Ο συναυλιακός μας Οκτώβριος ξεκίνησε και μας βρήκε να περιμένουμε με υπομονή έξω από το Piraeus Academy για να παρακολουθήσουμε επιτέλους από κοντά τους heavy metal θρύλους , τους Holocaust σε ένα show που υποσχέθηκαν οτι θα παίξουν ΟΛΟ το Nightcomers.
Οι πόρτες άνοιξαν και αμέσως σπεύσαμε να πιάσουμε θέση και μετά από λίγα λεπτά τα φώτα χαμήλωσαν και οι πρώτοι που “έσυραν τον χορό” και ανέβηκαν στο σανίδι , ήταν οι δικοί μας οι τοπικοί ήρωες οι Strikelight που με τα τραγούδια τους μας βάλανε για τα καλά στο κλίμα. Αυτό που κατάλαβα και παραδέχομαι περισσότερο σε αυτό το συγκρότημα , είναι το μεράκι και η αγνή αγάπη τους για το heavy metal και αυτό μπορεί να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε που θα ακούσει τα τραγούδια τους.
Μετά , σειρά είχαν οι Holocaust που με ένα απολαυστικότατο σετ λιστ 14 τραγουδιών μας καθήλωσαν! Όπως λένε και οι ίδιοι “I’ve got Heavy Metal music in my blood and I’d like to give it to you if I could” Και πράγματι έτσι έγινε , είχαμε την τύχη να ακούσουμε ΟΛΟ το Nightcomers με highlights (για εμένα τουλαχιστον) το Come On Back που ολο το venue τραγουδούσε το ρεφρέν, το Cryin’ Shame με το απίστευτο κοφτό AC/DC ρυθμό και το Death Or Glory για το τρελό σβερκοχτύπι που ρίξαμε και κοινό και συγκρότημα !
Η σχέση της μπάντας και του κοινού ήταν απίστευτα όμορφη και ήταν αυτό που λέμε “πομπός και δέκτης” , δηλαδή από τη μια ο δέκτης ήταν οι ίδιοι οι Holocaust που εισέπρατταν την αγάπη του κόσμου που φώναζε ρυθμικά το όνομα του σκωτσέζικου γκρουπ κάθε φορά που τελείωναν ένα τραγούδι , και ακριβώς την ίδια στιγμή γινότανε και το ανάποδο! Ο John Mortimer και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ανταπέδιδαν αυτή την αγάπη και τον ενθουσιασμό ξανά πίσω στον κόσμο διπλάσια! Και αυτό το “πάρε δώσε” γινότανε καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας. Πιστεύω αυτό το παρατηρείς σε συγκροτήματα σαν αυτούς , που είναι προσγειωμένοι και να μου επιτραπεί ο όρος “ανθρώπινοι” , που δεν έχουν την ανάγκη να υπερηφανευτούν γι’αυτά που έχουν κάνει , γιατί ξέρουν και οι ίδιοι μεσα τους ότι είναι οπαδοί του heavy metal.
Και πάνω απ’ολα ξέρουν να εκτιμούν κάποια πράγματα και θυμούνται από που και πως ξεκίνησαν. Από κάτι τέτοια συγκροτήματα ακούς τα πιο θερμά και αληθινά “ευχαριστώ” προς το κοινό.
Για το RockOverdose,
Στάθης Τζιβάρας
Comments
