Αυτό που έλειπε από την καυτή Αθήνα την πρώτη ημέρα του Ιουλίου δεν ήταν ένας γλυκός Βοριάς, ούτε οι μπύρες, ούτε μεγάλη προσέλευση από κόσμο στην πάντα φιλόξενη Τεχνόπολη.
Όλα τα παραπάνω ήρθαν λίγο μετά τη δύση του ηλίου.
Αυτό που έλειπε ήταν ένα ταιριαστό soundtrack.
Και εδώ είναι που τα δύο αδέρφια Gutiérrez έρχονται με το καλύτερο δυνατό timing.
Και από άποψη καιρού αλλά και στη φάση που τους βρίσκουμε στη δισκογραφία τους.
Με μισή ώρα καθυστέρηση και με τον ήλιο να έχει σχεδόν δύσει, οι Hermanos Gutiérrez ανεβαίνουν στην σκηνή της Τεχνόπολης στις 21:00 με την προσέλευση του κόσμου να είναι ήδη μεγάλη.
Λιτό στήσιμο, με τα αδέρφια να κάθονται με τις ηλεκτροακουστικές τους κιθάρες αγκαλιά, ενισχυτές πίσω τους, πεταλάκια για εφέ και λίγα κρουστά.
Όλα αυτά τα χειρίζονται με μαεστρία, minimal προσέγγιση και χρήση looper για περισσότερα ηχητικά επίπεδα.
Μετά από ένα μικρό medley μας συστήθηκαν και μας εισήγαγαν στα Thunderbird & Rain God.
“Είμαστε εδώ για να πούμε ιστορίες χωρίς να χρησιμοποιήσουμε λέξεις” μας εξήγησαν και αυτό ακριβώς έκαναν για ολόκληρη τη βραδιά μέσα από τη μουσική τους.
Υπήρχε βέβαια επικοινωνία με το κοινό και αρκετή.
Αφού μας είπαν πως είναι από το Εκουαδόρ από την πλευρά της μητέρας τους και από την Ελβετία από την πλευρά του πατέρα τους, μας έδιναν τις ιστορίες πίσω από αρκετά κομμάτια τους.
Μας είπαν πως το Sonido Cosmico γράφτηκε στην προσπάθειά τους να φύγουν από τον ήχο της ερήμου, μιας και θεώρησαν πως είχε καλυφθεί στον πρώτο δίσκο, και με τη βοήθεια του παραγωγού τους Dan Auerbach (The Black Keys) δημιούργησαν έναν ήχο που από την έρημο εξυψώθηκε στο σύμπαν.
Ή πως το Tres Hermanos ήταν η πρώτη φορά που συνέθεσαν κομμάτι μαζί με έναν άλλο μουσικό (ξανά τον Dan) και πως η μελωδία στη γέφυρα είναι δική του.
Until we meet again, Low Sun, Esperanza, όλα αποδόθηκαν λες και άκουγες δίσκο, με τη διαφορά ότι ήσουν ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους και το ζούσατε μαζί. Κι ας μιλούσαν καμιά φορά την ώρα του κομματιού και σε εκνεύριζαν. Συναυλία είναι αυτή.
Αφού μας εξομολογήθηκαν πως δεν πίστευαν ποτέ ότι η μουσική τους θα φτάσει έξω από το υπόγειό τους και θα τους φέρει σε μέρη όπως η χώρα μας και πως το επιδόρπιο γιαούρτι με μέλι και φυστίκι που φάγανε στην Αθήνα έπειτα από επίσκεψη στην Ακρόπολη έγινε το αγαπημένο τους, μας αποχαιρέτησαν με το El Desierto στις 22:20.
Λίγα λεπτά μετά επέστρεψαν όμως για τα El Camino de mi Alma & El Sol Avenue για να αποχωρήσουν υπό πολύ θερμό χειροκρότημα στις 22:33. Μας ευχαρίστησαν -όπως έκαναν και πολλές φορές κατά τη διάρκεια- και υποσχέθηκαν να επιστρέψουν.
Εν κατακλείδι:
Με επιτυχία στέφθηκε η παρθενική εμφάνιση των αδελφών Gutiérrez στη χώρα μας αφού κατάφεραν να αποδώσουν τον χαρακτηριστικό ήχο τους σε open air περιβάλλον και με τον καιρό να συμβάλλει στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος.
Ίσως η προσθήκη ενός opening act να έκανε τη βραδιά να μοιάζει πληρέστερη, σε μια περίοδο με πολλά φεστιβάλ.
Για το RockOverdose,
Νίκος Χήναρης
Φωτογραφίες: Μιχάλης Παναγιώτου
Comments
