Το καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή αν ένας δίσκος θα σ’ αρέσει. Δεν πάει να μην είναι κάτι το πρωτότυπο, δεν πάει να μη διαφέρει πολύ από το ρετρολάγνο «τρελαίνομαι-για-κλασικό-heavy-metal-αλλά-γεννήθηκα-πιο-μετά» heavy ήχο συγκροτημάτων όπως οι 3 Inches of Blood.
Τέτοια περίπτωση είναι οι Αμερικανοί Huntress που φέτος εξαπολύουν τον πρώτο τους δίσκο, αν και το hype έχει αρχίσει να υποσκελίζει τη μουσική τους τελευταία, κυρίως λόγω της εκρηκτικής και συνάμα προβοκατόρικης παρουσίας της front woman Jill Janus. Η δεσποινίς όμως, όταν δεν προβαίνει σε cult δηλώσεις τύπου «Θα ήθελα να μένω σε μια καλύβα στο δάσος και να καπνίζω όλη μέρα χόρτο» (το καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για vintage περίπτωση), εξαπολύει επιθέσεις από το μικρόφωνο των ανερχόμενων Huntress με χροιά Christine Davis και «κότσια» Angela Gossow.
Οι παρυφές του δάσους του Spell Eater δεν έχουν κάτι το καινούριο να προσφέρουν. Κλασικό heavy metal, σαν 80’s Accept ή Judas Priest παιγμένοι πιο γρήγορα. Όσοι όμως εισχωρήσετε στα ενδότερα, θα ανακαλύψετε πολλά παραπάνω. Οι κραυγές της Janus αγκαλιάζουν ένα πολύ μεγάλο φάσμα φωνητικών, από το sludge γρέζι, τις υψηλής συχνότητας κορώνες, μέχρι και τις αιθέρες ξωτικίσιες μελωδίες, κλέβει την παράσταση η άτιμη. Οι κιθάρες, δεν κάνουν τίποτα αχρείαστο, δεν συμβιβάζονται με το να γίνουν κομπάρσοι στις διαθέσεις της προορισμένης για μεγάλη περσόνα τραγουδίστριας και riffάρουν εξαιρετικά, με περίσσιο όγκο και άφθονη ενέργεια. Πεντάλφες, τελετές και λοιπά occultιλίκια τα έχουμε ξαναδεί πολλάκις, και θα έμεναν αδιάφορα ως «κολπάκια», μόνο που η μουσική των Huntress έχει όντως κάτι το μαγευτικό και το ιδιαίτερο, όχι απαραίτητα «ίβολ», σίγουρα όμως σαγηνευτικό και παντελώς άσχετο με αυτά. Στα πολύ μεγάλα «συν» το γεγονός ότι ο ήχος, παρότι πεντακάθαρος, δεν έχει γίνει προϊόν επεξεργασίας παραπάνω από ότι χρειαζόταν.
Όλα τα κομμάτια εδώ (προσωπικά ξεχωρίζω τα «Senicide», «Snow Witch», «Eight Swords», «Night Rape», «Terror») έχουν killer στόφα, και το Spell Eater αποτελεί λόγο να χαίρεσαι, πέρα από το ότι συνειδητοποιείς ότι το κλασικό, speed/heavy παίζεται ακόμα. Ο πρώτος δίσκαρος των Huntress, έχει πάθος, ερμηνείες δίχως αύριο, επικές ενορχηστρώσεις, πιασάρικες κομματάρες και εκείνη την 80’s «σαγήνη της πρώτης ακρόασης». Και το σημαντικότερο, είναι μπάντα της εποχής σου. Πιάσε μια μπύρα…
Βαθμολογία: 85/100
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Tracklist:
- Spell Eater
- Senicide
- Sleep and Death
- Snow Witch
- Eight Swords
- Aradia
- Night Rape
- Children
- Terror
The Tower
Comments
