Προσωπικά μιλώντας περίμενα αυτό το άλμπουμ σχεδόν 16 χρόνια και η χαρά μου για την κυκλοφορία του ίσως δε μπορεί να αποδοθεί πλήρως. Με πάει πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο Eightball στη Θεσσαλονίκη, όπου είδα για 2η φορά τους Biomechanical με πλήρως αλλαγμένο Line-up και δίπλα στον αγαπημένο Γιάννη Κουτσελίνη, δέσποζε ένα νεαρό παλικάρι που έπαιζε όλες τις κιθάρες ολομόναχος, κιθάρες που δεν παιζόντουσαν στους δίσκους και που το έκανε να φαίνεται τόσο εύκολο που μας είχαν πέσει τα σαγόνια κάτω. Θυμάμαι να λέω μέσα μου τότε σαν επιφοίτηση “αυτό το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να το γνωρίσω” και πήγαν σαν groupie αφού τέλειωσαν και εκεί άρχισε μια γνωριμία και σχέση που κρατάει μέχρι σήμερα.
Ειπώθηκαν και κάτι μαγικές λέξεις στην πρώτη κουβέντα τύπου Dream Theater, έτσι ήξερα με τι είχα να κάνω και ήμουν βέβαιος ότι θα φτάσουμε σε σημείο να μιλάνε όλοι μια μέρα γι’αυτόν. Το πιασάρικο όονομα Gus Drax άρχισε να ακούγεται όλο και περισσότερο, αλλά λόγω της σχέσης που ανέφερα, για μένα ήταν και θα’ναι πάντα ο Κώστας που από τότε πίστευα ότι δεν έχει ταβάνι και πως ότι κι αν κάνει δε θα με εκπλήξει, να όμως που πάντα βρίσκεται ο τρόπος να εκπλαγώ μαζί του.
Η γενναιοδωρία του εν έτει 2010 να μου ταχυδρομήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με είχε συγκινήσει, θύμιζε κάτι από τις παλιές καλές μέρες που η μουσική εξαπλωνόταν από στόμα σε στόμα κι από φάκελο σε φάκελο και έτσι το “In Search Of Perfection” αποτέλεσε άκουσμα ζωής, μεταξύ άλλων και για πολύ προσωπικούς λόγους τους οποίους γνωρίζει ο ίδιος και τα εν οίκω μη εν δήμω που λένε. Από τότε και τις αμέτρητες ακροάσεις πέρασαν χρόνια, ο Κώστας άρχισε να ανοίγει τα φτερά του και το 2ο προσωπκό άλμπουμ παρέμενε συζήτηση που έγινε οπαδική περισσότερο από φιλική. “Θα έρθει, μην ανησυχείς” μου έλεγε πάντα κι όσοι τον ξέρουμε καλά ή έστω λίγο καλύτερα από άλλους, ξέρουμε επίσης ότι κάνει κάτι μόνο αν είναι 200% σίγουρος ότι θα είναι όπως το θέλει και ονειρεύεται.
Μετά λοπόν τις αναζητήσεις του με τους Black Fate, τους Paradox, τη δημιουργία των Sunburst και την είσοδο κξοδο από τους Suicidal Angels με class όπως πάντα τον συνοδεύει, ήρθε επιτέλους η ώρα του πολυπόθητου 2ου προσωπικού δίσκου. Ο τίτλος του “Theories Of Imperfection” κάνει μία όμορφη αντίθεση με του ντεμπούτου του, καθώς πράγματι αναζητώντας την τελειότητα, το μονοπάτι είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο να σου φανερώνει ατέλειες ολοταχώς.
Με το κενο 16 ετών και με βάση την σαφή του εξέλιξη όχι μόνο σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν άνθρωπος μέσα στα χρόνια, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το νέο άλμπουμ είναι πολύ διαφορετικό από τον προκάτοχο του, οι βάσεις όμως που είχαν τεθεί εξ’αρχής μας φέρουν τη σωστή -κατ’εμέ- πάντα λέξη της εξέλιξης κι όχι τόσο της διαφοροποίησης. Το μεγάλο ατού του Κώστα σαν παίχτης -ξανά κατ’εμε- είναι η ουσία που έχουν οι συνθέσεις του πρώτον και ότι παίζει ακριβώς αυτό που θα ήθελε να ακούει ο ίδιος από κάποιον άλλον δεύτερον.
Έχει μεγάλη σημασία να ξέρεις τι θες να κάνεις κι όχι να κάνεις κάτι για να ακουστείς cool ή έξτρα πρωτοπόρος. Έχει επίσης πολύ -και πολλή- μεγάλη σημασία ότι όλο αυτό που κάνει ξεκινάει και καταλήγει στην αγάπη του για μεγάλους παίχτες του παρελθόντος και παρόντος, με πλήρη σεβασμό στην instrumental δουλειά του ευρύτερου ροκ και μεταλλικού ήχου. Είναι διαφορετικό να θες να το κάνεις και διαφορετικό το να ξέρεις πως θα κάνεις αυτό που θες. Ο Κώστας βγάζει καρδούλες όταν ακούγεται σε το όνομα του John Petrucci, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν λατρεύει τον Jason Becker, τον Jeff Loomis και όσους μεγαλούργησαν με προσωπικό ύφος στην εξάχορδη.
Το “Τheories Of Imperfection” είναι ένα instrumental άλμπουμ που σέβεται όλη την παλιά κληρονομιά παλαιότερων ανάλογων δίσωκν και καλλιτεχνών, αλλά κυρίως σέβεται τον δημιουργό του και το παρόν εν έτει 2026, καθώς ακούγεται εντός της παρούσας πραγματικότητας, χωρίς να λοξοδρομεί από τη ματιά του στο μέλλον και χωρίς να θέλει να βασιστεί σε παλαιότερες φόρμουλες. Το ξεκίνημα με το “Sentio Ergo Sum” το αποδεικνύει με ένα ρυθμικότατο κομμάτι που σαφώς θα μπορούσε να άνοιγε δίσκο των Sunburst και με στίχους να αποτελέσει fan favorite άμεσα, έχει μέσα όπως και όλα τα υπόλοιπα 7 κομμάτια αυτό το πολυσχιδές του χτισίματος των δομών, με τις καίριες αλλαγές, την αλληλουχία από νότες που έχουν νόημα κι όχι απλή παρουσία και φυσικά με μία ομάδα πίσω του η οποία κάνει κι αυτή θαύματα.
Στα τύμπανα η αναγγελία από τον Κώστα -και τον ευχαριστώ δημόσια που με εμπιστεύτηκε γιατί ήξερε ότι θα χαρώ- ότι θα παίξει στο δίσκο ο Γιώργος Κόλλιας με έκανε να ξέρω τι θα ακούσω πριν καν το ακούσω. Το φανταζόμουν και οργασμοί της σκέψης πλημμύριζαν τον χώρο. Στο μπάσο ο αγαπημένος Γιώργος Χαραλαμπίδης με τον οποίο συνεννοούνται με κλειστά μάτια στους Sunburst και στα πλήκτρα ο Bob Katsionis.
O Bob ο οποίος είναι και συνεργάτης γενικά εδώ και χρόνια και αν κάποιος μπορούσε να πάει το δίσκο ένα βήμα παραπέρα, ήταν σίγουρα αυτός. Με τέτοια ομάδα, ο αντίπαλος μπαίνει στο γήπεδο με χάντικαπ εναντίον του και δεν έχει και μεγάλη αισιοδοξία ότι το ματσάκι θα’ναι υπέρ του σωστά; Φανταστείτε λοιπόν τέσσερις παιχταράδες να χαλάνε τον κόσμο (που θα’λεγε κι ο Δάσκαλος) και να διαλύουν κάθε αντίσταση. Το μόνο που πραγματικά απομένει στα σχεδόν 43’ του “Theoris Of Imperfection” είναι αν και ποιό αγαπημένο κομμάτι και στιγμή θα σου κεντρίσει το ενδιαφέρον λίγο παραπάνω.
Το σύνολο είναι τόσο άρτιο, συμπαγές και δουλεμένο ως την τελευταία λεπτομέρεια που μόνο με πιστόλι στον κρόταφο μπορείς να σταθείς κάπου χωρίς να αδικήσεις κάποιο άλλο. Σίγουρα δε μπορεί να μείνει εκτός ειδικής αναφοράς το “Sombrero Attack” με τον latin αέρα του που πάει τη φαντασία και εκτέλεση του Κώστα και των υπολοίπων ένα βήμα παραπέρα και ενισχύει την πεποίθηση ότι ο δίσκος δεν είναι “ασφαλής” από την άποψη ότι υπάρχει ο shredder που παίζει τα άπαιχτα και επισκιάζει τους υπόλοιπους. Προς τιμήν του, ο Κώστας έχει αφήσει χώρο έκφρασης ίσης σημασίας σε όλους και γι’αυτό μιλάμε για ένα δίσκο που ακούγεται σαν να ήρθε από το παρελθόν αλλά δείχνει το μέλλον.
Το “Theories Of Imperfection” επίσημα θεωρώ ότι κλείνει ένα κύκλο και παράλληλα ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στο μέλλον του Κώστα ως καλλιτέχνη, καθώς είναι τολμηρό, εκφραστικότατο, με τα κομμάτια γεμάτα πληροφορία από την αρχή ως το τέλος και με όμορφους προσωπικούς νεωτερισμούς που είναι αυτοί που δίνουν πάντα τον προσωπικό τόνο του δημιουργού.
Σε μία εποχή που είναι πιο επικίνδυνο και ρισκαδόρικο από ποτέ να εκφραστείς χωρίς λέξεις, το άλμπουμ αυτό τις γράφει όλες μπροστά σου, σε κάθε σωστή αλλαγή, σε κάθε σημείο που ξυπνάει το συναίσθημα (στο “Final Atonement”μου ήρθαν συνειρμοί από το “In Loving Memory”, όσοι ξέρουν, ξέρουν), στο πάθος που κατακλύζει κομμάτια σαν το “Emotive Resonance” ή την διαφορετικότητα του “Cosmic Shadow”που δε θες να τελειώσει, και σίγουρα ένας τέτοιος δίσκος δε θα μπορούσε να μην τελειώσει με αισιόδοξη νότα για όσα θα ακολουθήσουν. “Everything’s Gonna Be Alright”όπως αναφέρει το τελευταίο κομμάτι και με τέτοια άλμπουμ, σίγουρα εκτός από το μέλλον του Κώστα αλλά και του προσωπικού σχήματος του, θα πάνε όλα καλά και για την πραγματικά καλή και ξεχωριστή μουσική το δίχως άλλο. Εύχομαι να γίνει κάτι και να μπορέσουν να παιχτούν ζωντανά αυτά τα κομμάτια, μέχρι τότε, βυθιστείτε στους ρυθμούς του δίσκου και θα εκπλαγείτε με το πόσο θα εθιστείτε.
Βαθμολογία: 87/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
