Το Ηeavy Psych Sounds Fest θα επέστρεφε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα, πατώντας γερά πάνω στην επιτυχία της περυσινής διοργάνωσης. Για δύο ημέρες το παλιακό rock ’70s κοπής, η ψυχεδέλεια και ο μονολιθικός heavy ήχος θα έβρισκαν το απάγγειο τους στην οδό Κρήτης, για δύο εκρηκτικές ημέρες.
Ημέρα Πρώτη (03/04/2026)
Oι Komatsu από το Eindhoven υποδέχθηκαν το κοινό στο Rox με το “πρωινό των πρωταθλητών”, μιας και το set τους βασίστηκε σχεδόν εξολοκλήρου στην τελευταία δουλειά τους “A Breakfast For Champions”. Kατά κάποιον τρόπο, στάθηκαν ως οι “odd ones out” της βραδιάς, μιας και ο ήχος τους δεν κρυφοκοιτάζει, αλλά αγκαλιάζει εντελώς το metal: Η riff-ολογία τους thrash-ίζει αρκετά, η φωνή του τραγουδιστή τους παραπέμπει καρφί στο στυλ του James Hetfield, όμως οι κιθάρες τους είναι τόσο χαμηλοκουρδισμένες και ογκώδεις, που μπορούν και τους φέρνουν άνετα σε φεστιβάλ όπως το Heavy Psych Sounds. Παρά την αμυδρή τους σχέση με τον ηχητικό πυρήνα της διοργάνωσης, κατάφεραν να αποσπάσουν το δίκαιο χειροκρότημα του κοινού χάρη στην περισσή τους ενέργεια και τον εκκωφαντικό τους ήχο.
Oι Fuzzrider είχαν δαμάσει νωρίτερα στο διπλανό Αrch την ορμή των heavy blues, με στιβαρότητα, οπωσδήποτε fuzz και άφθονο τσαμπουκά. Ως παλιές καραβάνες στη φάση, δε διανοούμαι πως δε θα μπορούσαν να είναι σε αυτό το festival και παρά το λιγοστό κόσμο εκείνη των ώρα, απέδειξαν το γιατί. Παρά το χαλαρό παλαιομπλουζάδικο άνοιγμα με το “Dusk Till Dawn”, στη συνέχεια πάτησαν γκάζι, για να κλείσουν ιδανικά με τα desert ψυχεδελικά vibes του “Lost Caravan”.
Οι Φινλανδοί Monsternaut ανέβηκαν στη σκηνή και μας πέταξαν κατάμουτρα τόνους από αγνό, ακατέργαστο desert rock. Με έναν ήχο που θυμίζει τις ένδοξες μέρες των Fu Manchu, γέμισαν το Arch με βαριά riff και μια old-school ενέργεια που «ξύπνησε» αμέσως τα κεφάλια μας. Δεν χρειαζόταν περιττές κουβέντες· το groove τους ήταν τόσο συμπαγές που ένιωθες το μπάσο να δονεί το στήθος σου. Ήταν το ιδανικό ορεκτικό, ένα fuzz-fueled ντελίριο που έθεσε τον πήχη ψηλά για τη συνέχεια, αποδεικνύοντας ότι το κλασικό stoner είναι ακόμα ζωντανό και πολύ, πολύ θορυβώδες.
Εδώ το πράγμα ξέφυγε τελείως. Αν οι Monsternaut μας γείωσαν, οι Σκωτσέζοι The Cosmic Dead μας εκτόξευσαν σε άλλη διάσταση. Μιλάμε για την απόλυτη, τερματισμένη ψυχεδέλεια. Δεν ήταν απλά μια εμφάνιση, ήταν μια ιεροτελεστία θορύβου και αυτοσχεδιασμού. Τα επαναλαμβανόμενα, υπνωτικά μοτίβα εξελίσσονταν σε μαύρη τρύπα που μας ρούφηξε και μας έκανε να χάσουμε την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Το Arch μετατράπηκε σε ένα διαστημικό σκάφος που έπλεε μέσα σε μια θάλασσα κοσμικού χάους. Όσοι έψαχναν για δομές και ρεφρέν έχασαν το τρένο· όσοι αφέθηκαν έζησαν μια από τις πιο έντονες εμπειρίες του διημέρου.
Οι Speziώτες Οreyon έφεραν πιο σκοτεινά vibes στη διοργάνωση, αντλώντας σε μεγάλο βαθμό από το φετινό “The Grotesque Within”. Groovy riffs και ιδιάζοντα φωνητικά διαμόρφωναν ένα stoner πυρήνα που λοξοκοιτούσε επιτυχημένα τόσο προς το doom, όσο και προς το grunge, το οποίο κράτησε με την ποικιλομορφία του το ενδιαφέρον των θαμώνων του Arch αμείωτο για τα τριάντα λεπτά που βρέθηκαν επί σκηνής.
Η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Η εμφάνιση των Colour Haze ήταν, αν μη τι άλλο, για μία ακόμη φορά επεισοδιακή. Οι Γερμανοί θρύλοι απέδειξαν γιατί θεωρούνται οι πατριάρχες του είδους. Με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε σε βαθμό που δεν περιγράφεται. Για την πλειοψηφία του κοινού ήταν το αδιαμφισβήτητο peak του φεστιβάλ· μια επίδειξη τεχνικής, συναισθήματος και ψυχεδελικής μαγείας. Το κοινό ήταν σε έκσταση, με πολλούς να λένε μετά ότι εκεί η βραδιά άγγιξε την τελειότητα. Η ικανότητά τους να ισορροπούν ανάμεσα στην απόλυτη γαλήνη και το heavy ξέσπασμα μας άφησε με το στόμα ανοιχτό.
Επιστροφή στο Arch για τους εκ Toulouse ορμώμενους Witchthroat Serpent. H “Witchcult Today” περίοδος των Εlectric Wizard έκανε μεγάλη “ζημιά” στη σύγχρονη heavy σκηνή και οι εν λόγω Γάλλοι, έχουν ξεσηκώσει τον ήχο αυτό σε μεγάλο βαθμό. Με ανανεωμένη τετραμελή σύνθεση τον τελευταίο καιρό και δύο κιθάρες για έξτρα όγκο τράνταξαν γερά τo εσωτερικό του Αrch, με μπόλικο ακυκλοφόρητο υλικό, αλλά και τα δύο καλύτερα κομμάτια της πιο πρόσφατης κυκλοφορίας τους “Trove Of Oddities At The Devil’s Driveway” (“Υellow Nacre” και “Mountain Temple In Bleakness”). Η μελετημένη χρήση samples ανάμεσα στα κομμάτια, όπως π.χ. το απόσπασμα από το “Nosferatu” ή το ηχητικό του serial killer Richard Ramirez ενέτειναν την παρεκκλίνουσα ατμόσφαιρα του υλικού τους, ενώ οι feedback ριπές τους στο τελείωμα σκόρπισαν παροξυσμό στους φανατικούς τους στις πρώτες σειρές.
Το κλείσιμο της πρώτης μέρας ανήκε στους δικούς μας Naxatras. Παίζοντας πλέον «εντός έδρας» και με τον αέρα ενός παγκόσμιου ονόματος, τα παιδιά μας χάρισαν ένα σετ γεμάτο μελωδία και ατμόσφαιρα. Μετά τον «σεισμό» των Colour Haze, οι Naxatras λειτούργησαν ως το γλυκό μετά το κυρίως πιάτο. Ο ήχος τους, κρυστάλλινος και ταξιδιάρικος, μας κράτησε σε εγρήγορση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η εξέλιξή τους είναι παροιμιώδης και η σκηνική τους παρουσία γεμάτη αυτοπεποίθηση. Μας αποχαιρέτησαν αφήνοντάς μας με την απαραίτητη ενέργεια για να αντέξουμε τη δεύτερη μέρα που ακολουθούσε.
Ημέρα Δεύτερη (04/04/2026)
Οι πύλες του Rox άνοιξαν τη δεύτερα ημέρα με απλό, λιτό, πατροπαράδοτο stoner rock, παραγωγής Bergamo. Oι εξόχως ενεργητικοί Τhe Clamps έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να “ζεστάνουν” τον μέχρι εκείνη την ώρα λιγοστό κόσμο με fuzzy riffs, λίγο πιο τσιμπημένες ταχύτητες και μπόλικο rock ’n’ roll νεύρο. Με δεδομένη την έμφαση στο προπέσινο “Megamouth”, αλλά και τα “Barracuda” και “Liar” να συμπληρώνουν κατάλληλα το set τους, απέσπασαν δικαίως το χειροκρότημα των παρευρισκομένων.
Πολύ σοβαρή στάση για τους Weedpecker από την Βαρσοβία, οι οποίοι ενσαρκώνουν στο 100% τον όρο heavy psych. Πραγματική ψυχεδελική ατμόσφαιρα, heavy κιθάρες με θέματα που δε συναντάς εύκολα, riffs που τσακίζουν χωρίς να γίνονται μονότονα, μπάσο που “τεντώνει” την πεντατονική και παράλληλα επιτρέπει στα κομμάτια να αναπνέουν και πάνω από όλα καλογραμμένες συνθέσεις, που σε μεταφέρουν αβίαστα από heady σημεία σε υπέρβαρα grooves και τούμπαλιν, χωρίς να ανοίξει μύτη. Με το ολόφρεσκο “V” να πρωτοστατεί στο setlist και μύστικο κλείσιμο με το “Rise Above” από το 4Way Split με Dopelord, Major Kong και Spaceslug, εκτέλεσαν μαεστρικά το διαστημικο τους πρόγραμμα και απολύτως φυσιολογικά δημιούργησαν το δίκαιο αίτημα για άμεση επιστροφή τους σε headline εμφάνιση.
Οι Αθηναίες/Αθηναίοι Dismiss στην αντίπερα όχθη του Rox, έβαλαν στην εξίσωση του φεστιβάλ κάτι υπό κ.σ. εκτός προγράμματος: την ταχύτητα! Με την ενέργεια, τα γκάζια και την υπερκινητική τους σκηνική παρουσία, με θηλυκότητες σε μπάσο και φωνή που σπάνε εκκωφαντικά τα στεγανά ενός διαχρονικά ανδροκρατούμενου χώρου, με αλήτικες κιθάρες που ξεσηκώνουν, αλλά πάνω από όλα με rock ’n’ roll δυναμίτες όπως τα “I Wanna Stay In The City”, “Let It Roll”, “Bad Luck” και “California” ανάγκασαν το κοινό -που είχε πλέον αυγατίσει- να ξεκουνηθεί και να χορέψει: άγαρμπα, ατσούμπαλα και μανιασμένα. Όπως άλλωστε, το punk και το rock ’n’ roll επιτάσσουν.
Σειρά των Tons από το Τορίνο, οι οποίοι βαδίζουν χωρίς επιστροφή στο δρόμο που χάραξαν μπάντες όπως οι Βongzilla και οι Weedeater. Στον τελικό προορισμό τους περιμένουν φυτείες ολάκερες του Ιερού Φυτού. Το ταξίδι όμως, δεν είναι ο προορισμός, όπως λέει το ρητό και αυτό τους θέλει να παίζουν εκ των πιο βρωμερών και μπαφιάρικων doom/sludge στην πιάτσα, με τόνους από… όγκο στις κιθάρες και την υποχρεωτική φωνή cookie monster. Στη σκηνή του Αrch έβγαλαν GREEN Muff γούστα αποκλειστικά για μύστες και όσοι μερακλήδες ακολούθησαν. Mε το καινούριο τους άλμπουμ να κυκλοφορεί στις 4/20 και τίτλους κομματιών όπως “The Big Bong Theory” και “Lost In Plantation”, από εμένα είναι ΝΑΙ.
Οι Ιταλοί 1782 έφεραν μαζί τους την απόλυτη doom καταχνιά. Με έναν ήχο βαρύ σαν τσιμέντο και ρυθμούς που σε ανάγκαζαν να ακολουθήσεις το αργόσυρτο headbanging τους, δημιούργησαν μια occult ατμόσφαιρα γεμάτη καπνό και θειάφι. Ήταν η τέλεια «μαύρη λειτουργία» για το ξεκίνημα, με την fuzz-ίλα να ξεχειλίζει από τους ενισχυτές στα ματωμένα αυτιά μας. Καθαρόαιμο, ασήκωτο doom που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του.
Οι Void Droid ανέβηκαν στη σκηνή και μας θύμισαν γιατί η εγχώρια σκηνή δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Με έναν ήχο που «δαγκώνει», οι Πατρινοί εξαπέλυσαν μια επίθεση γεμάτη νεύρο και τεχνική. Το μίγμα από heavy rock, punk αισθητική και progressive πινελιές λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ στο κοινό. Ήταν το απαραίτητο «ξύπνημα» που χρειαζόμασταν, μια εμφάνιση γεμάτη τσαμπουκά που ανέβασε τους σφυγμούς της ημέρας κατακόρυφα.
Οι Godsleep είναι μια περίπτωση μπάντας που δεν σταματά να εξελίσσεται. Με την Amy να παραδίδει μαθήματα σκηνικής παρουσίας και την μπάντα να παίζει με μια πρωτόγονη δύναμη, μας παρέσυραν στο δικό τους ψυχεδελικό-grunge-stoner σύμπαν. Το groove τους ήταν τόσο εθιστικό που ολόκληρο το κοινό κουνιόταν στον ρυθμό τους. Είναι από τις λίγες μπάντες που καταφέρνουν να ακούγονται τόσο ωμές και ταυτόχρονα τόσο δεμένες.
Οι Σουηδοί ήρθαν με άγριες διαθέσεις και μας παρέδωσαν ένα σεμινάριο σύγχρονου desert rock. Οι Greenleaf έχουν αυτό το μαγικό χάρισμα να γράφουν «ύμνους» που σε κάνουν να θέλεις να τραγουδήσεις και να κοπανηθείς ταυτόχρονα. Με έναν ήχο κρύσταλλο και το απαραίτητο drive, γέμισαν τη σκηνή με μελωδικά riffs και δυναμικά τύμπανα. Ήταν η στιγμή που η δεύτερη μέρα πήρε μια πιο «ανεβαστική» τροπή, με το κοινό να ανταποκρίνεται σε κάθε νότα. Υποσχέθηκαν οτι σίγουρα θα τους ξαναδούμε σε δέκα χρόνια από τώρα. Ευχόμαστε και στο ενδιάμεσο.
Το φινάλε της δεύτερης μέρας ανήκε στους απόλυτους κυρίαρχους της εγχώριας σκηνής. Οι Planet Of Zeus δεν ήρθαν απλά για να κλείσουν το φεστιβάλ, ήρθαν για να το γκρεμίσουν. Σε μια εμφάνιση που έμοιαζε με γιορτή, οι «Πλανήτες» απέδειξαν γιατί είναι η μεγαλύτερη heavy rock μπάντα της χώρας. Η ενέργεια που εξέπεμπαν ήταν ισοπεδωτική, με το κοινό να τραγουδά κάθε στίχο. Ήταν το ιδανικό κλείσιμο για ένα διήμερο που θα θυμόμαστε για καιρό.
Ανταπόκριση: Νικόλας Καλόγηρου, Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat (03/04), Δημήτρης Σούρσος (04/04)
Comments
