Οι Damon Systema, μας εντυπωσίασαν με την πρόσφατη κυκλοφορία τους με τίτλο "Ate" (Theogonia Records, 2025), που ήρθε να ταράξει τα νερά της ελληνικής σκηνής. (διαβάστε δισκοκριτική - εδώ-)
Με αυτή την αφορμή, ο συντάκτης μας Άγγελος Κατσούρας μίλησε με τον ιθύνοντα νου του group Άκη Πάστρα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα εφ' όλης της ύλης, που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω και να γνωρίσετε από πρώτο χέρι τους Damon Systema.
Follow DAMON SYSTEMA:
Facebook: www.facebook.com/damonsystemaband
Instagram: www.instagram.com/damon_systema_band
Webshop: https://tinyurl.com/buyate
RockOverdose: Αρχικά θα θέλαμε να μάθουμε ποιο συναίσθημα κυριαρχεί μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Ανακούφιση, πληρότητα, περηφάνια, λύτρωση; Ή είναι κάτι που δεν περιγράφεται τελικά μετά από όλα όσα χρειάστηκαν για να κυκλοφορήσει;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Όλα αυτά που προανέφερες, μαζί με ένα ανάμεικτο συναίσθημα χαράς και λύπης. Και όταν εννοώ ανάμεικτο συναίσθημα χαράς και λύπης εννοώ πως ενώ είμαι πολύ χαρούμενος που αυτό το πόνημα βρήκε το δρόμο του και τελεσφόρησαν οι διαδικασίες που του επέτρεψαν να βγει έξω στον κόσμο, έτσι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί, ταυτόχρονα υπάρχει ένα συναίσθημα λύπης καθώς έρχεται στο μυαλό μου ένα “what if”, το οποίο έχει να κάνει με το τι πορεία θα είχα ακολουθήσει αν αυτό το άλμπουμ έβγαινε τη στιγμή που μου καρφώθηκε η ιδέα για αυτό το project πριν 18 χρόνια περίπου. Και με αυτή τη σκέψη αρχίζω ένα εσωτερικό “αυτομαστίγωμα” το οποίο είναι σαν να με “τιμωρώ” για την αναβλητικότητα και το αίσθημα του απεριόριστου χρόνου που νομίζει κανείς ότι έχει μπροστά του όταν βρίσκεται σε μικρότερη ηλικία, όπου όλα μοιάζουν να γυρίζουν γύρω από τους εγωισμούς μας. Τελικά ο χρόνος εκτός από σχετικός όπως είπε και ο Αϊνστάιν, είναι και αμείλικτος και ξυπνάς μια μέρα και βλέπεις να έχουν περάσει 20 χρόνια, σαν να ήταν μια ταινία μικρού μήκους. Και όλο αυτό γίνεται ένα μάθημα ύψιστης σημασίας για την περαιτέρω κοσμοθεωρία σου και για το πόσο ρευστά είναι τα πάντα. Στο τέλος βέβαια κυριαρχούν τα θετικά συναισθήματα για αυτό το άλμπουμ καθώς αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό μου που κερδήθηκε, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει και την ταυτότητά μου ως μουσικού. Αυτό το άλμπουμ εσωκλείει όλες τις ετερόκλιτες επιρροές μου ως ακροατή, χωρίς φραγμούς και χωρίς στερεότυπα. Δεν σκέφτηκα ποτέ κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του να μπω σε στεγανά για ένα ενιαίο αφήγημα κάτω από μια συγκεκριμένη ταμπέλα και είναι κάτι που μου έδωσε ένα υπέροχο συναίσθημα ελευθερίας που δεν είχα βιώσει ποτέ ξανά ως μουσικός. Άρα όλα αυτά φέρνουν στην επιφάνεια τα συναισθήματα που επικαλείσαι στην ερώτησή σου, συν την απόλυτη αίσθηση ελευθερίας που μπορεί να βιώσει ένας δημιουργός τέχνης, οποιασδήποτε μορφής.
RockOverdose: Λοιπόν, υπάρχει μακρά ιστορία με τους Damon Systema και το “Ate” όπως γνωρίζουν αρκετοί. Θα θέλαμε να μάθουμε πότε μπαίνει η αρχική ιδέα δημιουργίας τους, γιατί και πως μπαίνει στον πάγο το project και τελικά τι είναι αυτό που ανάβει τη σπίθα για να κυκλοφορήσει ο δίσκος;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Η αρχική σπίθα για τους Damon Systema μπαίνει μετά από μια σχετικά μεγάλη αποχή από τα μουσικά δρώμενα, η οποία έλαβε χώρα ανάμεσα από το 2006 και το 2008. Το 2006 είναι η χρονιά ορόσημο κατά την οποία ουσιαστικά διαλύουμε την προηγούμενη μπάντα που έπαιζα από το 1999 (το όνομα αυτής Add The River), ενώ ένα χρόνο πριν περίπου, είχα κλείσει το studio ηχογραφήσεων που διατηρούσα συνεταιρικά (Studio Versus). Για την ιστορία τα μηχανήματα που είχα στο Studio Versus, πουλήθηκαν και αποτέλεσαν τα πρώτα μηχανήματα του Devasoundz Studio του Φώτη Benardo. Και μπορεί η διετία να μην φαντάζει ως μεγάλη για κάποιους, αλλά προσωπικά για εμένα, δεν έχει υπάρξει μεγαλύτερο διάστημα από αυτό, μέσα στο οποίο ουσιαστικά παράτησα τη μουσική ως μουσικός. Κυριολεκτικά κλειδώθηκε η κιθάρα στη θήκη και βγήκε μετά από δύο χρόνια. Από τη στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου, παίζω, ηχογραφώ και μελετάω μουσική, εκτός από αυτά τα δύο χρόνια. Και μιλάω για πλήρη απραξία. Ουσιαστικά όταν ξαναέπιασα κιθάρα στα χέρια μου, χρειάστηκε να ξαναμάθω ως ένα βαθμό. Το όργανο αν το αφήσεις σε αφήνει, δεν είναι ποδήλατο. Μέσα σε αυτό το διάστημα η ενασχόλησή μου με τη μουσική είχε να κάνει με την σύνταξη παρουσιάσεων δίσκων σε ένα διαδικτυακό μέσω εν ονόματι Metal Eagle για όσους το θυμούνται. Εκεί λοιπόν συνειδητοποίησα πως δεν κάνει για εμένα αυτό το “άθλημα” και η σπίθα που αναφέρεις άναψε ενστικτωδώς και έκαψε οτιδήποτε στο διάβα της. Αγόρασα εκ νέου ένα πρόχειρο και φθηνό εξοπλισμό και ξεκίνησα πάλι να ηχογραφώ στο σπίτι. Ανέσυρα όλα τα riffs που είχα μαζέψει τα χρόνια των Add The River, τα οποία δεν “έκατσαν” να γίνουν τραγούδια και άρχισα να γράφω και νέο υλικό. Η διαδικασία μπορώ να πω πως ήταν σχεδόν μαγική. Κανείς δεν έχει ραντεβού με την έμπνευση. Μάλλον το δικό μου ραντεβού (Rendezvous With Destiny που λέει και ο Mark Dexter) ήταν εκείνη τη στιγμή. Μιλάμε για αστείρευτη συνθετική δημιουργία και έμπνευση που νομίζω δεν έχω ξαναβιώσει ποτέ άλλοτε. Μαζί με τον drummer που παίζαμε στους Add The River (Γιάννης Βάσκος - πλέον στους Aeon Aphelion) και ένα φίλο μπασίστα (Νίκος Ζέρης - τότε στους Trendy Hooligans), φτιάχνω την μπάντα ως trio με σκοπό να παίξουμε instrumental μουσική χωρίς φραγμούς και στερεότυπα. Όπερ και εγένετο. Η δημιουργία των Damon Systema ήταν γεγονός και ως πρώτες δημιουργίες είχαμε τρία κομμάτια instrumental, τα οποία παρουσιάσαμε στο φεστιβάλ που διοργάνωσε τότε το Metal Eagle στο οποίο έγραφα. Και εκεί στο 2009 έρχεται το τηλεφώνημα από τον Μανώλη Καραζέρη. Με τον Μανώλη είμαστε αδέλφια και η γνωριμία μας πάει πίσω από τις πρώτες πρόβες ουσιαστικά των Battleroar και τα πρώτα τους δημιουργήματα που έλαβαν χώρα στο Studio Versus. Ο Μανώλης μου ανακοινώνει πως έχει φτιάξει νέα μπάντα με τον Mark και θα ήθελε τη βοήθειά μου στο κιθαριστικό σκέλος. Μου φάνηκε ως εξαιρετική ευκαιρία να ξεσκουριάσω κιθαριστικά και να ξαναθυμηθώ τα παλιά. Και όταν λέω τα παλιά, εννοώ το να παίξω κλασικό metal με solos και κλασικές δομές, καθώς απείχα παικτικά από το είδος από τα μέσα των 90’s. Και εγένετο Dexter Ward. Οι Dexter Ward λοιπόν αποδείχθηκαν άκρως ενεργή μπάντα με ηχογραφήσεις και πολλά lives και μίνι περιοδείες στο εξωτερικό και αυτό σε συνδυασμό με τη δημιουργία οικογένειας, έβαλαν στον πάγο τους Damon Systema. Μετά η είσοδός μου στους On Thorns I Lay το 2017 ουσιαστικά έβαλε ακόμα μεγαλύτερο στρώμα πάγου πάνω από τους Damon Systema, αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, με έτρωγε σαν σαράκι η ιδέα να ενεργοποιηθούν και πάλι. Ένιωθα βλέπεις πως έχω άπλετο χρόνο μπροστά μου. Μέγα λάθος. Και έρχεται το 2020 και ο Covid. Εκεί υπήρξε άπλετος χρόνος για σκέψη και δημιουργία. Μόλις είχα αποχωρήσει και από τους On Thorns I Lay οπότε είπα ή τώρα ή ποτέ. Θεώρησα τρομερό χάσιμο χρόνου να περιμένω στον καναπέ πότε θα ανοίξει η καραντίνα, βλέποντας ταινίες και χαζολογώντας. Και έτσι συνέδεσα τον σκληρό δίσκο στον υπολογιστή, ανέσυρα τα παλιά riffs και τις παλιές δομές και άρχισε η εκ νέου σύνθεση του άλμπουμ.
RockOverdose: Υπήρξε η σκέψη το όλο εγχείρημα να είναι αποκλειστικά ορχηστρικό αλλά τελικά όχι απλά πήρες τη σωστή -κατ’ εμέ- απόφαση να υπάρξουν στίχοι, αλλά και με 2 διαφορετικές φωνές. Θα θέλαμε να μάθουμε τι σε οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση κι αν αισθάνεσαι δικαιωμένος από το τελικό αποτέλεσμα.
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Αποκλειστικός “φταίχτης” για τις δύο φωνές είναι η θεματολογία του άλμπουμ. Δεν θα μπορούσα να αποδώσω διαφορετικά αυτό που είχα ακούσει ήδη στο μυαλό μου, για το οποίο όταν το ηχογραφούσα ως demo, υπήρξαν σημεία που επέβαλαν μελωδικές φωνητικές γραμμές και σημεία που απαιτούσαν “ξύλο” μετά μουσικής να το πούμε έτσι απλά. Και επειδή στους Add The River τραγουδούσα (μάλλον με αποτυχία), φτιάχνοντας τους οδηγούς των φωνών συνειδητοποίησα πως η θεματολογία επιβάλει φωνές με έντονες αντιθέσεις. Φωνές που να διακατέχονται από μια σχέση σκοταδιού και φωτός και με μια σχέση έντασης και γαλήνης. Και επειδή δυστυχώς δύσκολα βρίσκεις έναν νέο Åkerfeldt, θεώρησα πως οι φωνές πρέπει να προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους. Και μάλιστα επειδή η δεσπόζουσα μορφή της θεματολογίας είναι γυναικεία, καλό θα ήταν τα μελωδικά φωνητικά να ερμηνευτούν από μια γυναίκα. Επίσης οι μελωδικές γραμμές που είχα βρει για τα κομμάτια, ήταν πιο εύκολο (λόγω εύρους) να τραγουδηθούν από γυναίκα. Και έτσι δημιουργήθηκε αυτό το δίπολο για το οποίο θεωρώ πως ενώ στην αρχή δεν σου κρύβω πως ήμουν επιφυλακτικός για την ορθότητα της σκέψης μου, πλέον νιώθω δικαιωμένος. Βασικά από την πρώτη απόπειρα της Ρούμπης και του Νίκου, όταν κάναμε το πρώτο κομμάτι ως προπαραγωγή, κατάλαβα πως θα δικαιωθούμε. Τουλάχιστον το δικό μου αισθητήριο νεύρο το θεωρεί ως πετυχημένο πείραμα. Είναι πολύ δύσκολο πείραμα αλλά δεν είναι και πυρηνική φυσική. Έχει ξαναγίνει από άλλους πιο έμπειρους από εμάς, απλά θεωρώ πως εδώ είχαμε τη δυσκολία της ανομοιογένειας, καθώς τα παιδιά δεν γνωρίζονταν πριν βρεθούμε να κάνουμε το album. Δεν υπήρξε μπάντα που πρόβαρε και μετά μπήκε στο studio να γράψει το album. Τα τραγούδια αυτά δεν έχουν παιχτεί ποτέ σε πρόβα. Αποτελούν δημιούργημα σύνθεσης σε αποστειρωμένο περιβάλλον και αυτός είναι ο λόγος που είχα ενδοιασμούς στην αρχή για τα δύο διαφορετικά φωνητικά. Επίσης δύο υπέροχες φωνές δεν αποτελούν αυτόματη συνεπαγωγή για ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Παίζουν πολλά ρόλο στη συνοχή και στο δέσιμο. Νομίζω όμως πως τα παιδιά κάνανε υπέροχη δουλειά και ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μου.
RockOverdose: Πριν πάμε στα του δίσκου, επειδή όλοι μας είμαστε λίγο ψυχασθενείς με τα artwork και τη σημειολογία, τι αριστούργημα σου έφτιαξε αυτός ο άνθρωπος; Διακρίνω φωτιά, πάγο, αγωνία στα πρόσωπα όλων, την Άτη να κρατάει τις κλωστές που υφαίνουν οι Μοίρες (εκτός αν είναι κάτι άλλο), γενικά υπάρχει λίγο αυτό το “της ιερόδουλης το κιγκλίδωμα” ως περιτύλιγμα. Σε αφήνω να μας διαφωτίσεις.
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Γενικά στα artworks και ειδικά στις εικαστικές τέχνες, η ερμηνεία τους επιδέχεται πολλές εκδοχές και σενάρια. Παίζουν ρόλο πολλά για το πως θα αντιληφθεί και πως θα ερμηνεύσει κανείς ένα εικαστικό δημιούργημα. Και αυτή είναι η μαγεία με τις εικαστικές τέχνες. Βλέπεις για παράδειγμα έναν Αναγεννησιακό πίνακα και κάποιοι διακρίνουν ένα θρησκευτικό μήνυμα ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να διακρίνουν κάποιες κρυφές πινελιές που αφηγούνται ένα διαφορετικό ενδεχόμενο ή ακόμη και μια ειρωνεία του δημιουργού για το θρησκευτικό διακύβευμα. Όλα όμως εξαρτώνται από το γνωσιακό υπόβαθρο και από το πόσο στενά ή διευρυμένα είναι τα μυαλά και οι μηχανισμοί σκέψης. Στο artwork του album μας λοιπόν υπάρχει ένα αστείρευτο παραλήρημα συμβολισμών, οι οποίοι ναι μεν έχουν να κάνουν με τον μύθο του αρχαιοελληνικού τετράπτυχου Ύβρις - Άτη - Νέμεσις - Τίσις, αλλά ταυτόχρονα “σκάβουν” πιο μέσα από αυτόν, καθώς ο μύθος είναι το εργαλείο για να αποτυπωθεί θεματολογικά η αέναη ανθρώπινη πάλη με το τέρας της έπαρσης και της αλαζονείας. Η Άτη στο εξώφυλλο ως κεντρική φιγούρα, ουσιαστικά ελέγχει το μυαλό των ανθρώπων με τα νήματα και τους οδηγεί στην νομοτελειακή καταστροφή και την τιμωρία. Δεν είναι όμως τόσο απλό. Όπως βλέπεις ελέγχει και καταστρέφει έναν Σπαρτιάτη πολεμιστή. Ακόμη και αυτόν για τον οποίο έχουμε μια εικόνα απόλυτης πειθαρχίας και αυτοελέγχου. Η έπαρση και η αλαζονεία λοιπόν δεν ξεχωρίζει κανέναν μας. Έρχεται σε όλους κάποιες στιγμές είτε σε μικρές δόσεις είτε με τη μορφή υπέρμετρου εγωισμού. Το σύμπλεγμα των μορφών συμπληρώνουν ένας άλλος στρατιώτης ήδη γονατισμένος και κατεστραμμένος, ο οποίος περιμένει ευλαβικά την τιμωρία του, η Έριδα με το χρυσό μήλο, η οποία ουσιαστικά έχει να κάνει με το κομμάτι Lady Discordia μέσα στο album, οι μαυροφορεμένες Μοίρες, ένας τυφλός άνδρας που συμβολίζει τον νέο καθεστώς που δημιουργήθηκε μετά την αρχαιότητα και έφερε το σκοτάδι του μεσαίωνα λόγω των θολωμένων μυαλών των ζηλωτών της θρησκείας. Η πενθούσα γυναικεία φιγούρα με το νεκρό φασκιωμένο βρέφος στα χέρια, αποτυπώνει τον θρήνο της απώλειας της γνώσης και της διαύγειας του νου, που χάνεται λόγω της Άτης. Η δε Άτη στα νήματα που ελέγχει σαν μαριονέτες τους ανθρώπους, έχει περασμένα ως πολύτιμα κοσμήματα όλα τα σύμβολα των μεγάλων θρησκειών που εμφανίστηκαν κατά την ιστορία της ανθρωπότητας και αποτέλεσαν τροχοπέδη στην εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης. Επίσης το πεσμένο πιόνι του βασιλιά που φιγουράρει στο κάτω μέρος του εξωφύλλου, δεν συμβολίζει τίποτε άλλο από τον κατεστραμμένο βασιλιά Ξέρξη που υπέπεσε σε Ύβρη και τον περιέλαβαν με τη σειρά τους η Άτη, η Νέμεσις και η Τίσις. Μπορώ να γράφω για ώρες περιγράφοντας το εξώφυλλο του album αλλά θα πρέπει κάπου να βάλω ένα φρένο. Ο Okim Tulal που το δημιούργησε είναι ένας πολύ βαθυστόχαστος καλλιτέχνης με έντονα στοιχεία συμβολισμού και παραληρήματος. Θέλησε το αποτύπωμα του εξωφύλλου να είναι μεν σε συνάρτηση με τους στίχους και τη θεματολογία, αλλά να περνάει και άλλα μηνύματα όπως ένας αναγεννησιακός ή μπαρόκ πίνακας. Το γυμνό παραπέμπει ξεκάθαρα στην ελληνιστική γλυπτική και ζωγραφική και παντρεύει ταυτόχρονα τον παλαιό μνημειακό πολιτισμό με τον σύγχρονο τεχνολογικό πολιτισμό. Εξ ου και ο σύνθετος μηχανισμός γύρω από το λογότυπο του εξωφύλλου που δημιουργεί μια μοντέρνα χαοτική αισθητική όσο το εξώφυλλο κορυφώνεται προς τα πάνω.
RockOverdose: Η Άτη επίσης είναι συνδετικός κρίκος μετά την Ύβρη και πριν τη Νέμεση. Θέλεις να δηλώσεις εμμέσως πλην σαφώς ότι αν δεν προσέχουμε χάνουμε το μυαλό μας και οδηγούμαστε στην καταστροφή, ή απλά ήθελες να αφήσεις κι άλλα πιο κρυφά νοήματα ως ερμηνεία πέραν αυτού;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Αφορμή για την θεματολογία του album αποτέλεσε η πανδημία και οι συμπεριφορές που συναντήσαμε δεξιά - αριστερά. Από την ημιμάθεια και από την απολυτότητα στη σκέψη, μέχρι την απαξίωση της λογικής και της επιστήμης. Το album δεν αποτελεί ένα δημιούργημα έντονης αρχαιολατρείας για να αφυπνίσει “κοιμισμένες” συνειδήσεις. Αντιθέτως μάλιστα αποτελεί ένα album μέσα στο οποίο με ποιητικό τρόπο στηλιτεύεται η πρακτική του “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”. Περιγράφεται η νομοτελειακή καταστροφή των ατόμων με τέτοιες επηρμένες συμπεριφορές και η τελική τους τιμωρία. Η οποία τιμωρία δεν αποτελεί πάντα μια φυσική φυλάκιση ή διαπόμπευση, αλλά μια ψυχική απομόνωση. Είδαμε τέτοιες συμπεριφορές μέσα στην πανδημία και απορήσαμε με ανθρώπους που δεν περιμέναμε καν να διαθέτουν τέτοιο υπόβαθρο. Οι δύσκολες εποχές βγάζουν στην επιφάνεια τον αληθινό μας εαυτό και η συμπεριφορά μας συμπαρασύρει πολλές συνισταμένες στη ζωή μας. Είδαμε ζευγάρια να χωρίζουν στην καραντίνα γιατί τελικά η κεκαλυμμένη αγάπη και ευγένεια πήγε περίπατο. Είδαμε παρέες να διαλύονται και να δημιουργούνται άλλες νέες. Στην πολιτική δε… να μην πιάσουμε αυτό το κομμάτι καλύτερα γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτή τη δύσκολη και πρωτόγνωρη κατάσταση, θέλησα να αποτυπώσω μέσα στο album με ποιητικό και συμβολικό τρόπο όλες αυτές τις συμπεριφορές. Και ποιος άλλος καλύτερος τρόπος από το να αποτυπώσεις αυτή την κατάσταση ποιητικά, παρά με ένα μύθο των προγόνων μας, οι οποίοι εκτός από άριστοι παραμυθάδες και δεισιδαίμονες, είχαν την ανάγκη να εξηγήσουν αυτές τις συμπεριφορές έστω και μεταφυσικά. Και εδώ έρχεται ο Αισχύλος, ο οποίος απλόχερα μας παραδίδει μαθήματα αντιπολεμικής λογοτεχνίας μέσα από το αριστούργημά του “Περσες”. Η επιλογή του Αισχύλου δεν είναι τυχαία. Ο ίδιος έχει λάβει μέρος στους Περσικούς πολέμους και είδε από κοντά την καταστροφή των Μήδων. Και όμως, στην τραγωδία “Πέρσες” δεν υμνεί την ελληνική ανδρεία και ευστροφία η οποία ήταν ο κύριος παράγοντας της νίκης. Έρχεται και μας αραδιάζει ένα αριστουργηματικό αντιπολεμικό μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, μέσα από το οποίο καταδεικνύει ως αιτία της ήττας του Ξέρξη, την Ύβρη στην οποία υπέπεσε ως αλαζόνας δυνάστης. Το θόλωμα του μυαλού του που έφερε η Άτη, καθώς ακόμη και τη θάλασσα μαστίγωσε διότι δεν του έκανε τα χατήρια. Ύμνος λοιπόν στην ανθρώπινη αλαζονεία που θεωρεί τη φύση υποχείριό της και τον ίδιο τον άνθρωπο τον απόλυτο άρχοντα της νομοτέλειας. Η φύση όμως τιμωρεί και στο τέλος επικρατεί, με τάση προς την απόλυτη ισορροπία και ηρεμία. Δια στόματος φαντάσματος Δαρείου λοιπόν ο Αισχύλος στους “Πέρσες” κατακεραυνώνει τον αλαζόνα γιό του και λέει πως “όταν ανθίζει η υπεροψία, μεστώνει της καταστροφής το στάχυ και έχεις μονάχα δάκρυα να θερίσεις”. Απλές οικουμενικές αξίες λοιπόν, περνάνε στο χαρτί ως ύψιστη τέχνη και διδάσκουν γενιές και γενιές πως τέτοιες συμπεριφορές οδηγούν αργά ή γρήγορα στην καταστροφή. Και το ερώτημα είναι αν μετά την καταστροφή έχουμε την διαύγεια να γινόμαστε καλύτεροι ή απλά συνεχίζουμε τον μοναχικό δρόμο της ακόμη μεγαλύτερης πτώσης.
RockOverdose: Ηχητικά χαίρομαι ιδιαιτέρως για τις δυναμικές του δίσκου μια και έχουμε και πολλά κοινά ακούσματα και τον τρόπο που ακούγεται μοντέρνα παραδοσιακό και παραδοσιακά μοντέρνο ταυτόχρονα. Ήταν εξ’ αρχής αυτή η κατεύθυνση του υλικού, ή άλλαξε καθόλου κατόπιν ενδιάμεσων ερεθισμάτων και καταστάσεων;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Εξ αρχής το ζητούμενο ήταν ένα. Να δημιουργηθεί ένα σκοτεινό άλμπουμ. Όχι απαραίτητα ακραίο αλλά έντονα σκοτεινό. Σκοτάδι στον ήχο, σκοτάδι στους στίχους, σκοτάδι στην παραγωγή και μείξη. Οι δυναμικές που αναφέρεις έχουν αφετηρία σε albums που με επηρέασαν πάρα πολύ και αποτέλεσαν ουσιαστικά το έναυσμα να φτιαχτούν οι Damon Systema. Και επαναλαμβάνω έχουν αφετηρία και δεν αποτελούν υποβολείς του εγχειρήματος. Θέλησα λοιπόν κάποια στιγμή να παντρέψω δύο πολύ λατρεμένους ηχητικούς κόσμους αλλά κάτω από τη δική μου οπτική και αισθητική. Ο ένας κόσμος είναι ο κόσμος των Tool και ειδικότερα του Ænima και ο άλλος κόσμος είναι ο κόσμος του Monotheist των Celtic Frost. Αν και πρόκειται για albums που ήρθαν μεταγενέστερα στο προσκήνειο, ενώ ήδη είχα δημιουργήσει το υπόβαθρό μου ως κιθαρίστας μέσα από τη μουσική των 80’s και των αρχών των 90’s, κι όμως άφησαν τεράστιο αποτύπωμα στην αισθητική μου που όταν έφτιαξα τους Damon Systema, θέλησα να παντρέψω αυτούς τους δύο κόσμους. Την μελωδικότητα και την ρυθμική πανδαισία των Tool με την ποιητική ωμότητα του Monotheist. Και εξηγούμαι. Δεν μιλάω για κλώνους αυτών των συγκροτημάτων αλλά για την αύρα την οποία αφήνουν στο άκουσμα των album τους. Υπάρχει κάτι το μαγικό μέσα σε αυτά τα δύο albums που αναφέρω και νομίζω πως έχει να κάνει με την κορυφή που έπιασε ο σκληρός ήχος μέσα εκεί. Στίχοι, ήχος, παραγωγή, ερμηνείες και γενική αισθητική πιάνουν δυσθεώρητα ύψη και αφήνουν αποτύπωμα που ανάλογο δύσκολα βρίσκει κανείς. Υψηλή Τέχνη για την οποία η μουσική μας θα πρέπει να νιώθει ευγνωμοσύνη που υπάρχουν. Επίσης μιλάμε για ετερόκλιτες αφετηρίες οι οποίες είναι και ο λόγος που υπάρχει ένα μεγάλο εύρος στη μουσική των Damon Systema. Σίγουρα δεν είναι οι μοναδικές επιρροές. Το album θεωρώ ότι κοιτάει πίσω στην παράδοση με την ίδια βαρύτητα που κοιτάει και στο παρόν. Την ήθελα εξ αρχής λοιπόν αυτή την αισθητική και το υλικό που υπήρχε ήδη, μεταλλάχθηκε όσο χρειαζόταν και ομογενοποιήθηκε μέσα από την τελική παραγωγή και αισθητική. Ο,τι δεν ταίριαζε σε αυτή την αισθητική από το υλικό που προϋπήρχε, ξαναμπήκε στο συρτάρι για το μέλλον.
RockOverdose: Θα θέλαμε να μάθουμε για τη συνεργασία με τη Theogonia η οποία πριν βγει ο δίσκος ήδη το είχε αφήσει να φανεί ως προτεραιότητα και γενικά έχει ευεργετήσει πολλές Ελληνικές μπάντες. Γιατί είναι το περιβάλλον εύρωστο και τι προσφέρει ως σιγουριά, ώστε όλες οι μπάντες μας να μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για την εταιρεία που μεγαλώνει συνεχώς;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Όταν τελείωσα τη μείξη και το mastering που έκανε ο Γιώργος Νεραντζής, αμέσως έστειλα σε μια πρώτη τετράδα εταιρειών το υλικό. Η Theogonia ήταν η μόνη που απάντησε βασικά και μπορώ να πω πως με ανακούφισε καθώς δεν ήθελα να περάσει πάλι αρκετός χρόνος για να πάρει τον δρόμο του το album. Δεν μπήκα καν στη διαδικασία να ψαχτώ περεταίρω και μίλησα με τον ιδιοκτήτη της εταιρείας μετά από ένα ραντεβού που μου έκλεισαν τα παιδιά που διαχειρίζονται τα λειτουργικά θέματα. Προς έκπληξή μου λοιπόν στο τηλεφωνικό ραντεβού και ενώ γνωρίζω πως η Theogonia είναι Πολωνική εταιρεία, στην άλλη άκρη της γραμμής ακούω άπταιστα ελληνικά. Ο Chrys Kyrkos λοιπόν μου μίλησε εγκάρδια και μου έδειξε πως πιστεύει στο υλικό. Με κέρδισε με την πρώτη και από την πρώτη μας τηλεφωνική επικοινωνία και μετά υπάρχει μια υπέροχη συνεργασία για την οποία νιώθω τυχερός, διότι δεν θα μπορούσε το υλικό να τύχει καλύτερης μεταχείρισης καθώς παρά το παρελθόν που μας ακολουθεί όλους στην μπάντα, ουσιαστικά είμαστε new comers για αυτό που αποκαλούμε music business. Απόλυτες και ξεκάθαρες κουβέντες που δεν αφήνουν θολά σημεία κάνουν την εταιρεία αυτή μια πάρα πολύ καλή στέγη για τους Damon Systema και το θετικότερο όλων είναι πως αποτελεί ανερχόμενη δύναμη. Εκτιμώ πως θα έχουμε μια μακρά συνεργασία με τα παιδιά εκεί. Μας πιστεύουν και μας προωθούν όσο μπορούν. Ο Chrys άλλωστε είναι χρόνια στο χώρο και γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις αρκετά. Νομίζω είναι αμοιβαία η εκτίμηση και προχωράμε δυναμικά.
RockOverdose: Ναι μεν μόλις κυκλοφόρησε το “Ate” αλλά ήδη οι εντυπώσεις είναι οι καλύτερες δυνατές, έτσι ο κόσμος θέλει να μάθει αν θα υπάρξει συνέχεια κι αν έχεις κάποιες έτοιμες ιδέες, δεδομένου ότι ο 1ος δίσκος δουλευόταν για χρόνια.
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Το album “Ate” ευελπιστούμε να αποτελέσει το πρώτο μέρος της τριλογίας που έχουμε στο μυαλό μας να δημιουργήσουμε με τους Damon Systema. Η θεματολογία των επόμενων δύο πονημάτων είναι ήδη αποφασισμένη και υλικό υπάρχει αρκετό για τον επόμενο δίσκο τουλάχιστον. Μένει απλά να μπει σε σειρά και να αποτελέσει ενιαίο αφήγημα. Μέχρι και το εξώφυλλο δουλεύεται ήδη από τον Okim Tulal και μάλιστα σκοπός είναι να αποτελέσει συνέχεια του εξωφύλλου του “Ate”. Σκοπός των Damon Systema είναι να αποτελούν ένα καταφύγιο δημιουργίας τέχνης χωρίς άγχος και ορόσημα. Δεν λέω πως θα πάρει χρόνια αλλά είμαι μέλος και σε άλλα σχήματα που αγαπώ πάρα πολύ και αυτά απαιτούν χρόνο ο οποίος δεν είναι εύκολο να βρεθεί.
RockOverdose: Ως συνέχεια των παραπάνω, γνωρίζουμε ότι μια και τρέχεις εδώ κι εκεί, είτε με τους Nightfall, είτε με τους Phlebotomy, είτε με άλλα ενδιάμεσα απρόοπτα, είναι λίγο δύσκολο να βρεθεί χρόνος και κατάλληλες συνθήκες για μια ζωντανή εμφάνιση των Damon Systema. Είναι κάτι που το βλέπεις να συμβαίνει μελλοντικά, κι αν ναι, τι θα πρέπει να χρειαστεί ώστε να ευοδωθεί;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Στις παραπάνω μπάντες βάλε και τους Dexter Ward. Επίσης τους Saturday Night Satan με τους οποίους θα βγω σε ένα mini tour μετά το Πάσχα, καθώς είχα παίξει στο ντεμπούτο τους με τίτλο “All Things Black”. Σίγουρα θέλω οι Damon Systema να παίξουν live. Δεν το συζητώ καν ότι είναι σκοπός μου κάποια στιγμή να γίνει. Για να γίνει όμως χρειάζεται να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, οι οποίες αν δεν υπάρξουν νομίζω θα χαθεί όλη η μαγεία της στιγμής. Οι κατάλληλες συνθήκες είναι απλές και όχι κάτι ουτοπικό. Πρόκειται για τους μουσικούς που θα πλαισιώσουν τη βασική τριάδα (Άκης - Ρούμπη - Νίκος). Για να γίνει αυτό θα χρειαστεί χρόνος και δεν είναι εύκολο. Επίσης να βρεθεί ένα διαθέσιμο slot στο οποίο θα μπορέσουμε να παίξουμε. Για να πω την αλήθεια, ήδη με την κυκλοφορία των δύο videos από το album (Harvest Of Tears και Ate) υπήρξαν ανέλπιστα δύο προτάσεις για lives αλλά δυστυχώς ο χρόνος για προετοιμασία ήταν ανύπαρκτος καθώς όπως προανέφερα δεν υπάρχουν ακόμα οι μουσικοί που θα πλαισιώσουν την μπάντα. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχουν μουσικοί ή είναι θέμα ελιτισμού. Απλά αυτή την περίοδο οι υποχρεώσεις μου με άλλα σχήματα είναι πολλές και δεν μπορώ να εστιάσω στα lives των Damon Systema. Θα γίνει εν καιρώ όμως.
RockOverdose: Δεν θα γινόταν να μη ρωτήσω για τον απόηχο του φετινού Up The Hammers, όπου κάθε χρόνο έχεις τον πλήρως αγχωτικό ρόλο του stage manager. Τι διαφορετικό βίωσες φέτος σε σχέση με άλλες χρονιές και τι πρόκειται να συμβεί του χρόνου μια και έχει πριζωθεί όλος ο κόσμος για την 20ετή επέτειο;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Καθε χρονιά στο Up The Hammers είναι πολύ ιδιαίτερη για διαφορετικούς λόγους. Άλλοτε το απαιτητικό lineup, άλλοτε ένας συναισθηματισμός που κρύβεται μέσα σε κάποιες μπάντες στις οποίες τρέφω μια ιδιαίτερη αδυναμία, άλλοτε οι ατυχίες τις οποίες καλούμαστε ως ομάδα να ξεπεράσουμε. Το Up The Hammers του 2025 έκρυβε για εμένα μια μεγάλη συναισθηματική φόρτιση λόγω των πολυαγαπημένων και πολυαναμενόμενων (από πλευράς μου τουλάχιστον) Titan Force. Θεωρώ αυτή τη μπάντα κόσμημα για τη μουσική μας και ταυτόχρονα είναι υπέροχοι άνθρωποι. Έχω δημιουργήσει μια φιλία με τα μέλη της μπάντας και επι προσωπικού πάντα, τους συγκαταλέγω μέσα στην πεντάδα των καλύτερων live εμφανίσεων που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Και έχω δει πάρα πολλές. Όσο για το Up The Hammers του χρόνου ένα έχω να πω μόνο… Προσδεθείτε… Here Comes The Pain που λέει και ο Pacino στο Carlito’s Way.
RockOverdose: Έχοντας ακούσει το αριστούργημα των Nightfall που κυκλοφορεί σύντομα και που ξέρω ότι έβαλες βαθιά το χέρι σου, θα θέλαμε λίγα λόγια και για την όλη εμπειρία τριβής με το δίσκο και πως βιώνεις τη χημεία σου μαζί τους συναυλιακά. Θα’ χουμε κάνα ευχάριστο νέο εμφάνισης τους σύντομα;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Η εμπειρία του να παίζεις με τα παιδιά στους Nightfall είναι απλά υπέροχη. Έχει δημιουργηθεί μια υπέροχη παρέα που δύσκολα συναντάς σε μπάντες. Να ξεκαθαρίσω καταρχάς πως αποτελώ live member των Nightfall και κλήθηκα να βοηθήσω τη μπάντα πέρυσι στα lives που είχαν κλείσει στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη και την περιοδεία στη Βραζιλία. Ειδικά οι συνθήκες περιοδείας μέσα σε ένα tour bus δεν είναι οι πιο ιδανικές και αν υπάρχουν δράματα και παρεκτροπές η κατάσταση ξεφεύγει για πλάκα. Ευτυχώς όμως εδώ μιλάμε για μια ωραία παρέα που μου ταιριάζει και ηχητικά, πράγμα που το κάνει ακόμα καλύτερο ως εμπειρία. Το να πούμε πόσο ιστορική μπάντα είναι οι Nightfall είναι περιττό, αλλά συνειδητοποίησα το πόσο πιο μεγάλη μπάντα είναι, με την αντιμετώπιση του κοινού στις συναυλίες που συμμετείχα. Υπήρξαν συγκινητικές στιγμές που δεν πίστευα στα μάτια μου και τότε κατάλαβα το μέγεθος του εκτοπίσματος των Nightfall. Διότι σαν οπαδός ψυχανεμίζεσαι τι παίζει, αλλά όταν το βιώνεις μέσα από τη μπάντα τότε τα μεγέθη μεγαλώνουν ακόμη πιο πολύ. Στον νέο δίσκο που μου λες πως άκουσες λοιπόν, δεν συμμετέχω ως μουσικός αλλά ως τεχνικός στα edits. Την ώρα που πήρα τα files του δίσκου να κάνω τα edits και έβαλα να ακούσω τι γίνεται, το σταμάτησα και είπα δεν είναι δυνατόν. Και αυτό διότι το “At Night We Pray” το θεωρώ άλμπουμ ορόσημο για την μπάντα και ένα από τα καλύτερα albums του 2021. Και μόλις άκουσα τι γίνεται στο νέο άλμπουμ είπα ΟΚ… πάμε για μακελειό. Ειδικά δε όταν κάναμε την πρώτη πρόβα με κομμάτια από τον νέο δίσκο, το vibe ήταν καθηλωτικό και πομπώδες. Βέβαια με μερικά πράγματα δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Με τους Nightfall έχω μια ιδιαίτερη σχέση ως οπαδός τους, καθώς αποτελούν την πρώτη death metal συναυλία που παρακολούθησα ποτέ μου πίσω στο 1996, στο παλιό Μεταλλείο στην Βουκουρεστίου. Άνοιγαν για τους Sound Of Silence για τους οποίους και πήγα στο live και έτσι έγινα μάρτυρας αυτού του live, το οποίο δεν θυμάται καν ο Ευθύμης όταν του το αναφέρω. Τρελό γέλιο. Για εμφανίσεις των Nightfall προς το παρόν, μόνο η συμμετοχή στο Horns Up στα Τρίκαλα στις 3 Μαΐου, την επομένη μάλιστα της επίσημης κυκλοφορίας του νέου album.
RockOverdose: Για το τέλος θα ήθελα να σε ευχαριστήσω προσωπικά έχοντας την τύχη να έχω ακούσει το υλικό πρόωρα και να ευχηθώ ότι καλύτερο στην πορεία της μπάντας. Ποιά είναι τα μελλοντικά σχέδια τόσο για τους Damon Systema όσο και προσωπικά, μια και γνωρίζουμε ότι δεν κάθεσαι στα αυγά σου με τίποτα;
Άκης Πάστρας (DAMON SYSTEMA): Κι εγώ σε ευχαριστώ Άγγελε από καρδιάς για το βήμα που μου έδωσες να πούμε κάποια πράγματα για τους Damon Systema και σε ευχαριστώ για τις ευχές. Ελπίζω να πάρει το δρόμο του το όλο εγχείρημα και να βρίσκουμε τρόπους να δημιουργούμε, ειδάλλως θα τρελαθούμε. Όλο αυτό μπορεί να φαίνεται ως μια μουσική ενασχόληση για κάποιους, αλλά προσωπικά για εμένα είναι η ψυχοθεραπεία μου. Είναι η αποσυμπίεση από πολλά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και αποτελεί μια πρώτης τάξεως ψυχανάλυση του να λες αυτό που νιώθεις μέσα από την τέχνη, απέναντι σε έναν αόρατο ψυχοθεραπευτή που είναι πρόθυμος να ακούσει. Αποτελεί ένα περίεργο mind game το οποίο βοηθάει πάρα πολύ αν τα εξωτερικά ερεθίσματα είναι εχθρικά για την ψυχική ηρεμία. Άρα στόχος και σχέδια παραμένουν τα ίδια από την πρώτη στιγμή που έπιασα κιθάρα στα χέρια μου και είπα αυτό θέλω να κάνω. Συνεχής εσωτερική αναζήτηση μέσα από την τέχνη, εις επίρρωση της αυτογνωσίας και της αυτοεκτίμησής μας. Ελπίζω και θέλω να ξεκινήσω τις ηχογραφήσεις του νέου album των Damon Systema σύντομα, αλλά πριν από αυτό ευελπιστώ το φθινόπωρο να έχουμε ετοιμάσει άλλο ένα single που έχουμε στα σκαριά. Stay Heavy!!!!
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
