μια πρωτογενή μεταλλικότητα που σε κρατάει σε εγρήγορση που, πραγματικά το διασκεδάσαμε και φάνηκε στο κοινό παρόλο που δεν γνωρίζανε καλά την δισκογραφία τους.
Υποτίθεται ότι θα πηγαίναμε για after party κιόλας σε ένα μαγαζί που ήταν κανονισμένο από την διοργάνωση, αλλά δεν κοιτάγαμε τα χάλια μας, που ήμασταν όλη η παρέα άυπνοι, κατευθείαν από δουλειά, νηστικοί (από ηλιθιότητα όχι ότι δεν είχε σουβλάκια στο φεστιβάλ), δυστυχώς αποφασίστηκε, χωρίς αντίρρηση, να αράξουμε λίγο παραλία χαλαρά για λίγο και να σώσουμε δυνάμεις για τις επόμενες μέρες.
Day 2: 04/07/2026
Αυτό που θα μου μείνει όταν έφτασα από τους πρώτους στον χώρο, είναι ότι τα καρεκλάκια, που χρησιμοποιούσανε οι κατασκηνωτές του camping και για να βλέπουν άνετοι και ωραίοι σε όποιο σημείο τους βόλευε, αυξήθηκαν τρομακτικά, σε βαθμό που δεν άντεξα, ενέδωσε και το δικό μου κουφάρι στο κάλεσμα της τεμπελιάς και δέχτηκα την προσφορά του διαβόλικού φίλου μου προς τα μένα. Ααα! Άαααλλη φάση. Ναι ξέρω, εγώ πρώτα από όλους κράζω τέτοια πράγματα, είστε ελεύθεροι να με κράξετε αντίστοιχα, αλλά, ήταν τόσο δελεαστικό, όσο και απολαυστικό τελικά! Ότι πρέπει να σώνεις ενέργεια και να μην χάνεις πολλά, είμαστ...εεε...είσαστε μεσήλικες πολλοί πλέον.
PASSENGERS IN PANIC
Όλο και πιο πολύ ακούγονται, ειδικά με το δεύτερο άλμπουμ τους πέρσυ. Το στυλάκι τους κινείται στο folk metal ιδίωμα, με κάτι ιδιαίτερο όμως, που κάνει ακόμα και εμένα τον “αούγκαλο” να παραδεχτώ δημόσια ότι μου αρέσουν, αλλά βρήκα τον λόγο. Έχουν αρκετό Maiden στοιχείο! Βαρύ φορτίο να ανοίξουν την μια, από τις “βασικές” μέρες του event, μα δεν έδειξαν να μασάνε ούτε από τον λίγο κόσμο, ούτε από την ελαφρά υγρασία που είχε, ανεβήκανε με άνεση μπάντας χρόνων, τα κομμάτια τα εκτέλεσαν άψογα, η τραγουδιάρα συμπαθέστατη, χαμογελαστή, ήταν ξεκάθαρα το πρόσωπο της μπάντας, χορεύοντας, κάνοντας headbanging, ομιλητική όσο πρέπει, μας προσέφερε την φωνή της μέσω των Amnesia, Erase Me, αλλά και του Kaixis (διασκευή του ρεμπέτη καλλιτέχνη Απόστολου Χατζηχρήστου) στα οποία δύο τελευταία οφείλω να αναφέρω ότι στη στούντιο έκδοση τους, συμμετέχει σε απαγγελίες ο γνωστός ηθοποιός Γιάννης Τσορτέκης. Οπαδοί των Lacuna Coil, Nightwish, βάλτε λίγο Maiden μέσα, περάστε τα παραδοσιακά μέρη από την χώρα μας στο μπλέντερ και σε γενικές γραμμές “μπήκατε” στη φάση.
AMONGRUINS
Οι Αθηναίοι melodic death metallers, έχουν φτάσει αισίως στο τέταρτο άλμπουμ, παρακαλώ και το φετινό Advent Of Chaos μου άρεσε πάρα πολύ. Τα Red Divine και ομώνυμο αποδεικνύουν επί σκηνής την αξία τους άλλωστε, τίμησαν περισσότερο, βέβαια, το προηγούμενό τους Land Of The Black Sun ξεκινώντας με το Tear Me Apart, αφιερώνοντας μας το “ερωτιάρικο” End Of My Fall και κλείνοντας με το Wells Of War. Αν τσεκάρετε το background τους, θα καταλάβετε ότι δεν έχετε να κάνετε με κατσαπλιάδες που πέρσι πιάσανε όργανο στα χέρια τους και το είδος τους είναι απαιτητικό για να μην βγει γαρδούμπα. Συγκεντρωμένοι στο πόστο του ο καθένας παρουσίασαν τέλεια το υλικό τους και άφησαν θετικότατες εντυπώσεις σε όσους δεν τους γνώριζαν, αλλά πόσο δύσκολο είναι να πεις όχι σε μια μίξη Amon Amarth και Dark Tranquillity κατά βάση και μεταξύ άλλων; Άξιο το χειροκρότημα που εισέπραξαν, εμείς σαν παρέα μαζευόμαστε κούτσα κούτσα, μιας και δεν αντέχουνε όλοι σαν εμένα (ψώνιο μιλάμεεε), ο χαβαλές πάει σύννεφο, οι πρώτες μπύρες έχουν εξατμιστεί ήδη και πάμε για τους επόμενους.
TRI STATE CORNER
Λοιπόν, εδώ πρέπει να βάλω σε σειρά κάποια πράματα. Πρώτον, δεν είχα ιδέα τι σκατά παίζουν οι τύποι και μπορώ να πω ευθέως και άφοβα, ότι είναι η πρώτη και μοναδική μπάντα που έχει το μπουζούκι σαν βασικό της όργανο και με έκανε να πω “γαμώ είναι”. Το δουλεμένο alternative metal τους είναι φτιαγμένο με νοοτροπία hit, που σε σημεία θα μπορούσα να πω ότι θα μπορούσε να είναι και anime opening song (συμφώνησαν και άλλοι σε αυτή την παρατήρηση). Δεύτερον, ανάμεσα στα μέλη της είναι ο Χρήστος Ευθυμιάδης (πρώην Rage) στα τύμπανα, ενώ ο τραγουδιστής ήτανε πριν στη θέση του και πήρε το μικρόφωνο, ενώ ο αδερφός του παίζει το μπουζούκι και μένανε Γερμανία, αλλά πρόσφατα μετακόμισαν στο Βόλο και άμα τα έμπλεξα, χέστηκα, αυτά κατάλαβα, Άι σιχτίρ! Μίλησαν στα ελληνικά φυσικά, μας είπαν την μικρή ιστορία της μπάντας που, απρόσμενα από εκεί που παίζανε ένα show τον χρόνο, καταλήξανε σε περιοδείες μέσω της επιτυχίας του κομματιού Sooner Or Later, μας παίξανε το Run Away (χιτάρα), το Hypocrisia και ένα με πολλούς στίχους στην γλώσσα μας ονόματι Kapia Stigmi. Ήταν ευχάριστοι, απλοί, ειλικρινείς σε αυτό που κάνουν και αυτό περνάει και μένει στον κόσμο στο τέλος.
ARYSITHIAN BLADE
Σαν να μου λείπει κάτι…όχι, απρόσμενα, δεν έκανε ζέστη ίσα ίσα σαν να έδειχνε ότι θα έχουμε δροσερή βραδιά...ούτε από μπύρα μείναμε...πιτόγυρα και σουβλάκια χωνεύονται...μάλλον θέλω λίγο heavy metal!...ατόφιο, παρθένο, μέταλλο με περασμένο το μυστικό από τον ίδιο τον Κρομ! Οι “επικάδες” μιλούσανε για τον δίσκο τους Iriath πριν δύο χρόνια και τώρα ήρθαν στην παραλία την Αγχιάλου να μας το παρουσιάσουνε εξ ολοκλήρου με την ακριβή σειρά των κομματιών. Οι Warlord, Adramelch, Dark Quarterer, Heir Apparent κάνανε παρτούζα και γεννήσανε τους Αθηναίους, οι οποίοι, μας καθήλωσαν με τις πολεμικές απαγγελίες του τραγουδιστή όταν προλόγιζε τα κομμάτια (έχω την εντύπωση ότι έπιασα Καζαντζάκη ανάμεσα στα λόγια του αλλά δεν βάζω το χέρι στη φωτιά), με το παίξιμο τους, με την άνεση και την ακρίβεια των leads, γενικά θα έλεγα ότι μέχρι τώρα έχουμε φάει μόνο εκπλήξεις από το line-up και ακόμα έχουμε. Ο ήχος όπως σε όλους ήτανε πένα, σε όποιο σημείο του χώρου άραζες, και μιλάμε για ένα σημείο που πιάνει maximum 10.000 κόσμο όσο το υπολογίζαμε, οπότε φαντάζεστε τι όνειρα κάναμε με βάση αυτό. Άλλη κουβέντα αυτή όμως...
FLAMES
Μετά το heavy, δεν τσιμπάει και λίγο thrash; Τι λέτε; Αφού ανάψανε που ανάψανε τα αίματα...Η θρυλική αυτή μπάντα, είχε ανοιχτούς λογαριασμούς από πριν 2 χρόνια που ακυρώθηκε η εμφάνιση τους λόγω βροχής και τώρα με ακονισμένα δόντια, λύσσα κακιά και τσαμπουκά Άγγλου χούλιγκαν προ-Thatcher εποχής, πάτησαν στο σανίδι για να πάρουν εκδίκηση με το Revenge. Δεν άργησαν τα “κοπανήματα” και τα mosh να αρχίσουν απ’ότι καταλάβατε ειδικά όταν στα καπάκια πετάξαν και το Red Terror από το κλασσικό τους Last Prophesy, του οποίου τίμησαν και με το Daethra, ενώ από το έτερο classic Summon The Dead, ακούσαμε τα ομώνυμο, Legions Of Death, Eastern Front που κλείσανε το show κιόλας. Κάνανε, εννοείτε, ένα ξεσκόνισμα στα δύο τελευταία τους αλλά, για κάποιο λόγο πέρασε μια φήμη πριν βγούνε ότι “δεν παίζουν από τα πρώτα τους”. Τα Thrashin’ Beer και I’m Dressed In Black Suede τι είναι δηλαδή; Καταλαβαίνω ότι με σπασμένο τηλέφωνο βγαίνουν οι μεγαλύτερες φήμες είτε καλές είτε κακές, μα έχουμε δει πολλά δεν μας κάνει τίποτα εντύπωση πλέον. Anyway...ότι έπρεπε, δυναμικοί, old school-ιάριδες, δεν έχουν ανάγκη κανέναν να έρθει ή να μην έρθει στη συναυλία τους, οι παρευρισκόμενοι όμως ξέρουν ότι θα το διασκεδάσουν με τον παλιό, καλό τρόπο!
CORONER
Άντε τώρα τι να γράψω; Ότι τρία άτομα (ντάξει ήταν και ένας στα synth, περιέργως) από την χώρα που παράγει τυρί, ρολόγια, Celtic Frost, ακούγονται σαν ολόκληρη πυροβολαρχία, τόσο μετρημένη όσο και θανατηφόρα; Ότι είχανε έναν ήχο τούμπανο, γεμάτο, με το μπάσο να σε βαράει στην καρδιά; Ότι ο καινούριος drummer Diego Rapacchietti, ήταν άξιος (δεν θα μπορούσε αλλιώς) να καθίσει σε αυτή την θέση και δεν έλειψε τίποτα από το σφιχτοδεμένο παίξιμο της μηχανής αυτής που ονομάζεται Coroner; Το ότι δεν ήρθανε για να περιμένουμε πότε θα ακούσουμε τα παλιά αλλά για να δούμε και κάποια από τα καινούρια (Oxymoron, Consequence, Renewal, Symmetry) της δισκάρας Dissonance Theory; Το Psychedelic Technical Groove Metal (Αν είναι δυνατόν) που τους χαρακτηρίζει σε τσιτώνει με τα αγχωτικά ριφ του Divine Step, σε “τριπάρει” με το λικνίζοντας έρπον Serpent Moves, σε πωρώνει για mosh με το Masked Jackal, χοροπηδάς ασταμάτητα στο Metamorphosis, σου πέφτουν τα σαγόνια με την τεχνική αρτιότητα στο Die By My Hand, αλλά μάγκες...όλο η ουσία τους βρίσκεται σε ένα Grin! ΈΚΣΤΑΣΗ! ΠΑΡΑΛΉΡΗΜΑ! ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ! ΤΡΕΛΑ! Είχαν και τέλεια φώτα πρέπει να υπογραμίσω που έδιναν ένα extra spice στο τελικό αποτέλεσμα, που πραγματικά νιώσαμε να αιωρούμαστε. Καπνογόνα, ξύλο, μανία, GRIN TILL I LOOSE και αποθέωση! Να το πω από τώρα? Θα το πω, ΝΑ ΜΟΥ...όχι μόνο παίζει να ήταν καλύτεροι (με όσους τους είχαμε ξαναδεί το συμφωνούσανε, γιατί πάρα είμαι ενθουσιώδης), ήταν οι καλύτεροι ΟΛΟΥ του φεστιβάλ! ΤΕΛΟΣ…
RAGE
Ρε τι ήταν αυτό που πάθαμε πριν; I need a drink...και μεταξύ μας, ώρα για λίγο “άραγμα”...να τσιλάρουμε, να δούμε κάτι ποιοτικό, χωρίς απαιτήσεις, κάτι ιδιαίτερο, κάτι “δικό μας” αν με πιάνετε και πόσο πιο “δικός μας” να γίνει ο συμπαθέστατος Peavy που ο καημένος, κάποιο πρόβλημα υγείας έχει και δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, έβγαλε όλο το σετ σε μια καρέκλα; Ε, και; Σοβαρό επιχείρημα τότε το Lingua Mortis. Θυμάμαι ξένισε πολλούς και ταυτόχρονα εξέπληξε άλλους τόσους. Ειλικρινά, είμαι από τους “συντηρητικούς” της φάσης και δεν με αγγίζουν εύκολα τέτοιες κινήσεις μα, ο Peavy είναι ταλεντάρα και μας έβαλε τα γυαλιά. Μόνο το From The Cradle To The Grave, που ξεκίνησαν μετά την εισαγωγή, αρκεί να καταλάβεις το μέγεθος αυτού που γράφω. Μια ντουζίνα άτομα στην ορχήστρα πίσω, ένας κιθαρίστας ένα show μόνος του, υπερενεργητικός, καυλωμένος, αρχιδάτος, έκλεψε την παράσταση, τραγούδια όπως Days Of December, Over And Over (το οποίο μας εκμυστηρεύτηκαν ότι γράφτηκε στην Αθήνα) , Alive But Dead, Back In Time, ήταν από τα αναμενόμενα απωθημένα, ενώ μας προσέφεραν κιόλας από την πιο πρόσφατη δισκογραφία τους τα Empty Hollow, Resurrection Day, Memento Vitae (Overture), Cold Desire. Κερασάκι στην τούρτα ήταν, όταν ο διοργανωτής του φεστιβάλ, ανέβηκε στην σκηνή να μας ευχαριστήσει όλους, να μας ανακοινώσει την προπώληση του επόμενου που θα γίνει του χρόνου και να καλωσορίσει τον Χρήστο Ευθυμιάδη να κάνει guest στο Higher Than The Sky, με το οποίο έκλεισαν την βραδιά αυτή. Συγκινητική στιγμή θα έλεγα για τους οπαδούς και απόδειξη ότι οι Rage είναι, ήταν και θα είναι μεγαλύτερη μπάντα απ’ όσο φαίνονται ή δεν έχουν πάρει χαμπάρι κάποιοι.
Day 3: 05/07/2026
Κούραση; Βεβαίως υπάρχει αλλά είναι μια δύναμη που μας κρατάει εκεί να το ζήσουμε, να το ευχαριστηθούμε, να το ξεζουμίσουμε πριν την επιστροφή στην δύσκολη, ζόρικη καθημερινότητα που περνάμε όλοι. Εντύπωση μου κάνει το γεγονός ότι με όσους μιλάγαμε, ελάχιστοι είναι ευχαριστημένοι με τις δουλειές και με το πως πάνε τα πράματα γενικά. Guys, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, μας έχουν καταστείλει στα “κόκκινα”, τα νεύρα είναι τεντωμένα, διάθεση με το ζόρι βρίσκουμε μα, ΜΗΝ ΜΑΣΑΤΕ! Ότι μπορούμε κάνουμε, βρείτε νόημα και χαρά στα μικρά της ζωής όπως αυτό το απλό 3ημεράκι, γεμίστε μπαταρίες, οπλιστείτε με ανανεωμένη δύναμη και Fuck Off And Die κατά τ’άλλα. Attitude θέλει, όχι κόπο.
ENOLA GRAVE
Οι πρωτοεμφανιζόμενοι, απ’όλες τις απόψεις, Βολιώτες συμπατριώτες μας, δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα τίποτα άλλο πέρα από 2-3 singles μα έχουν την ευκαιρία να ανοίξουν την τελευταία μέρα του event. Είναι ένα heavy/power συγκρότημα με επιρροές από Judas Priest, Queensryche, Crimson Glory και ναι, παρόλο που στην αρχή υπήρχαν κάποια θέματα on stage για αυτούς, μετά το 2ο κομμάτι κατάφεραν να ξεδιπλωθούν, ειδικά ο τραγουδιστής, που όντως τόχει! Ακούστε το Menace From The Sky (όπου ενώ παρουσίαζε τα μέλη της μπάντας, ο κιθαρίστας μας έριξε μια πενιά από το South Of Heaven, έτσι γιατι μπορεί) και θα καταλάβετε. Θα ήθελα να ξέρω περισσότερα για αυτούς αλλά θα μας απασχολήσουν οπότε δεν φοβάμαι. Σαφώς υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης μα δεν περάσανε αδιάφοροι και όσοι “βλέπουν παραπέρα”, πιάσανε το ταλέντο. Τίποτα που δεν είναι θέμα χρόνου παιδιά, μπράβο σας και αναμένουμε full length.
LLOTH
Όσοι πιστοί προσέλθετε...Οι Lloth είναι μια παλιά μπάντα που δεν κυνηγάει τίποτα απολύτως. Είναι μέρος της σκηνής μεν, αλλά δεν τους νοιάζει να γίνουν τεράστιοι, να δισκογραφούν όπως προστάζει ένα βιομηχανικό σύστημα και να περιοδεύουν με απώτερο σκοπό. Είναι ειλικρινείς σε αυτό που κάνουν, όποτε, αν και άμα κάτσει είναι παρόντες όμως και το περσινό άλμπουμ τους (Archees Legeones) ήταν πάρα πολύ δυνατό. Τα είχα γράψει και σε κριτική, δεν έχει νόημα να αναλύσω κάτι εδώ. Αν εξαιρέσεις το Athanatoi, όλο το υπόλοιπο set τους βασίστηκε σε αυτό και καλά κάνανε, τους παραδέχομαι γιατί θα μπορούσαν να πούνε “παίζουμε κάτι φόρος τιμής” αλλά όχι. Δίκοπο μαχαίρι, όχι ότι είναι κατακριτέο αλλά το εκτίμησα περισσότερο ίσως. Μαυροντυμένοι, βαμμένοι αντίστοιχα, δεν γαμιέται και ο ήλιος, κάνουμε αυτό που ήρθαμε να κάνουμε… Να δώσουμε στον λαό, ένα παγανιστικό metal show που τιμά τον τόπο του, με ύμνους όπως, Archees Legeones, Acherontas, Mother, Angel Wings, Dark Mountain και Arise. Τίμιοι, σοβαροί, παίξανε και φύγανε αφήνοντας μας τις καλύτερες εικόνες.
BAI BANG
Καλά ε! Τι καρακιτσαριό ήταν τούτοι ρε; ΓΑΜΩ!...απ’τη μία οι Lloth μέσα στην μαυρίλα, ξάφνου σου σκάνε μύτη κάτι “μπαρμπάδια” (υπάρχουν από το 1988 παρακαλώ) στα άσπρα, που στοίχημα βάζαμε όλοι ποιός φοράει περούκα απ’αυτούς, ποιός όχι, Σουηδοί που μόλις βγήκε ο τραγουδιστής από σολάριουμ, κανά δύο παίζει να είχανε μόλις φτιάξει τα δόντια τους με λεύκανση και φαινόταν σαν τον Ρος απ’τα Φιλαράκια (ξέρετε το επεισόδιο, άντε...), θέλετε και άλλα; Ατόφιο, παρτάδικο, hard rock! Μέσα στο κέφι, τρομεροί επαφή με τον κόσμο, βασικά το διασκέδαζαν πιο πολύ αυτοί τελικά, μας παρουσίασαν ένα best of της καριέρας τους, με τίτλους όπως, Rock n' Roll All Night, Livin' My Dream, I Love the Things You Hate, το καρά Bon Jovi, Sha Na Na Na, διασκεύασαν το Rock Me από Abba και γενικά ήταν πάρτυ φάση. Μια χαρά και μας είπαν ότι έχουν ξαναπεράσει από τα μέρη μας καμιά δεκαριά χρόνια πριν. Ααα! Πολύ καλή επιλογή και θα είμαστε πιο προετοιμασμένοι την επόμενη φορά έτσι;
BOB KATSIONIS
Δεν είχαμε ιδέα κανένας τι θα βλέπαμε στην εμφάνιση αυτού του μουσικού, που αν μη τι άλλο, είναι από τα κορυφαία ταλέντα που έχει βγάλει αυτός ο τόπος και όχι μόνο. Τον ξέρουμε όλοι, τον πάμε, είναι ωραίος τύπος, τον παραδεχόμαστε, τον ευχαριστούμε για την προσφορά του, είναι χαβαλές, down to earth, προσιτός, μιλάει με όποιον τον πλησιάσει σαν να τον έχει φίλο, είναι maidenας και σταματάω μην παρεξηγηθώ. Το show (όλα instrumental παρακαλώ, έτσι;) που έδωσε ήταν ειδικά φτιαγμένο για άτομα που “ξέρουν” και έχουν μεγαλώσει με αυτά τα κομμάτια. Όχι δεν εννοώ Maiden (που έπαιξε ένα medley από Caught Somewhere In Time, Heaven Can Wait, Alexander The Great). Εννοώ soundtracks του Blade Runner, Star Wars, Pulp Fiction, Knight Rider, Robocop (της animated σειράς! ΝΑΙ ΡΕΕΕ!), Thundercats, πράματα που μεγαλώσαμε, που μας ανδρώσανε, που είναι cult πλέον ή retro για κάποιους. Παιχτούρια ΟΛΟΙ. O Bob έκανε τον χαβαλέ του, έστω ύπο πίεση χρόνου τι να μασίσει; Ήρθε, έδωσε, μας άφησε άφωνους με την μαεστρία του και έφυγε με διθριαμβευτικά χειροκροτήματα. Είπα ότι έπαιξε και το Ένα Πρωινό; Από μένα ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ, δεν θα γραψω πολλά γιατί δεν χρειάζεσαι, είσαι ένα από τα πρότυπα για τους νέους και για όσους παλιούς έχουν ξεχάσει “κάτι”. You know what I mean…
NIGHTRAGE
Πλησιάζουμε στο τέλος και δεν μ’αρέσει… Ώρε τι πάθαμε όμως; Τον Μάριο, αντίστοιχα τον ξέρουμε, τον συμπαθούμε για την απλότητά του, τον χαλλλαρό (Σαλονικιότικα) χαρακτήρα του, το ότι κατάφερε και έφτασε εκεί που είναι με σκληρή δουλεία, θυσίες, έξυπνες κινήσεις και παραμένει αυτός που είναι αγαπόντας αυτό που κάνει εδώ και τρεις και φεύγα δεκαετίες. Δεν τους είχα δει ποτέ στο σανίδι και περίμενα να δω κάτι τέρμα επαγγελματικό, “στημένο” με την καλή έννοια, άρτιο show μα, πέρα από αυτά έφαγα μια κλουτσά (όπως είναι το “σωστό” στα μέρη μου) στη μάπα με την ενέργεια που είχανε! Πωωω ρε φίλεεεε...μιλάμε δεν το περίμενα. Ο τραγουδιστής γεννημένος frontman, έκανε τα δικά του, το δέσιμο σκοτώνει, ο ήχος τύφλα ναχουν οι Σουηδοί, τρώγαμε την μια κατραπακιά μετά την άλλη. Κυρίως κομμάτια από το δεύτερο δίσκο τους Descent Into Chaos, στο οποίο τραγούδησε ο Tomas Lindberg (At The Gates) πήραμε Being Nothing, Phantasma, Frozen, Descent Into Chaos, Euphoria Within Chaos, A Throne of Melancholy, Elusive Emotion, κακός χαμός λέμε! Στο τελευταίο κομμάτι ανέβασαν στη σκηνή για guest vocals, τον Σπύρο των Exilium Noctis, του οποίου η φωνή ξεχωρίζει από πολλούς και έκλεισαν και έφυγαν όπως τους αρμόζει. Μια μπάντα που σήκωσε το κωλοδάχτυλο σε πολλούς Σκανδιναβούς. Θέλετε να πω άλλα;
CRIMSON GLORY
Την σημαντικότητα αυτού του γκρουπ είναι μάταιο να την εξηγήσω στον αδαή. Τα δύο μοναδικά διαμάντια που βγάλανε στα 80s μιλάνε από μόνα τους. Άπιαστοι παίχτες, μουσικές ιδιοφυΐες, ένας Midnight από άλλη διάσταση, είχανε τα πάντα να γίνουν αστέρες και γίναν απλά σε ένα γαλαξία μακρινό. Είχανε την τύχη να εμφανιστεί ένας Todd La Torre σαν κομήτης του Χάλεϋ, να περάσει από την σύνθεσή τους μα δυστυχώς, για εμάς, προτίμησε τους Queensryche και ποιος μπορεί να του πει κάτι; Τώρα με νέο τραγουδιστή και δίσκο, καλούνται να μας αποδείξουν ποιος είναι η μπάντα, στέγνα. Θα είμαι αυστηρός… Ο Travis Wills είναι τρομερός στη φωνή, μπορεί να πιάσει Geoff Tate για πλάκα, έχει την χροιά, έχει την τεχνική, είναι δυναμικός frontman, πιάνει το κοινό ΑΛΛΑ...ούτε Midnight είναι, ούτε καν La Torre. Οι Crimson Glory θέλουν ένα τύπο που οι ψηλές του θα ανοίγουν καινούριες μαύρες τρύπες, θα τις νιώθεις στα κάκαλά σου, θα σε κάνουν να σκίζεις τις φωνητικές σου χορδές μαζί του. Και αυτό είναι το μόνο μείον στην υπόθεση. Κατά τα άλλα είναι διαστημικοί! Οι ήχοι του Lady of Winter, Masque of the Red Death, Where Dragons Rule (με το οποίο μπήκαν), Queen of the Masquerade, Red Sharks (για κλείσιμο), δεν σε αφήνουν μη καθηλωμένο. Τα ανατριχιαστικά Painted Skies, Lost Reflection, Lonely μας κάνανε ξανά έφηβους γκαρίζοντας τους στίχους όλους! Δεν έλειπε κάτι από την εμφάνισή τους, όλα πένα, στακάτα, παραμένουν τεράστια μπάντα μα το πνεύμα του αδικοχαμένου που τους στιγμάτισε, θα τους στοιχειώνει για πάντα.
VENOM
Αηδία έχει καταντήσει η φάση με το ποιος είναι οι Venom πλέον και με ποιον. Σα μπαμπούσκες, μια είναι ο ένας, μετά βγαίνει ο άλλος, μετά ο παρ άλλος, τι θα γίνει ρε παιδιά; Άι κάντε ένα reunion να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι σε ένα πακέτο. Να το πληρώσουμε δεν έχουμε θέμα, όχι ότι μας βγαίνουν από τα δέντρα αλλά αυτοί είμαστε! Καλά να πάθουμε και είμστε συνειδητοποιημένοι κιόλας! Τέσπα μην γκρινιάζω πολύ, έχω δει με Cronos όχι με αυθεντική σύνθεση όμως, ας δω τους υπόλοιπους σε δεύτερη δόση, no problemo, με σετ Welcome To Hell, Black Metal ρεπερτόριο. Τι περίμεναμε; Τσοπανίλα, αυθάδια, Geordie-κη ευθύτητα, ατσουμπαλιά, κακία, σιχαμάρα, “θόρυβο”, HELL ON EARTH και αυτό πήραμε! Καταρχάς δεν ξέραμε ποιος σκατά θα είναι στη φωνή. Οι φήμες οργίαζαν μέχρι που έπεσε το τεράστιο πανό, με το εξώφυλλο του δίσκου που τα ξεκίνησε όλα στον ακραίο ήχο, αφού πριν έπαιζε στα ηχεία σχεδόν όλο το πρώτο Black Sabbath (τυχαίο;). Λοιπόν δεν ξέρω που τον βρήκαν τον σφίχτη στο μπάσο/φωνή αλλά σίγουρα ο τύπος είναι ίδιος ο Cronos στα νιάτα του, λίγο πιο παιδαράς, όχι τόσο κακομούτσουνος. Πραγματικά πρέπει να τον έχει εικόνισμα στο σπίτι του, έκανε το ίδιο stage show με τον Μεγάλο, ίδιος τρόπος headbanging, ίδια καρφιά, ίδιες κινήσεις, λες και έβλεπες την βιντεοκασέτα Live At Hammersmith! Φοβερός και οι άλλοι με γυαλούμπες περασμένες 12, αμολήσανε όλους τους δαίμονες της κολάσεως υπό τους ήχους των Witching Hour, Die Hard, μέχρι που ήρθε η ώρα για να δούμε τον Σάκη (ποιον λέτε ρε;) να κάνει guest στα Welcome to Hell, Live Like an Angel (Die Like a Devil)! Πουτάνα Όλα! Ναι, ναι και δεν μείνανε μόνο εκεί...Στο One Thousand Days in Sodom τραγούδησε ο Ευθύμης Καραδήμας των Nightfall, στο The Seven Gates of Hell παρουσιάστηκε η Diva Satanica πρώην Nervosa και χωρίς ανάσα πάρτε και έναν David Vincent, στα Rip Ride, Buried Alive, Don't Burn the Witch. Αντέχετε ακόμα; Ζηλεύετε; Στάκα, δεν τελειώσαμε...Countess Bathory με Vincent και Diva, Black Metal με Σάκη και Diva και το απόγειο; In League With Satan με όλους αυτούς μαζί! Πανδαιμόνιο! Μας πέταξαν τα σώβρακα με το Bloodlust και μας άφησαν στη παραλία να αναρωτιόμαστε τι πάθαμε; Να συγκρίνω με Cronos δεν παίζει το σενάριο ξεχάστε το! Ένας από τους λόγους που έγινα ο ρέμπελος που είμαι, είναι αυτοί οι άθλιοι, αλητήριοι τύποι κοντά στη σύνταξη και δεν με νοιάζει αν είναι μαζί, χώρια, σε απόσταση, it’s complicated situation, το μόνο που ξέρω είναι ότι το όνομα αυτό είναι μια ιδέα, μια επανάσταση από μόνο του. Πολύ το ζηλεύουν, ελάχιστοι αξίζουν να συνεχίσουν την κληρονομιά του…
FINAL WORDS
Οι Final Words που λέτε...ντάξει το κόβω χεχε...Κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο, αφού ολοκλήρωσα αυτή την ανταπόκριση και γράφω τα τελευταία λόγια, πριν ξεκινήσω διπλοβάρδια στη δουλειά, με ελάχιστο ύπνο και κάνοντας ταυτόχρονα μια ανασκόπηση του 3ημέρου αυτού, το μόνο που έχω να μοιραστώ είναι το εξής...δεν πήγα μόνο σε ένα απλό metal fest στη χώρα μου, δίπλα σε παραλία, πήγα σε ένα κέντρο συνάντησης ομοϊδεατών, που μιλάμε την ίδια “γλώσσα”, ανθρώπων με τα ίδια προβλήματα, ατόμων που εκτιμώ, συμπαθώ, “πάω” και είχα χρόνια να συναντήσω (you know who you are), ήμουν δίπλα σε αδελφικούς φίλους (που είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να έχει κάποιος!trust me, σκεφτείτε το), άτομα που με καταλαβαίνουν λίγο ή πολύ, γνώρισα καινούρια που άνετα θα ήθελα να μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερη παρέα αλλά η απόσταση δεν βοηθάει, πέρασα φανταστικά! Το Golden R Festival έχει γίνει θεσμός όχι μόνο για το line up, αλλά για το meeting των ατόμων που πονάνε αυτή την μουσική, είναι η ζωή τους, τους έχει πλάσει, αντίστοιχα, με τα καλά και τα “άσχημα” του, είναι η διέξοδος από την στεγνή, αφιλόξενη πραγματικότητα, είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε ΕΜΕΙΣ!...Και του χρόνου παιδιά, ελπίζω, να είμαστε καλά πάνω απ’όλα και να έχουμε ακόμα πιο πολλούς μαζεμένους.
Υ.Γ.
Είπα ότι οι Coroner τα διαλύσανε όλα; Είπα ότι, γαμώ την πουτάνα μου, ξαναέρχονται με Depressive Age τον Οκτώβρη;
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Φωτογραφίες: Τάσος Αγάπης (Day1) - Άννα Μαρία Κέκια (Day2-Day3)
Comments
