Λεξικό : Ihsahn : Ίσως μια από τις πιο προεξέχουσες προσωπικότητες της Νορβηγικής σκηνής που πρωτοστάτησε στην διαμόρφωση του ακραίου ήχου, μέσα από το προσωπικό του δημιούργημα ,που δεν είναι άλλο από τους θρυλικούς Emperor.
Αν και νομίζω πως μικρή σημασία έχει να τονίσουμε πόσο σπουδαίος είναι αυτός ο άνθρωπος, είτε σαν bandleader ,είτε σαν μουσικός ,αυτό που έχει σημασία να δούμε εν τάχει, είναι πως στις -κατά κάποιο τρόπο- δύο μεγάλες φάσεις της καριέρας του, κατάφερε να κάνει πράγματα που οδήγησαν αν μη τι άλλο την μουσική πολλά βήματα μπροστά ,καταδεικνύοντας έτσι την καλλιτεχνική του ευστροφία, που αποτυπώθηκε πλήρως στην δισκογραφική του πορεία όλα αυτά τα χρόνια.
Ξεκινώντας από τους Emperor , τα "In The Nightside Eclipse" & "Anthems To The Welkin At Dusk", αποτελούν έως και σήμερα την επιτομή της απόλυτης συμφωνικής/μεταλλικής ανατριχίλας που έμελλε να δώσει το στίγμα ενός ακραίου ιδιώματος, που συνδύαζε αριστοτεχνικά την συνθετική πολυπλοκότητα με ένα απίστευτο σκοτεινό feel, που αντικατόπτριζε το αλλόκοτο μουσικό σκηνικό της Νορβηγίας κατά τα mid 90's.Η μεγάλη αυτή παρακαταθήκη των Emperor ,έπρεπε να έχει ανάλογη συνέχεια σε έναν διαφορετικό δρόμο αυτή τη φορά και αυτό είναι που φρόντισε ορθώς να ακολουθήσει ο mastermind Ihsahn κατά την δεύτερη φάση της πορείας του, μέσω του προσωπικό του project που φέρει το όνομά του.
Με το πέρας της τριλογίας λοιπόν των "Τhe Adversary" ,"angL" ,"After" , το νέο πολυαναμενόμενο εγχείρημα του Νορβηγού με τον αινιγματικό τίτλο "Eremita" , έρχεται να συμπληρώσει την ήδη έως τώρα αξιόλογη δισκογραφία του, με τον καλύτερο τρόπο. Το περίεργο εξώφυλλο αρχικά ξαφνιάζει• μια φωτογραφία ενός εκ των επιρροών του Ihsahn, που μυστηριωδώς απεικονίζει τον Φρίντριχ Νίτσε να φιγουράρει ανάποδα. Στα ενδότερα τώρα , το "Eremita" στο συνθετικό σκέλος κινείται σε αρκετά σημεία στην κατεύθυνση του προκατόχου του και κάποια κομμάτια θα μπορούσαν δυνητικά να αποτελούν μέρος του "After" , με την διαφορά όμως, πως στο παρόν album έχει πέσει το βάρος στην δημιουργία μιας μοναδικής avant-garde ατμόσφαιρας, που στηρίζεται από τον ενισχυμένο ρόλο που έχει το σαξόφωνο ,όπου καταφέρνει θριαμβευτικά και δίνει μια νέα διάσταση στις συνθέσεις, έχοντας σαν βασικό κορμό στην πλειονότητά τους άφθονα progressive ξεσπάσματα, με τις γνώριμες μαύρες πτυχές του παρελθόντος, βαθύτατα εξαρτημένες από τα τραχιά φωνητικά του Ihsahn.
Πριν περάσουμε στις καθαυτές συνθέσεις ,ειδική μνεία πρέπει να γίνει στους guests του "Eremita" ,που ο καθένας τους ξεχωριστά διανθίζει με την συμμετοχή του τα επιμέρους κομμάτια ,δίνοντας έτσι πολλά credits στο συνολικό αποτέλεσμα. Ποιοι είναι αυτοί ; Jeff Loomis (ex-Nevermore), Devin Townsend, Einar Solberg (Leprous), Heidi S. Tveitan (StarofAsh). Από τα tracks τώρα ,είτε πιάσουμε την σφοδρότητα των "The Paranoid" ,"Something Out There" ,που βροντοφωνάζουν "Prometheus: The Discipline of Fire & Demise" , είτε πιάσουμε τα saxophone-addicted "The Grave" , "Departure" (Προσέξτε τα εντυπωσιακά φωνητικά της Ihriel) , "Catharsis" ,που αποτελούν ακουστικό θέλγητρο, αυτό που τελικά συνειδητοποιεί κανείς ,είναι το πόσο περίτεχνα μπορεί αυτός ο άνθρωπος να χρησιμοποιεί στοιχεία που δίνουν μια εκλεπτυσμένη υφή στη μουσική ,με χαρακτηριστικά που την στοιχειώνουν.
Αυτό που τελικά μένει από την νέα δουλειά του οξυδερκούς Νορβηγού, είναι ένα συνονθύλευμα από διαφορετικά πράγματα που έχουν άλλη μια φορά στηθεί έτσι ,ούτως ώστε αυτό που θα φτάνει στον ακροατή να κινείται ποιοτικά σε υψηλά επίπεδα και να αποδεικνύει μοιραία, πως ό,τι και να κάνει αυτός ο μεγάλος μουσικός, θα παραμένει πάντα state-of-the-art σε όλες τις εκφάνσεις του.
Comments
