Αν ήταν απαραίτητο να δώσω ένα τίτλο στην περιγραφή αυτού του δίσκου τότε σίγουρα ο τίτλος αυτός θα ήταν, «Διότι το power θέλει τον Γερμανό του». Αρχικά είναι η πρώτη φορά μέσα σε αυτά τα 14 χρόνια ζωής των Iron Savior που έκαναν 4 χρόνια να κυκλοφορήσουν δίσκο μετά την κυκλοφορία του “Megatropolis” του 2007, αλλά και να δώσουν σημεία ύπαρξης αν και γνωρίζαμε ότι ο αγαπητός κύριος Piet Sielk είχε ενδιάμεσα υποχρεώσεις με τους Savage Circus. Tώρα τι κατάφερε με αυτόν τον δίσκο, έκανε κάτι καινούργιο, συνέχισε να κινείται στα μεσαία στρώματα όπως έπραττε και στις προηγούμενες κυκλοφορίες;
Αν ψάχνεστε για καινούργια πράγματα στο power τότε σίγουρα οι Iron Savior δεν είναι αυτό που σκέφτεστε, από την άλλη όμως εδώ, στο “The Landing” ο Piet έκανε μία κίνηση που με χαροποίησε ιδιαίτερα και αυτή είναι ότι έπαψε πλέον να κάνει τα riff του να ακούγονται σαν μία απομίμηση των Judas Priest, όπως είχε συνηθίσει από το “Unification” μέχρι και το 2007. Όχι βέβαια ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό το να ακούγονται όπως οι Άγγλοι, αλλά πάνω από όλα απαραίτητη είναι η προσωπική ταυτότητα και έτσι φροντίζει με το καλημέρα και μέσα από το “The Savior” να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ένα πανέξυπνο riff, ένα μελωδικό ρεφρέν και παράλληλα ένα rhythm section παλιάς καλής γερμανικής κοπής. Φροντίζει εν συνεχεία να απογειωθεί η μπάντα ακόμα περισσότερο και να σου το “Starlight”, ένα κομμάτι που σίγουρα θα κάνει τα παλιούς να θυμούνται με χαρά τις θρυλικές μέρες των ‘90s και τους νέους να μάθουν τι εστί γερμανικό power metal, ταχύτητα – μελωδία, διπλομποτιές και φύγαμε!
Ο δίσκος ακούγεται 100% Iron Savior, αλλά υπάρχουν και σημεία μέσα σε κομμάτια όπως “March Of The Doom” και “Moment In Time” όπου ακούς λίγο Blind Guardian, λίγο μα πάρα πολύ λίγο Helloween (Walls Of Jericho εποχής), αλλά πάντα επικαλυπτόμενα από την γνησιότητα του προσωπικού ήχου της μπάντας και μη με πεις ότι σε χαλάνε! Άλλωστε δεν με φαίνεται καθόλου παράξενο που ο Piet το κάνει αυτό, διότι υπήρξε στην αρχή των Helloween πίσω από τη μπάντα, όπως και στους Blind Guardian, δεν είναι αρμόδιος για την πορεία τους, αλλά υπήρξε συνυπεύθυνος όσο αφορά τον ήχο των δύο προαναφερθέντων συγκροτημάτων και όσοι δεν με πιστεύετε ψάξτε το.
Εκτός από τους πατέρες του power δανείζεται και από μία άλλη πολύ (μα πάρα πολύ) σπουδαία μπάντα που έσπειρε καρπούς για τη γέννηση του power metal, τους Accept. Μέσα από το ταχύτατο “R.U. Ready” και το “Heavy Metal Never Dies” οι Iron Savior αποδίδουν φόρο τιμής στους τεύτονες με άκρο σεβασμό, παρά το πολυχρησιμοποιημένο στιχουργικό κομμάτι και των δύο που όσο πιο πολύ χρησιμοποιείται από τις μπάντες τόσο πιο βαρετό θα καταντήσει. Υπάρχει και η απαραίτητα power ballad “Before The Pain”, μέσα στην οποία ακούγεται η πολύ βελτιωμένη φωνή του Piet.
Ο δίσκος κλείνει με το πιο catchy κομμάτι του, αλλά και στην δισκογραφία της μπάντας θα μπορούσα να πω, το “No Guts, No Glory”. Πιασάρικος τίτλος για ένα πολύ όμορφο κομμάτι που ειλικρινά δεν ακούμε πλέον σήμερα, κάποτε τέτοια κομμάτια έγραφαν και οι Gamma Ray και δεν ασχολούμασταν με τίποτα άλλο.
Λοιπόν ο δίσκος με ικανοποιεί αρκετά, πολύ περισσότερο από όλους τους προηγούμενους πλην του πρώτου, που αποτελεί και τον δίσκο ορόσημο των Iron Savior. Άσε που στο “The Landing” ο Piet φροντίζει να αναδείξει και τον επαγγελματισμό του στην παραγωγή, τα πάντα ακούγονται λίρα εκατό! Όσοι τους ακούγατε ξαναπιάστε τους, οι άλλοι ασχοληθείτε με άλλους.
Για το RockOverdose.gr,
Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
