Αγαπάω High on Fire. Επειδή μου δίνουν συνέχεια αφορμές για να το κάνω. Και επειδή ο Matt Pike είναι ένας λίγο νεότερος Wino. Δηλαδή θεός. Και λέω ότι αγαπάω HOF για να μην παρεξηγήσετε το βαθμό στο τέλος του κειμένου. Είναι ο βαθμός που δίνει ένας φανμπόης όταν ο διάδοχος ενός εξαιρετικού δίσκου (Snakes for the Divine) από μια από τις αγαπημένες του μπάντες, πολυαναμενόμενος και κάργα hype-αρισμένος, αποδεικνύεται λίγο κατώτερος του αναμενομένου.
Παράγοντας πρώτος: αλλαγή στην κονσόλα. Enter Kurt Ballou (φιγούρα-τοτέμ στο χώρο, μέλος των hardcore ημίθεων Converge και credits στην παραγωγή πάμπολλων δίσκων, από Trap Them και Cave In μέχρι Kvelertak και Torche). Παράγοντας δεύτερος: Concept δίσκος με πολλά καντάρια ψυχεδέλειας. Προσέξτε. Ο Ιησούς Χριστός (στο story αυτά) έχει ένα δίδυμο αδερφό, ο οποίος πεθαίνει για να ζήσει ο πρώτος. Δεν αποκαλύπτω παραπάνω, περιμένετε να διαβάσετε τους εξαιρετικούς στίχους που έχουν μέσα από time travelling μέχρι και H.P. Lovecraft. Θα χρειαστεί μεράκι πάντως για να καταφέρετε να ακολουθήσετε το concept που είχε στο μυαλό του o ιντριγκαδόρος Pike. Καλό κουράγιο με αυτό.
Οι αλλαγές είναι φυσικά ευπρόσδεκτες και μη σου πω επιτακτικές, για να σπάει η μονοτονία και να αλλάζει πόδια η μπάλα στο γήπεδο, αρκεί φυσικά να ευνοούν την εκάστοτε μπάντα. Ο Ballou όμως, όσο καλός παραγωγός και αν είναι, όσους εξαιρετικούς δίσκους και αν έχει υπογράψει, όσα high tech μηχανήματα και να έχει στο studio του, εδώ έχω την εντύπωση πως αποτυγχάνει να αναδείξει την ταυτότητα των High on Fire.
Οι Αμερικανοί δεν είναι hardcore μπάντα. Είναι μια σπουδαία heavy/sludge μπάντα που πάντα έπαιζε με το επικό στοιχείο, είτε με ντελικάτα (λέμε τώρα) leads είτε με γιγάντα riffs. Η παραγωγή του De Vermis Mysteriis «βρωμάει» από μακριά Converg-ίλα. Όσο και αν ταιριάζει αυτός ο ήχος με τα ανεβασμένα στη μίξη drums (εδώ δικαιολογείται, γιατι τυχαίνει να έχει παιχταρά drummer) και τις χαώδεις κιθάρες, που δεν καταλαβαίνεις που αρχίζουν και που τελειώνουν, σε μπάντες όπως οι Cave In, εδώ αφαιρεί αρκετά από τη μαγεία «κόμματων», όπως το «Fertile Green» ή το φοβερό «King of Days», με το fuzzαρισμένο μπάσο του. Η ιδέα του να ακούσω κάτι διαφορετικό, μ’ αρέσει και πού μάλιστα, το ότι αυτό το «κάτι» ήταν πιο καλό στη σύλληψη παρά στην εκτέλεση, μου πατάει απότομα το φρένο στο να απολαύσω τις πολύ καλές στιγμές που έχουν να μας προσφέρουν (και) εδώ οι High on Fire. «Fertile Green» (που δεν παλιώνει ποτέ, πιστέψτε με), «Bloody Knuckle», «Romulus and Remus», το ομότιτλο, το «Madness of an Architect» με το riff-mindfuck του, ακόμα και το low tempo-μεταβατικό «Samsara», είναι σχεδόν συνθετικές υπερβάσεις για το trio. O Pike παραμένει αγροίκος στα φωνητικά (στα θετικά αυτό, εννοείται), οι κιθάρες γεννάνε riffάρες σαν κουνέλια, τα drums είναι over the top. Εγώ όμως περίμενα ατμόσφαιρα, κύριοι. Πούντη;
Μην παρεξηγείτε, το De Vermis Mysteriis θα παίξει αρκετά στα ακουστικά μου για τον επόμενο καιρό, θα μείνει στο μυαλό μου όμως ως μια χούφτα εξαιρετικών στιγμών και όχι ως το υποβλητικό σύνολο που είναι φερειπείν το Death is This Communion. Με άλλα λόγια, το κουμπάκι skip θα χρησιμοποιηθεί παραπάνω απ’ ότι περίμενα. Ο βαθμός δεν είναι καθόλυο κακός, το αντίθετο, αλλά σημαντικές οι λεπτομέρειες που του στερούν ένα +10.
Βαθμολογία: 75/100
Tracklist:
- Serums of Liao
- Bloody Knuckles
- Fertile Green
- Madness of an Architect
- Samsara
- Spiritual Rites
- King of Days
- De Vermis Mysteriis
- Romulus and Remus
- Warhorn
Για το RockOverdose.gr: Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
