Έχοντας κυκλοφορήσει έναν δίσκο σαν το Hammer of τhe North (2010), είναι εκ προοιμίου δύσκολο να το διαδεχθείς με ένα δίσκο αντίστοιχης ποιότητας και παρόμοιας αισθητικής. Από την άποψη αυτή παραδέχομαι τον JB και την παρέα του. Χωρίς οι Grand Magus να αλλάζουν το χαρακτηριστικό τους στυλ, χωρίς να υπάρχει λόγος, ο διάδοχος του προ δύο ετών αριστουργηματικού 5ου δίσκου τους διαφέρει στα σημεία, με αποτέλεσμα οι Σουηδοί να ακούγονται φρέσκοι και να μην κουράζουν με επαναλαμβανόμενα μοτίβα.
Τι σημαίνει αυτό : στο The Hunt θα βρει κανείς τους Grand Magus επικούς και ριφάτους όπως τους έχει συνηθίσει, με τη διαφορά ότι το «ψύχος» του Hammer of the North δεν έχει επόμενο (δεδομένο) καθώς η παραγωγή είναι πιο ζεστή και «ροκάδικη», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε μπορείς να τσουγκρίσεις τη μπύρα σου από πάνω της. Οι τυπικές Grand Magus συνθέσεις κάνουν την εμφάνισή τους και εδώ («The Hunt», «Sword of the Ocean», «Valhalla Rising») πότε εμπλουτισμένες με στοιχεία που δεν μας είχαν συνηθίσει (δώστε βάση στο «Son of a Last Breath»), όπως αναπάντεχα όμορφες ακουστικές πινελιές, που θυμίζουν λίγο-πολύ το Iron Will.Η φωνή του JB και εδώ είναι το σήμα κατατεθέν, λιγότερο στεντόρεια (ελέω μίξης;) αλλά το ίδιο ιδιαίτερη και συμβατή τόσο με την επική Viking πλευρά των Magus όσο και με την άλλη, τη λιγότερο «μεταλλίζουσα» (π.χ. _______). Για να αναφέρω καν ότι το προσιτό της φωνής τους σου δίνει «sing along bonus».
Η ένστασή μου με το The Hunt δεν έχει να κάνει μόνο με το μέγεθος των παπουτσιών που έχει να γεμίσει (ας μην ξεχνάμε εδώ ότι το φοβερό σερί των Σουηδών δεν «τρέχει» μόλις από το 2010, αλλά από το Wolf’s Return). Έχει να κάνει με την ποιότητα των συνθέσεων. Το υλικό του αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση. Μέσα στην πληθώρα των καλών έως πολύ καλών συνθέσεων, βρίσκω στιγμές αδιάφορες, ίσως και cheesy, για τα δεδομένα των «Μάγων» πάντα («Starlight Slaughter», «Iron Hand»).
Είναι δεδομένο πως ο δίσκος είναι καλός και προτεινόμενος για ακρόαση (και αγέρωχο τρίψιμο γενειάδας) και η σφραγίδα του συγκροτήματος παραμένει μεγάλης βαρύτητας πειστήριο, ωστόσο η ανυπέρβλητη αίγλη και η συγκινητικά επική ατμόσφαιρα των κατορθωμάτων του πρόσφατου παρελθόντος τους, που αποτελείται από μνημεία της Σκανδιναβικής σκηνής και τραγουδιέται άνετα ακόμα και από τους λύκους, δύσκολα θα ξεπεραστεί. Όχι ότι δεν τους έχω ικανούς.
Βαθμολογία: 70/100
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Comments
