Ανταπόκριση: GRAVE PLEASURES, Anima Triste @Temple, Αθήνα (20/10/2023)

Αισθαντική το λιγότερο βραδιά στο Temple με την παρθενική εμφάνιση των Grave Pleasures στη χώρα μας. Μπορεί οι περισσότεροι να τους θεωρούν εαυτόν ένα με τους Beastmilk και τρόπον τινά αυτή να ήταν η δεύτερη εμφάνιση, μετά την μοναδική αντίστοιχη των Beastmilk το 2014, αλλά όπως είπε και ο χαρισματικός frontman Kvohst, ο οποίος δεν παρέλειψε να υμνήσει το Ελληνικό κοινό και να δείξει εγκάρδια ότι ήταν πραγματικά χαρούμενος που ήταν ξανά στη χώρα μας που τους υποστήριξε εξ’αρχής, «συνέβησαν πάρα πολλά μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που δεν έχετε ιδέα πως νιώθουμε και γιατί όλο αυτό είναι πολύ σημαντικό για μας». Το έζησαν στο φουλ χωρίς να κάνουν αγγαρεία και μας πρόσφεραν μια πανέμορφη εμπειρία που θα τη θυμόμαστε όπως κάθε ανάλογη που έχουμε ζήσει. Για να φτάσουμε ως εκεί βέβαια, είχαμε και την κυκλοφορία του πολύ πρόσφατου τρίτου δίσκου τους “Plagueboys” ο οποίος απέσπασε θετικά σχόλια από αρκετούς και ακόμα περισσότεροι θεώρησαν ότι δεν ήταν ίδιας αξίας με το εξαίρετο “Motherblood” του 2017 που είχε προκαλέσει πάταγο και ξύπνησε μνήμες “Climax” σε πολύ κόσμο. Η ουσία είναι ότι περάσαμε σούπερ και παρότι ο κόσμος ήταν πολύ πιο λίγος απ’ότι έπρεπε, δεν πτοήθηκε κανείς στο να χορέψει ακομπλεξάριστα.

 

 

Ξεκίνημα με τους Anima Triste, μπάντα που είχα ξαναδεί παλιότερα και με είχε αφήσει με τις θετικότερες των εντυπώσεων, ωστόσο επειδή πέρασε καιρός από τότε, θεωρώ ότι αυτό που είδα ήταν απείρως ανώτερο, λες και η μπάντα είχε κίνητρο που επιλέχθηκε ως support στους Grave Pleasures. Ανέμελοι και σαν να έχουν εμπειρία ετών και πραγματική αγάπη για τον μέσο Post punk ήχο, έπαιξαν με την καρδιά και την ψυχή τους και δημιούργησαν θετικότατες εντυπώσεις στο κοινό. Αρκετοί είχαν ήδη αρχίσει να χορεύουν ρυθμικά με τα κομμάτια τους, και στα 40’ περίπου που παίξανε, και με τον ήχο σύμμαχο καθώς τα ζεστά τύμπανα και οι καθαρές τονικότητες στην κιθάρα, τα έκαναν όλα καλύτερα. Εκφραστικός τραγουδιστής που δεν παρέλειψε λόγω και των συνθηκών των τελευταίων ημερών να αφιερώσει κομμάτι στην Παλαιστίνη, και να τονίσει ότι όλοι πρέπει να είμαστε κοντά ο ένας με τον άλλο. Παρότι γενικότερα ο ήχος δεν είναι αυτό που με χαρακτηρίζει σαν άτομο, από μικρός είχα μια περίεργη κλίση προς αυτόν, άρα θεωρώ ότι όποια μπάντα παίζει έτσι, το περιθώριο λάθους είναι μικρό. Σίγουρα οι Anima Triste είναι υπεράνω του μέσου όρου ανάλογων συγκροτημάτων σε σχέση με το τι μπορεί να περιμένει κανείς και τους αξίζει ένα μπράβο.

 

 

Έρχεται η ώρα της διακοπής της αναμονής και οι Grave Pleasures μέσα σε ιαχές χαράς βγαίνουν άμεσα με τρία ολοκαίνουργια κομμάτια για να καταστήσουν σαφές ότι είναι σε εξαιρετική κατάσταση. “Disintegration Girl”, “Heart Like A Slaughterhous”", “High On Annihilation”, 3/3 πραγματικά πριν επιστρέψουν στο “Motherblood” με το “Haunted Afterlife” και στο αχρείαστο ύπαρξης “Dreamcrash” με το “New Hip Moon” (πάλι καλά, έπαιξαν μόνο αυτό που ακούγεται σχετικά). Πάμε ξανά σε κάτι νέο με το “Society Of Spectres” και επιστροφή ξανά στο “Motherblood” με το “Infatuation Overkill” (χουλιγκανισμός στο κοινό, ξύπνησαν τα αίματα) και καπάκι το ομότιτλο “Plagueboys”. O Kvohst πραγματικά συγκινητικός και ηρωικός, όσο μπόι του λείπει, τόσο μεγάλη καρδιά είναι. Η φωνή του αρχίζει λίγο και παραδίδει πνεύμα αλλά ως άψογος επαγγελματίας το σώζει με στιβαρή παρουσία και υπέρβαση δυνατοτήτων, δεν άφησε να φανεί ότι τραγουδάει στα κόκκινα αλλά ήταν ευδιάκριτο ότι κάτι δεν ήταν όπως στην αρχή. Αφήνει το κοινό να τραγουδήσει ρυθμικά στο “Be My Hiroshima” (γαμημένος ύμνος) και βγάζει νέο δηλητηριώδες βέλος από τη φαρέτρα του με το “Mind Intruder” (χουλιγκανισμός μέρος 2ο), ενώ το “Lead Baloons” είναι ευχάριστη έκπληξη από το νέο άλμπουμ και πάμε στο “Doomsday Rainbows” (χουλιγκανισμός μέρος 3ο) όπου το κοινό παραλληρεί.

 

 

Που να ξέραμε… Μια γνώριμη αρχή που κάνει το Temple γήπεδο, “Death Reflects Us” και δεδομένο Climax συναισθημάτων, το κοινό τρελαίνεται, χορεύει, ουρλιάζει, οι Grave Pleasures ακάθεκτοι συνεχίζουν με το “Deadenders” και κλείνουν με το “Joy Through Death”, μας χαιρετούν αλλά δε φεύγει κανείς, το κοινό ουρλιάζει,, ξαναβγαίνουν και ο Kvohst αναφέρει «ξέρουμε ότι πρέπει να το κάνουμε αυτό, ζούμε σε ένα κρύο κόσμο που χρειάζεται αγάπη» και παίζοντας το “Love In A Cold World” και στη συνέχεια το “The Wind Blows Through Their Skulls” των Beastmilk ως θανατηφόρο δίδυμο encore, βάζουν τις καρδιές του κόσμου στις θέσεις τους και κάνουν ένα από τα κορυφαία φινάλε συναυλιών όλων των εποχών. Εκστασιασμένος ο κόσμος, βλέπω άτομα μέχρι να δακρύζουν από χαρά, αγκαλιές, γλωσσόφιλα, το νιώσανε όλοι στο έπακρο. Τρομερό οργασμικό τέλος που σε 70’ πέταξαν 17 κομμάτια το ένα μετά το άλλο χωρίς… προφυλάξεις που λέμε και σε μια συναυλία άκρως χορταστική. Άμεσα ο Kvohst βρέθηκε στο merch υπογράφοντας και βγαίνοντας φωτογραφίες με μπλουζάκι Necromantia παρακαλώ, και με το κοινό να του λέει να έρθει και με τους Hexvessel, των οποίων είχε φέρει και το νέο άλμπουμ μαζί που έφυγε με ρυθμούς Καρλ Λιούις. Όπως είπε κι ο ίδιος, «πείτε το στους promoters κι έρχομαι και αύριο».

 

 

 

 

 

 

Για το Rock Overdose,

Άγγελος Κατσούρας

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος (https://www.instagram.com/alexandros_kat/)

 

Comments