Hellish Tour Part II. Helloween και Gamma Ray και πάλι μαζί σε περιοδεία. Ακόμα μία ανάσα πριν το πολυπόθητο reunion που τελικά δεν ξέρω αν θέλω να γίνει πλέον και θα καταλάβετε στη συνέχεια το γιατί. Βλέποντας τα setlist και των δύο από τις πρώτες στάσεις της περιοδείας τους ξενέρωσα λίγο αλλά σκέφτηκα ότι Helloween είναι αυτοί. Τους έχω δει πόσες φορές και ποτέ δεν με έχουν απογοητεύσει μέχρι τώρα. Το ίδιο ήλπιζα και για την εμφάνιση τους στο Principal Club Theater και τελικά οι κολοκύθες δεν με διέψευσαν.
Την αρχή έκαναν οι female fronted Shadowside. Επιτέλους και μία μπάντα με γυναικεία φωνητικά που έχουν τσαμπουκά και δύναμη και δεν είναι οπερατικά, λυρικά ή brutal κτλ. Κανονικό metal. Εντάξει δεν είναι η μπάντα που θα αλλάξει το χώρο του metal αλλά για να ζεστάνουν το σχετικά λιγοστό κοινό την ώρα που έπαιζαν, ήταν μια χαρά. Δεν μπορούμε να πούμε όμως ότι η εμφάνιση τους είχε κάποια αξιομνημόνευτη στιγμή αν εξαιρέσουμε τη διασκευή στο “Ace Of Spades” των Motorhead. Μετά από 35 λεπτά, έκλεισαν το set τους υποσχόμενοι ότι θα επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Setlist:
I’m Your Mind / A.D.D. / Highlight / Hideaway / Gag Order / Ace Of Spades (Motorhead cover) / Waste Of Life / Angel With Horns
Στις 20:50 και σε απόλυτη συμφωνία με το ανακοινωθέν πρόγραμμα – πράγμα σπάνιο για Ελλάδα – στη σκηνή ανεβαίνουν οι Gamma Ray του τεράστιου Kai Hansen. Το να βλέπεις αυτό τον άνθρωπο πάνω στη σκηνή είναι ευλογία και μάλλον πολλοί από εμάς δεν το έχουμε καταλάβει. Σε αυτό τον κύριο οφείλουμε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της μουσικής που ακούμε και που λέγεται power metal. Δεν έχει σημασία αν σας αρέσουν οι Helloween ή οι Gamma Ray. Αν είστε οπαδός της συγκεκριμένης μουσικής, αυτόν πρέπει να ευχαριστείτε.
Όσο αφορά την εμφάνιση της μπάντας, μάλλον θα την χαρακτήριζα μέτρια. Σε αυτό έπαιξε ρόλο η επιλογή των τραγουδιών αλλά και η κατάσταση της υγείας του Hansen η οποία όπως μας πληροφόρησε, δεν ήταν και η καλύτερη. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε καθόλου από το να είναι συνεχώς χαμογελαστός και ευχάριστος όπως τον έχουμε συνηθίσει τόσα και τόσα χρόνια. Η επαφή του με το κοινό ήταν συνεχής. Παλιά καραβάνα ο Γερμανός. Ξέρει από αυτά. Μετά από μία ώρα και πέντε λεπτά και γενικά μία μέτρια προς το καλή εμφάνιση που ναι μεν σε έκανε να περάσεις καλά αλλά δεν θα είναι αυτή που θα σε κάνει να τους θυμάσαι.
Setlist:
Anywhere In The Galaxy / Men, Martians And Machines / The Spirit / Gamma Ray (Birth Control cover) / Master Of Confusion / Empire Of The Undead / Empathy / Rise / Future World (Helloween cover) / To The Metal
Encore:
Send Me A Sign
Ακολούθησε περίπου ένα μισάωρο στησίματος των σκηνικών στο κλίμα του νέου τους δίσκου “Straight Out Of Hell”, με χαρακώματα και δίχτυα παραλλαγής. Στις 22:25, τα φώτα σβήνουν και από τα ηχεία ακούγεται το κλασσικό “For Those About To Rock (We Salute You)” των AC/DC. Δευτερόλεπτα μετά το τέλος του, οι Helloween εμφανίζονται στη σκηνή με το πολύ δυναμικό “Nabatea” από το νέο τους δίσκο. Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας τον δίσκο το κομμάτι δεν με ενθουσίασε και τόσο πολύ αλλά στη συναυλία παίρνει πολλούς πόντους. Αμέσως μετά ήρθε το πρώτο κομμάτι της κλασσικής περιόδου, “Eagle Fly Free”. Όπως ήταν αναμενόμενο οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιώδης. Αυτό παρέμεινα αν και όπως και στους Gamma Ray, έτσι και στους Helloween μπορεί να θεωρηθεί μέτριο. Τελικά 2 μέρες μετά τη συναυλία και με ήρεμο κεφάλι πλέον μπορώ να πω ότι ήταν μία χαρά και θα εξηγήσω το γιατί. Όταν έρχονται μπάντες και παίζουν συνέχεια τα ίδια (βλ. Maiden – σας ικετεύω αλλάξτε λίγο), γκρινιάζουμε. Οι κολοκύθες διάλεξαν πέντε κομμάτια από το νέο τους δίσκο και πολύ καλά κάνανε καθώς η περιοδεία τους γίνεται για την προώθηση του και κάποια άλλα που δεν τα ακούμε και πολύ συχνά όπως τα “Steel Tormentor”, “How Many Tears” και “Heavy Metal (Is The Law)”. Ναι δεν είναι και το πιο ονειρικό setlist αλλά με ένα τόσο μεγάλο κατάλογο από πίσω καλά είναι να ακούμε και κάτι διαφορετικό.
Όσον αφορά τη μπάντα τα πράγματα είναι λίγο πολύ γνωστά. Εδώ και 8 χρόνια με την ίδια σύνθεση πλέον έχουν δέσει απόλυτα και αυτό φαίνεται στο σανίδι. Ο Andi Deris είναι ένας καταπληκτικός και χαρισματικός frontman που μπορεί πολύ εύκολα να ξεσηκώσει το κοινό χωρίς κόπο. Όσο εριστικός και να φανώ, θα πω ότι ο Michael Kiske δεν λείπει σε μένα προσωπικά. Προφανώς και δεν θα έλεγα όχι σε ένα πιθανό reunion αλλά μετά από τόσα χρόνια νομίζω ότι επάξια ο Deris έχει καθιερωθεί στο χώρο. Δίπλα του, ή καλύτερα παντού, ο Markus Grosskopf, αεικίνητος και πάντα γελαστός. Πραγματικά χαίρεσαι να τον βλέπεις πάνω στη σκηνή. Πίσω του, το νεότερο μέλος της ομάδας, αν μπορείς να τον χαρακτηρήσεις έτσι αφού ήδη μετράει 8 χρόνια στην μπάντα, ο drummer Dani Loble, κοπανάει τα τύμπανα με απίστευτο μίσος και ενέργεια. Φυσικά δεν έλλειψε και το καθιερωμένο του drum solo το οποίο μπορώ να πω πως με κούρασε και νομίζω πως δεν είχε και τίποτα να προσφέρει. Στα δύο άκρα, οι κιθαρίστες του συγκροτήματος. Στα αριστερά ο Sascha Gerstner σε ρόλο lead κιθαρίστα περισσότερο θα λέγαμε, έβγαινε συνέχεια μπροστά κάνοντας άριστα τη δουλειά του. Από την άλλη μεριά ο δεύτερος που θα πρέπει να ευχαριστούμε για τη δημιουργία του power metal. Ο κύριος Michael Weikath. Ο τύπος από μόνος του αποτελεί ένα show. Είναι πραγματική απόλαυση να βλέπεις τον τρόπο που παίζει, το πώς εκφράζεται, το κλασσικό του τσιγάρο και τη συνολική του παρουσία πάνω στη σκηνή. Ναι μπορεί να βγάζει μία μιζέρια και μία ξινίλα αλλά δεν παύει να είναι απολαυστικός.
Στα της συναυλία και πάλι, το συγκρότημα συνέχισε με νέα και με παλαιότερα κομμάτια και φυσικά δεν έλειψαν ούτε τα sing-alongs αλλά ούτε και τα παιχνίδια του Deris με το κοινό, κάτι που ξέρει να κάνει πολύ καλά. Φυσικά δεν έλειψε και η ρομαντική στιγμή της συναυλίας με το “Hold Me In Your Arms” και το background να φωτίζεται με φωτάκια. Δυστυχώς δεν ακολούθησε το “Falling Higher” όπως στη συναυλία της Αθήνας μία ημέρα πριν αλλά τι να κάνουμε; Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, το συγκρότημα μας αποχαιρετά με το “Power”. Λίγα λεπτά αργότερα επιστρέφει για δύο ακόμα κομμάτια πριν μας καληνυχτίσει για δεύτερη φορά αλλά όχι και τελευταία.
Όσοι είχαμε βρεθεί και στο πρώτο Hellish Tour, ξέραμε ότι το ζουμί της περιοδείας ήταν αυτό που θα ακολουθούσε για τα επόμενα 20 περίπου λεπτά. Το συγκρότημα επιστρέφει στη σκηνή και αυτή τη φορά μαζί τους είναι και ο Kai Hansen. Ακολουθεί το καθιερωμένο πλέον medley της μπάντας, αυτή τη φορά με τα “Helloween”, “How Many Tears” και “Heavy Metal (Is The Law)”. Η αλήθεια είναι ότι το να βλέπεις τους Hansen, Weikath και Grosskopf μαζί στη σκηνή είναι μία πάρα πολύ ωραία εικόνα και σε κάνει να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν από το πουθενά εμφανιζόταν και ένας ακόμα κυριούλης ονόματι Michael Kiske.
Η συναυλία φυσικά δεν θα μπορούσε να τελειώσει κάπως διαφορετικά από το “I Want Out” και όλα τα μέλη των Helloween και Gamma Ray πάνω στη σκηνή να χαβαλεδιάζουν απίστευτα, να πίνουν τις μπύρες, τον Hansen να ανάβει το τσιγαράκι του και αυτός. Ευτυχία και ένα απίστευτα ωραίο κλίμα.
Το “A Tale That Wasn’t Right” ακουγόταν ακόμα από τα ηχεία του Principal όταν βγήκα έξω. Τα κατάφεραν μια χαρά για ακόμα μία φορά. Αν και πήγα με αρνητική προδιάθεση έφυγα χαρούμενος, έχοντας δει για ακόμα μία φορά, μία αγαπημένη μπάντα που ακόμα “το έχει”.
Setlist:
- Nabatea
- Eagle Fly Free
- Straight Out Of Hell
- Where The Sinners Go
- Waiting For The Thunder
- Steel Tormentor
- Drum Solo
- I’m Alive
- Live Now!
- Hold Me In Your Arms
- Hell Was Made In Heaven
- Power
Encore 1:
- Are You Metal?
- Dr. Stein
Encore 2:
- Medley [Halloween/How Many Tears/Heavy Metal (Is The Law)] – w/ Kai Hansen
- I Want Out – w/ Gamma Ray
Υ.Γ.: Προς την κοπέλα που καθόταν μπροστά μου με το πράσινο κολάν: ΕΥΓΕ 🙂
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Γιάννης “Manowar” Θεοδωρίδης
Comments
