Η κατάσταση στο εσωτερικό των μεγάλων Morbid Angel τα έφερε έτσι δυστυχώς που οι τρεις βασικοί πυρήνες της μπάντας ακολούθησαν διαφορετικά μονοπάτια από ένα σημείο και μετά. Ο Trey Azagthoth έμεινε ολομόναχος από το παλιό line-up και παρά την μεγάλη και άκρως φιλότιμη βοήθεια του Steve Tucker, που μέχρι σήμερα είναι πολύ στιβαρός, κακά τα ψέματα οι οπαδοί έχουν μείνει -απολύτως δικαιολογημένα- στην εποχή που μαζί με τον τραγουδιστή/μπασίστα David Vincent και τον ντράμερ-χταπόδι Pete “Commando” Sandoval έγραψαν χρυσή ιστορία όχι απλά στον ακραίο ήχο αλλά και σε όλη την μεταλλική επικράτεια συνολικά. Τα έργα και ημέρες των Morbid Angel κατά την κραταιά περίοδο των τεσσάρων πρώτων δίσκων τους (1989 – 1995) είναι ακόμα αντικείμενο όχι απλά λατρείας, αλλά κι ενδότερης μελέτης για το πως κατάφεραν τέτοια απίστευτη ολότητα έκφρασης, προσωπικής ταυτότητας, μέγιστης επιρροής προς όλους εκεί έξω και φυσικά υπερβατικής μεταδοτικότητας, δεν έλαβαν τυχαία τον σεβασμό ακόμα κι από μπάντες μη έχουσες σχέση ηχητικά (καλή ώρα οι Korn που δήλωναν μεγάλοι οπαδοί τους). Η μοίρα τα έφερε έτσι που εν έτει 2025, 30 ακριβώς χρόνια μετά την κυκλοφορία του ανυπέρβλητου “Domination”, o Vincent και ο Sandoval βρήκαν ξανά πρόσφορο έδαφος συνεργασίας στους I Am Morbid και είχαμε την τύχη να τους δούμε ξανά μαζί.
Τη συναυλία στο Κύτταρο, άρα εξ’αρχής εγγύηση για τον φοβερό ήχο που θα είχαν, άνοιξαν οι πάντα ευπρόσδεκτοι και στιβαρότατοι ζωντανά ανέκαθεν Resurgency. Μπορεί να έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τα 2 άλμπουμ τους που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα, ωστόσο οι 2 αυτοί δίσκοι όπως και το συγκρότημα έχουν γράψει τη δική τους διαδρομή στην Ελληνική σκηνή κι έτσι με το που ξεκινάνε, βλέπουμε πόση εμπειρία καταθέτουν επί σκηνής. Αυτή τη φορά μιλάμε για ξυραφένιες κιθάρες, πάντα ευδιάκριτο μπάσο που ήταν μεγάλο όπλο ανέκαθεν, ενώ κι ο Γιάννης στη φωνή φτύνει πόνο το δίχως άλλο. Ατραξιόν όμως αυτής της πραγματικά μεγάλης εμφάνισης τους, είναι ο ντράμερ Βασίλης Νάνος, που τους παίρνει από το χέρι και τους κάνει να ακούγονται τόσο σφιχτοί και δεμένοι, που παρότι τους βλέπω τουλάχιστον15 χρόνια σε τακτά χρονικά διαστήματα, ένιωσα λες και τους έβλεπα 1η φορά. Τσιμεντένιος ήχος, τα κομμάτια να ακούγονται στην πλήρη δόξα τους και μάλιστα ακούσαμε και νέο υλικό που εύστοχα χιουμοριστικά ο Γιάννης τόνισε “κάτι που δε θα βρείτε πουθενά στο ίντερνετ” για να τονίσει την αποκλειστικότητα του να τα παίξουν για μας. Είναι σε τρομερά καλό δρόμο κι απλά μένει να κυκλοφορήσει το νέο άλμπουμ να τριτώσει το καλό. Μία μεγάλη εμφάνιση ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή και συναυλία για τα παιδιά. Εύγε!
Κι έρχεται σιγά σιγά η ώρα που περιμένουν πολλοί, με το χώρο αρκετά γεμάτο με περίπου 400 άτομα, πράγμα που σε σχέση με την προηγούμενη εμφάνιση των I Am Morbid ήδη δημιουργεί ευνοϊκότατες συνθήκες και γνωρίζοντας από πριν ότι η συναυλία βάσει προώθησης θα βασιζόταν στο “Domination”, το ξεκίνημα με τα 3 κορυφαία κομμάτια του δίσκου το λες και από άλλη εποχή. “Dominate”, “Where The Slime Live” καπάκι και αμέσως μετά το “Dawn Of The Angry”… είμαστε σίγουρα 40κατι οι περισσότεροι εκεί μέσα; Λύνονται οι σβέρκοι, όπως λύνονται και οι αρθρώσεις όλων άμεσα και αρχίζουν τα crowdsurfs και stagedives, με τον Vincent από πολύ νωρίς να παίρνει το λόγο και προσπαθώντας να μείνει επαγγελματικός και “ψυχρός” ως συνήθως, δεν τα πολυκαταφέρνει, δείχνοντας τη χαρά του για όλα όσα βλέπει… “Wow Athens… it’s great to be back”, δείχνοντας την καρδιά του στον κόσμο και με το κοινό να ξελαρυγγιάζεται “MORBID, MORBID, MORBID”, το χαμόγελο του μεγάλου αυτού frontman γεμίζει το Κύτταρο. Από πίσω του ο blastmaster και θρύλος όπως τον αποκάλεσε Pete Sandoval, παίζει τα κομμάτια ΚΑΡΦΙ σαν να μην πέρασε μια μέρα, τι μεγάλη υπόθεση Θεέ μου να ακούς αυτά τα κομμάτια με 2 από τα 3 αυθεντικά μέλη τους!
Οι 2 κιθαρίστες Bill Hudson και Richie Brown θα κάνουν ότι μπορούν να αναπαράγουν τις πολυσχιδείς απολήξεις του Trey Azagthoth και του Erik Rutan, στα περισσότερα σημεία τα καταφέρνουν πολύ καλά, το σόλο του “Where The Slime Live” προφανώς δεν παίζεται από κανέναν, ενώ μας παίζουν την αρχή του “Caesar’s Palace” χωρίς δυστυχώς να το ακούσουμε όλο, επιστρέφουμε όμως στο ακόμα πιο μακρινό παρελθόν, αρχικά με το “Fall From Grace” (κεφάλια στο πάτωμα όλοι) και στη συνέχεια με το θρυλικό ομότιτλο “Blessed Are The Sick”. O Vincent πιο ευδιάθετος από ποτέ σε όσες φορές τον έχουμε δει, ο ίδιος τύπος που στην τελευταία συναυλία των Vltimas στην Ελλάδα έλεγε “δεν αγαπώ ούτε τον εαυτό μου και σίγουρα δεν αγαπώ κι εσάς” για να μην ξεχνιόμαστε, δίκην θεατρικότητας, επέστρεψε μάλλον στις εποχές που το ζούσε στο κόκκινο και μάλιστα δε δίσταζε να πάθει λίγο… King Diamond και να προτρέπει το κοινό να τραγουδάει τα μέρη των riff με διάφορα “ωωωω” και “ααααα” που όχι απλά δεν ακούγονταν παράταιρα, αλλά και τον κατέστησαν τρομερά φιλικό, προσβάσιμο και ίσως για πρώτη φορά, τόσο όμορφα διάφανο μπροστά σε ένα φρενήρες κοινό που ζούσε τη στιγμή σαν να ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγε αυτά τα θρυλικά κομμάτια ζωντανά!
Ακόμα πιο πίσω θα πάμε, με την ενότητα του “Altars Of Madness” να ικανοποιεί με το παραπάνω τους old-school οπαδούς, με τα “Immortal Rites” (και Ο-Λ-Ο το Κύτταρο να τραγουδάει το κύριο riff), “Visions From The Darkside” (δεν το είδα να έρχεται, τι μεγάλη χαρά) και “Maze Of Torment” (κατεδάφιση) να κάνουν το κοινό να χάνει το μυαλό που έχει απομείνει. Συναυλία για το “Domination” περιμέναμε, best of εποχής βλέπουμε. Εκεί ο Vincent παίρνει το λόγο και λέει “Δε θέλω να φανεί ότι κάνω κήρυγμα, αλλά θέλω να πω ότι το σύστημα σας λέει τι να ακούσετε, τι να πιστέψετε, ποιόν θα γ….τε, πρέπει να έχετε μάτια καθαρά για να βλέπετε και αυτιά ανοιχτά για να ακούτε”, με το ανυπέρβλητο “Eyes To See, Ears To Hear” από το “Domination” να’ναι μεν το τελευταίο δυστυχώς κομμάτι που ακούμε από το εορτάζων στη βραδιά άλμπουμ, από την άλλη αποτελεί και το πέρασμα για την αποκορύφωση της συναυλίας μετέπειτα… “Καιρός να παίξουμε κάτι από ένα άλμπουμ που λέγεται “Covenant” αν το ννωρίζετε” λέει ο Vincent με το Κύτταρο να κραυγάζει όσο ποτέ για το κορυφαίο άλμπουμ των Morbid Angel και τον Vincent χαμογελώντας να συμπληρώνει “μμμ… μάλλον το γνωρίζετε καλά τελικά όπως φαίνεται”!
RRRRRRAPTURE όπως ακριβώς το προλογίζει λοιπόν και η ηγετική αρχική ΡΙΦΦΑΡΑ γεμίζει το Κύτταρο και κάνει τον κόσμο να πιάνει το κεφάλι του μ’αυτά που βλέπει. Οι 2 κιθαρίστες κεντάνε, ο Commando έχει λύσει χέρια και πόδια, ΑΧΑΣΤΟΣ στην κυριολεξία, ενώ στη συνέχεια ο Vincent μας αναφέρει πως κάποιες στιγμές βιώνουμε τόσο γλυκό πόνο που γίνεται θεϊκός, προλογίζοντας σαφώς το “Pain Divine”, χαμός στο ίσωμα στην κυριολεξία, που όμως δε σταματάει εδώ. Η μπάντα για λίγο σταματάει, πάει ο Vincent στον καθένα και κάτι λέει, φαίνεται ότι κάτι ετοιμάζουν μια και πριν μας έχει πει ότι είμαστε υπέροχοι και ξαναπαίρνει το λόγο. “Ξέρετε, τη χρονιά που βγήκε το “Altars Of Madness”, εγώ κι ο Pete συμμετείχαμε σε ένα άλλο άλμπουμ που βγήκε από μία άλλη μπάντα”.. Ο κόσμος καταλαβαίνει τι έρχεται κι αρχίζει ήδη να ουρλιάζει! ΝΑΙ, κυρίες και κύριοι, για τους μεγάλους Terrorizer και την κορωνίδα του grindcore ονόματι “World Downfall” ο λόγος, όπου μας λένε πως θα μας παίξουν ένα κομμάτι από εκεί ως ευχαριστώ για την ενεργή συμμετοχή του κοινού! Το “Dead Shall Rise” λοιπόν θα κάνει και τους πιο ψύχραιμους να ξεφύγουν και το να βλέπεις 2 από τα 4 μέλη των Terrorizer να παίζουν κομμάτι είναι δώρο Θεού!
Όσο αδόκιμο κι αν ακουστεί με τέτοιο στιχουργικά γαμωσταύρικ μοτίβο, μέχρι κι ο Θεός δάκρυσε στο τέλος του κανονικού σετ με το “Chapel Of Ghouls” που έκλεινε πάντα και τις συναυλίες των Morbid Angel. O Commando κατευθείαν πάει μπροστά στις μπροστινές σειρές κι αγκαλιάζει τον κόσμο παρότι ΚΟΜΜΑΤΙΑ και παρότι οριακά στέκεται όρθιος, ξεκάθαρα το ζει και αυτό τον κρατάει σε εγρήγορση, κι όμως δεν ακούγεται μουσική κι ο κόσμος δεν φεύγει. Και ω του θαύματος, επιστρέφουν ξανά! Ο κόσμος ουρλιάζει, ο Vincent που πάλι θέλει να κρατηθεί και πάλι δε μπορεί, μας λέει “ξέρετε, δεν κάνουμε ΠΟΤΕ encores”, ρωτάει καπάκι τους κιθαρίστες τους μπροστά σ’όλο τον κόσμο “Κάνουμε ποτέ encores;” για να εισπράξει αρνητική απάντηση κι από τους 2 που κουνάνε το κεφάλι τους σε φάση “ούτε καν”, ωστόσο όπως λέει, “εσείς όμως το αξίζετε σήμερα γιατί μας κάνατε να νιώσουμε φιλόξενα” και έρχεται μια ατάκα που πάντα περιμένουμε να ακούσουμε από το στόμα του όποτε τον βλέπουμε με το συγκεκριμένο τρόπο που τη λέει και με το που την ξεστομεί, εκεί βγαίνουν στην επιφάνεια όλα τα φίδια του πλανήτη για να αναπαραστήσουν το προπατορικό αμάρτημα και να συρθούν ανάμεσα μας ως προσταγή στον Αφέντη τους… THIS IS THE GOD OF EEEEEMPTIIIIINEEEEEEEEEESS!
Δ-Ε-Ν μπορώ να περιγράψω ΤΟ ΣΟΚ, ΤΟ ΔΕΟΣ, ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΥΣΗ που ζήσαμε όλοι και όλες όταν άρχισε να παίζεται το κομμάτι, μία λύτρωση για το κοινό που ίσως να ξέχασε ότι θα μπορούσε να’χει παιχτεί με βάση όσα είχε δει και ήδη θα έφευγαν όλοι πλήρεις. Στην αιώνια δε εντολή “BOW TO ME FAITHFULLY, BOW TO ME SPLENDIDLY”, το Κύτταρο μοιάζει λες και αποτελεί πύλη για την Κόλαση μια ώρα αρχύτερα και πιστέψτε με, με αυτό που βλέπουμε όλοι, ΚΑΝΕΙΣ δεν θέλει να σωθεί εκείνη την ώρα. Κερασάκι στην τούρτα ένα ΗΓΕΜΟΝΙΚΟ τέλος με το “World Of Shit (The Promised Land)” όπου και επιβεβαιώνεται όπως σε πολλά κομμάτια πως οι Morbid Angel ήταν στην ουσία οι πρώτοι που έπαιξαν κάποτε sludge πριν ακόμα τους Eyehategod και τους Crowbar, με αυτά τα δυσνόητα και έρποντα σημεία στο υλικό τους να χρονολογούνται ακόμα από την εποχή του “Abominations Of Desolation”. Η συναυλία κλείνει θριαμβευτικά με 15 κομμάτια, 4 από τα “Altars Of Madness”, “Covenant”, “Domination”, 2 από το “Blessed Are The Sick”, τσόντα το Terrorizer και με την απόδοση που τους άξιζε και που άξιζε και στον κόσμο. Ένας Commando από άλλο σύμπαν που παρά τον σοβαρό του τραυματισμό κάποτε, δεν καταλάβαινε Χριστό.
Η μεγάλη μνεία όμως πρέπει και οφείλει να γίνει στον Vincent. Μια και είχα μια πολύ όμορφη και εγκάρδια συζήτηση μαζί του μετά κατ’ιδίαν, δείχνοντας τρομερά χαρούμενος και πλήρως συνειδητοποιημένος με το τι συμβαίνει γύρω του λέγοντας μου “ξέρω ότι δεν λένε τα καλύτερα για μένα και σ’ευχαριστώ για όσα μου λες”, το πήγε παραπέρα για το λόγο που παίξανε παραπάνω συν το κομμάτι των Terrorizer, “θυμίσατε κάτι από τις παλιές ένδοξες μέρες, το αξίζατε αυτό, μπορεί λοιπόν να μη λένε τα καλύτερα για μένα, αλλά εγώ πάντα θα λέω τα καλύτερα για σας και ότι έγινε σήμερα”, ειλικρινά με κέρδισε όπως και όλους μας διότι παρά την κούραση του δέχτηκε τον κόσμο με υπομονή και είχε χρόνο για 1-2 κουβέντες με όλους/ Θέλω λοιπόν να γραφτεί δημόσια ότι τον είδαμε όπως ποτέ ξανά, πραγματικά προσγειωμένο, έχοντας πλήρη αδρεναλίνη με ότι έγινε πριν, εκτιμώντας την αγάπη που έλαβε από τον κόσμο και δείχνοντας ότι στα 60 του παρακαλώ, παραμένει ένας μέγας frontman που έχει γεράσει άψογα και μοιάζει βαριά 45 οπτικά και σαν στήσιμο στη σκηνή και όπως τόνισε, “μάλλον πρέπει να σας ερχόμαστε πιο συχνά απ’ότι φαίνεται”. Κλείνοντας θα ήθελα να γράψω κάτι που το σκέφτονται ήδη πολλοί αλλά καλό είναι να εκφραστεί δημόσια.
Ναι, οι Morbid Angel παραμένουν μια μεγάλη αξία στο μεταλλικό ήχο, αλλά είναι βέβαιο ότι αν τους βλέπαμε, με πλήρη σεβασμό στον μέγα Trey Azagthoth, τέτοιο σετ και τέτοια εμφάνιση μάλλον δε θα βλέπαμε. Εύχομαι επειδή τα χρόνια περνάνε κι επειδή ο Commando είναι τρομερά καταβεβλημένος σωματικά (πραγματικά δεν ξέρω πως έβγαλε 80’ σετ στο κόκκινο) κι ο Trey τρομερά κατεβεβλημένος νοητικά, να τα βρούνε μεταξύ τους και να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους ως φίλοι. Δεν τρέφω αυταπάτες και δεν θέλω στην τελική να γίνει κανένα reunion, τους είδαμε πλήρεις, τους είδαμε χωριστά, είδαμε 2 φορές τους I Am Morbid, είμαστε χορτασμένοι. Επειδή όμως οι ήρωες μας μεγαλώνουν (εδώ εμείς πάμε ολοταχώς για τα 50 σε λίγα χρόνια), καλό είναι να έχουμε μια όμορφη εικόνα τους ως τελικό αποτύπωμα όταν κάποτε όλα θα τελειώσουν. Τον χρόνο δυστυχώς δεν τον έχει νικήσει κανείς, αλλά αυτές οι 15 ΚΟΜΜΑΤΑΡΕΣ που ακούσαμε, έχουν μείνει αθάνατες στις δεκαετίες και θα ορίζουν το χρονικό συνεχές όπου κι όποτε κι αν ακούγονται.
WE MUST DOMINATE!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης
Comments
