Θυμάμαι σαν και χτες, το πόσο υπομονετικά περιμέναμε στριμωγμένοι στην ουρά επί της οδού Μάρνη ,για να περάσουμε την σιδερένια είσοδο-κλουβί του θρυλικού Ρόδον και να δούμε επιτέλους ζωντανά τους Iced Earth, στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα στα πλαίσια της “Dark Saga” περιοδείας.Να σημειώσω ότι οι Nevermore ήταν το τότε support group ,που θα άνοιγε την συναυλία.
Λένε πως το πρώτο ερέθισμα είναι και καθοριστικό στις εντυπώσεις του κόσμου και είτε θα έχει θετικό αντίκτυπο, είτε θα έχει αρνητικό. Στους Iced Earth η πρώτη περίπτωση λειτούργησε θριαμβευτικά προς το μέρος τους, η οποία ήταν ταυτόχρονα και η απαρχή ενός ισχυρού δεσμού με το ελληνικό κοινό, που σημαδεύτηκε αργότερα με το ιστορικό εκείνο διήμερο της 23ης & 24ης Ιανουαρίου του 1999 μέσα σε ένα κατάμεστο Ρόδον.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, αρκετοί μουσικοί ήρθαν και έφυγαν από τις δυνάμεις της μπάντας, νέες κυκλοφορίες δίχασαν κριτικούς και οπαδούς και μια υποβόσκουσα αμφιβολία δημιουργήθηκε στο πίσω μέρος του μυαλού, για πως θα είναι ένα νέο album, που θα φέρει την σφραγίδα του ονόματός τους.
Με μια απλή ματιά στην έως τώρα δισκογραφία τους, αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι πως οι Αμερικάνοι ουδέποτε ήταν μια μπάντα που έκανε βαθιές και τολμηρές τομές στην μουσική τους. Τα όποια νέα στοιχεία εμπλούτιζαν τις συνθέσεις τους, στρεφόταν γύρω από κατευθύνσεις που τους έδιναν κυρίως μια πιο τεχνική πλην προσιτή προσέγγιση. Ο ήχος που είχε καταφέρει να διαμορφώσει ο ιθύνων νους Jon Schaffer, πατούσε έξυπνα πάνω στα καλούπια που είχαν ορίσει κάποιοι προπάτορες του παραδοσιακού heavy metal με Αγγλική καταγωγή, προσθέτοντας από πάνω τα όποια προσωπικά στοιχεία, που έδιναν την φρεσκάδα του σήμερα και το γνωστό ακουστικό trademark της μπάντας. Αντιγραφή? Όχι φυσικά, επιρροές λέγεται αυτό και όχι στεγνό κοπιάρισμα. Ο κρυφός άσσος στο μανίκι του Schaffer όμως ,δεν ήταν άλλος από την ικανότητα του να μετουσιώνει όλα τα παραπάνω, σε μοναδικές συνθέσεις που έκανε το κοινό να παραμιλάει. Αυτό είναι και το σημείο που υστερούσαν οι 4 τελευταίες του δουλειές ,αυτό είναι και το κενό που έρχεται να γεμίσει σε ένα βαθμό το "Dystopia".
Το νέο album σηματοδοτούν δύο σημαντικά γεγονότα : Ο Matt Barlow αποτελεί παρελθόν για δεύτερη φορά και την θέση του έρχεται να καλύψει ο νεοαφιχθείς Stu Block γνωστός από την θητεία του στους Into Eternity.
Είναι γεγονός πως ο Barlow έχει στιγματίσει την πορεία της μπάντας, τόσο στις συνειδήσεις του κοινού ,όσο και και σε albums ορόσημα της δισκογραφίας τους.H πρώτη εικόνα που πήραμε από την εκ νέου ηχογράφηση του "Dante’s Inferno" ,αφενός διασκεδάζει τους όποιους ενδοιασμούς μπορεί να υπάρχουν και αφετέρου δικαιώνει την επιλογή του Schaffer. H φωνή του Καναδού έχει εναρμονιστεί άψογα με το ύφος των συνθέσεων, αφήνοντας το συναίσθημα και τον δυναμισμό του να κατακλύζει τις αισθήσεις δίχως δεύτερη σκέψη. Επίσης η χροιά του ,φέρνει έντονα γεύση από Barlow ειδικά στα μπάσα του που εντυπωσιάζει ιδιαίτερα.
Περνώντας στα ενδότερα του cd,η θεματολογία του είναι εμπνευσμένη από sci-fi ταινίες που σχετίζονται με κόσμους απόλυτης δυστυχίας και γι"άλλη μια φορά, ένα μικρό μέρος είναι αφιερωμένο στον Set Abominae από την ιστορία του Something Wicked.Στην ταμπακιέρα τώρα, στα 45 λεπτά συνολικής διάρκειάς του, θα βρει κανείς μεγάλη ποικιλία μουσικών χαρακτηριστικών. Από αξιοσημείωτες ενορχηστρώσεις έως και ταστιέρες που παίρνουν φωτιά διά χειρός Scaffer & Seele, μέσα από επικά ρεφρέν και low/mid tempo κομμάτια, που αφήνουν το rhythm section να πάλλεται στις δονήσεις που προκαλούν οι Freddie Vidales & Brent Smedley. Συγκριτικά με τις πιο μέτριες συνθέσεις ,οι καλές υπερτερούν στην πλειονότητά τους και αφήνουν μια αίσθηση ικανοποίησης και πληρότητας. Τα "Dystopia" ,"Anthem" ,"Anguish of Youth" , "End of Innocence" και το κορυφαίο "Tragedy and Triumph" ,αποτελούν τις πιο catchy στιγμές του, που περνάνε μπροστά και ξεχωρίζουν αμέσως.
Εν κατακλείδι, το "Dystopia" αντιπροσωπεύει αυτό που ξέρουν οι Iced Earth να κάνουν καλά χρόνια τώρα, με την διαφορά ότι καλύπτει το χαμένο έδαφος προηγούμενων κυκλοφοριών ,θέτει νέους ορίζοντες για την μπάντα με την έλευση του Stu Block και σίγουρα αφήνει περιθώρια που χωρούν προσδοκίες για κάτι μεγαλύτερο & σπουδαιότερο στο μέλλον.
Tracklist :
1.Dystopia
2.Anthem
3.Boiling Point
4.Anguish of Youth
5.V
6.Dark City
7.Equilibrium
8.Days of Rage
9.End of Innocence
10.Tragedy and Triumph
Για το Rockoverdose.gr,
Γιώργος Γούργαρης
Comments
