IRON MAIDEN – “Killers”: Το υποτιμημένο άλμπουμ που άνοιξε το δρόμο για ένα ένδοξο μέλλον

 

 

Το 1981 οι Iron Maiden βρέθηκαν σε ένα κρίσιμο σημείο. Ο μπασίστας, ιδρυτής και αρχηγός του συγκροτήματος, Steve Harris, είχε περάσει τα τελευταία πέντε χρόνια να περιοδεύει στις παμπς και τα μικρά venues της Αγγλίας, ενάντια στα τότε ισχυρά ρευμάτα της πανκ και του new wave, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να συγκεντρώσει ικανούς μουσικούς για να πραγματοποιήσει το καλλιτεχνικό του όραμα.

 

Ακόμα και μετά την επιτυχία που είχε το ντεμπούτο των Iron Maiden, το οποίο ανέβηκε στην 4η θέση των βρετανικών charts, ο Harris δεν ήταν ευχαριστημένος.Πρώτη κίνηση για τον ανασχηματισμό του συγκροτήματος, η αντικατάσταση του κιθαρίστα Dennis Statton με τον Dave Murray, παλιό φίλο του Adrian Smith. Η απομάκρυνση του Statton έγινε με έγκριση του μάνατζερ του συγκροτήματος Rod Smallwood, μιας και οι επιρροές από The Eagles και 10CC του κιθαρίστα δεν ταίριαζαν με την μουσική πορεία που ήθελαν να χαράξουν οι Maiden.

 

ca. 1976-1996 --- The Heavy Metal Band, Iron Maiden --- Image by © Denis O'Regan/CORBIS

 

Μαζί με την έλευση του Murray έγινε και αυτή του κιθαρίστα Adrian Smith. Ο Smith είχε προσκληθεί να συμμετάσχει στο συγκρότημα και πιο παλιά ωστόσο είχε απορρίψει την πρόταση για προσωπικούς λόγους. Μέσα σε μερικές εβδομάδες, το θρυλικό πλεόν line-up των Harris, Murray, Di’Anno και Clive Burr, είχε σχηματιστεί και ετοιμαζόταν να το άλμπουμ που θα ξεκινούσε την ένδοξη καριέρα των Maiden.

 

Στις 21 Νοεμβρίου του 1980, οι Iron Maiden σε συνεργασία με τον παραγωγό Martin Birch, μπαίνουν στα Battery Studios στο Willesden, για την ηχογράφηση του “Killers”.

 

Ο Smith, όπως αποκάλυψε, ήταν αρκετά αγχωμένος για τη συνεργασία του με τον Birch, μιας και ήταν αρκετά τρομακτικός και απειλιτικός. Ωστόσο, η συνεισφορά του στις μελωδικές γραμμές σε συνδυασμό με τις ικανότητες του Birch, έδεσαν άψογα με το όραμα του Harris. Βέβαια, αρκετά τραγούδια όπως τα “Innocent Exile”, “Wrathchild” υπήρχαν ως ιδέες από το ’73.

 

Τραγούδια όπως το “Another Life” και το “Purgatory”, παραμένουν χαρακτηριστικά παραδείγματα του New Wave of British Heavy Metal, ενώ τραγούδια όπως το “Drifter” αποτελούν την γέφυρα που συνδέει το συγκρότημα με τα ‘70s.

 

Από την άλλη, το “Prodigal Son”, το οποίο είναι το μόνο κομμάτι της εποχής του Di’Anno που δεν έχει παιχτεί ζωντανά, βρίσκει τους Maiden στο πιο πειραματικό τους στάδιο να δημιουργούν ένα σχεδόν ακουστικό τραγούδι, με folk και prog επιρρόες και occult στίχους.

 

Φυσικά, τα δύο τραγούδια που γράφτηκαν αποκλειστικά για το “Killers”, αποτελούν δύο από τις καλύτερες συνθέσεις των Maiden. Εμπνευσμένο από τον Poe, το “Murders In The Rue Morgue” και το ομώνυμο “Killers”, μεταφέρουν ακριβώς το αίσθημα ότι είσαι το θήραμα και κάποιος σε παρακολουθεί.

 

 

Ο Birch κατάφερε να δέσει το συγκρότημα και να μεταφέρει την χημεία που είχανε μεταξύ τους, πραγματοποιώντας το στόχο του Harris που ήταν οι Maiden να αποκτήσουν επαγγελματικό ήχο. Οι Smith και Murray έγιναν ένα πολύ ισχυρό κιθαριστικό δίδυμο, οι φωνητικές ικανότητες του Di’Anno έδωσαν χαρακτήρα στο άλμπουμ ενώ τα hi-hats και toms του Burr μάζι με τις μπασογραμμές του Harris αποτέλεσαν βασικό χαρακτηριστικό του άλμπουμ.

 

Ωστόσο, δεν ήταν όλοι τόσο ικανοποιημένοι και εντυπωσιασμένοι από το δίσκο. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 3 Φεβρουαρίου του 1981, και ο κριτικός Robbi Miller του περιοδικού Sound, δήλωσε πως είναι περισσότερο αποτυχία παρά θρίαμβος. H απογόητευση ενισχύθηκε και από τη 12η θέση που κατέκτησε το άλμπουμ στα charts, η οποία είναι η πιο χαμηλή στην ιστορία των Maiden. Σε δήλωση του στο βιβλίο Lpopée des Killers, o Di’Anno είπε πως το “Killers” δεν έφτασε ποτέ την επιτυχία του πρώτου δίσκου.

 

Το “Killers” ήταν και ο τελευταίος δίσκος του Di’Anno με τους Iron Maiden. Η ακραία κατανάλωση ναρκωτικών και αλκοόλ ανάγκασαν τον Harris να διώξει τον τραγουδιστή από το συγκροτήμα. Το φθινόπωρο του 1981 ο Di’Anno δεν ήταν πλέον μέλος και ο Harris έψαχνε νέο τραγουδιστή, με τον Bruce Dickinson να αναλαμβάνει αυτό το ρόλο και τους Maiden να ξεκινάνε την πορεία τους για να γίνουν ένα από τα πιο θρυλικά συγκροτήματα όλων των εποχών.

 

Για το Rock Overdose,
Φώτης Σταυρόπουλος

Πηγή

 

 

 

Comments