Πέμπτη βράδυ, μια ώρα με αμάξι απόσταση, 5 (σχεδόν) μεσήλικες νοματαίοι από μια μικρή πόλη της επαρχίας, πάνε στην άλλη μικρή και ωραία πόλη των Τρικάλων, roadtrip για να ζήσουν κάτι που κάποτε φαινόταν άπιαστο όνειρο. Μια από τις ιστορικότερες και αγαπημένες μπάντες του Power Metal στο ελληνικό κοινό βρίσκεται σε mini tour στη χώρα μας και αυτή είναι μια από τις στάσεις του, συμπληρώνοντας το line up με άλλα τρία πολύ δυνατά εγχώρια ονόματα, σε ένα μαγαζί ονόματι Ανδρομέδα. Το μέρος είναι χωρητικότητας 300 περίπου ατόμων, πολύ προσεγμένο και σε έναν πεζόδρομο με καφετέριες και φαγάδικα, δίπλα στην κεντρική πλατεία. Μεσημεριανό ελαφρύ φάγαμε, τα “κουτσομπολιά” για μουσική τα είπαμε στην διαδρομή, τις πρώτες μπύρες τις ήπιαμε και η ώρα πήγε 20:15, όπου με μια μικρή και αμελητέα καθυστέρηση, ανέβηκε στη σκηνή η πρώτη μπάντα.
Οι Blacken προέρχονται από τον Βόλο και κινούνται σε σύγχρονα Hard’n’Heavy μονοπάτια με διακριτικές επιρροές επίσης, από Alice in Chains, Godsmack, Soundgarden αλλά και Black Label Society στα χαλαρά τους και με αρκετές δόσεις δισολιών. Το περσινό τους πρώτο άλμπουμ είναι ένας μικρός δυναμίτης που είμαι σίγουρος ότι δεν πήρατε χαμπάρι αρκετοί ενώ θα έπρεπε. Φυσικά το σετ τους είχε τροχιά γύρω από αυτό πλην του Breaking Me Down που είναι από τον επόμενο δίσκο που ετοιμάζουν. Με το που ακούς το Believe In Me ξεχωρίζεις ότι ο τραγουδιστής τους “το ‘χει”, βγάζει ροκιά και αλητεία, διατηρώντας την μελωδικότητα ταυτόχρονα, χαμογελαστός και ευχάριστος χωρίς περιττές φλυαρίες αλλά και ο κιθαρίστας στα σόλο του Another Day δεν περνάει καθόλου απαρατήρητος! Το ανεβασιάρικο, με τις Danzig πινελιές, Trouble σου κολλάει με τη μια και το End Of My Time δεν σε αφήνει ακούνητο. Πολύ καλοί, μην τους χάσετε άμα έχετε ευκαιρία και θα τους ταίριαζε μια παραπάνω θέση σε επόμενο φεστιβάλ θα έλεγα.
Μικρό διάλειμμα για τα “απαραίτητα”, αέρα, τσιγάρα, αλκοόλ, τουαλέτα και πάμε γρήγορα για το επόμενο γκρουπ.
Οι Graywitch με την προσθήκη του νέου τραγουδιστή (ο οποίος, για τους πολύ μυημένους συμμετείχε σε ένα από τα κρυμμένα διαμάντια του ελληνικού underground, Stendor, παρόλο που είχανε μόνο ένα demo) και την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους το 2024 έκαναν αισθητή την παρουσία τους στο χώρο του heavy/power και όχι άδικα. Μπαίνουν με το Children Of Gods και προκαλούν εντυπώσεις άμεσα με το μπάσο βαρύγδουπα μπροστά, δίκασα να ρολάρουν αβίαστα, τα lead συγκοινωνούντα δοχεία και τα φοβερά φωνητικά μετρημένα υψίφωνα όμως όσο πρέπει. Στο Odysseus μας ταξιδεύουν μαζί με τον επικό ήρωα στο σφιχτοδεμένο παίξιμό τους και φαίνεται να το διασκεδάζουν κιόλας, άλλωστε δεν είναι καινούργιοι στη σκηνή και έχουν ήδη αρκετά live στο ενεργητικό τους. Τιμήσαν το ντεμπούτο τους, φυσικά, με τα υμνικά Metalhead και Heavy Metal Life και μας παρουσίασαν και ένα καινούριο με τίτλο Lost In A Maze το οποίο δείχνει πολλά υποσχόμενο επόμενη κυκλοφορία. Στο maiden-άδικο God Of War δύσκολα μείναμε απαθείς, αλλά εκεί που αναμενόμενα ξεσηκωθήκαμε, ήταν όταν μας πέταξαν στη μάπα την διασκευή Child Of The Damned των Warlord, το οποίο ήταν άψογο από όλες τις απόψεις! Φοβεροί και μην ανησυχείτε σίγουρα θα το επαληθεύσετε, ήρθαν για να μείνουν.
Άντε τώρα να εξηγήσεις σε νεότερους ή φρέσκους στην σκηνή γιατί οι Angelo Perlepes' Mystery ακούγονται τόσο. Ίσως, λόγω φήμης ότι ο Angelo είναι ο Ritchie Blackmore/Yngwie Malmsteen της Ελλάδας, αλλά ας πούμε ότι αναμφισβήτητα είναι μια σημαντική φιγούρα της ιστορίας της ελληνικής σκηνής πέρα απ’ όλα. Επαναδραστηριοποιημένοι μετά από 20 χρόνια, με νέα σύνθεση (πλην του μπασσίστα και του ίδιου φυσικά), στο μικρόφωνο τον Billy Vass (γνωστό από την συνεργασία του με τον Bob Κατσιώνη), ανέβηκαν στη σκηνή να μας “δείξουν κάτι” περιμένετε να σας πω. Λάθος! Δεν έχουν τέτοια ανάγκη. Το σετ, πέρα από το Tales... of the Unexpected, ήταν αποκλειστικά από τον φετινό δίσκο τους Spelled by Fire και όσο και αν θα ήθελαν κάποιοι, δικαιολογημένα εν μέρει, να ακούσουν κάνα παλιό, οι ίδιοι λένε όχι και πάρτε αυτό που μας αρέσει. Ακομπλεξάριστος ο κιθαρίστας, είχε χρέη δεύτερων φωνητικών επίσης αλλά δεν τον ένοιαζε, το χαιρόταν κιόλας. Την λευκή Stratocaster του την “χόρευε”, “κένταγε”, sweep-αρε σαν να απλώνει βούτυρο, με χαλαρότητα και διαύγεια στο παίξιμό του, άρα όλα τα βλέμματα ήταν καταπάνω του. Δεν έχει νόημα να πω για τις ικανότητες της υπόλοιπης μπάντας, είναι περιττό, δεν θα έπαιρνε τυχαίους. Το show ήταν ένα μάθημα τεχνικής με ουσία, όχι αράδιασμα 400 νότων και 0-100 σε 3 δεύτερα. Ένταξει, μπορεί κάποιοι να θέλανε να κόψουν τα χέρια τους και να μην ξαναπιάσουν κιθάρα μετά αλλά σιγά! Θα το ξεπεράσουν.
The Time Has Come...Jag Panzer! Έχοντας δει κάτι μήνες πριν τον Harry Conklin με τους Heir Apparent στο ίδιο ακριβώς μέρος για το μόνο σίγουρο ήμουν ότι ο τύπος είναι η καλύτερη φωνή στο Power Metal. ΤΕΛΟΣ. Δεν είναι ότι δεν μπορούνε άλλοι να πιάσουν ψηλές και με μεγαλύτερη διάρκεια, ή να κάνουν σαν ηλεκτρόνια αλωνίζοντας τη σκηνή ή να επικοινωνούν με το κοινό και στον ύπνο τους. Είναι απλά ένας 60άρης μεταλλάς που γουστάρει, το πιστεύει, φαίνεται και αυτό από μόνο του τον κάνει ζωντανό θρύλο! Έλειπε ο Briody ναι, το καταλαβαίνω μεγάλη απώλεια, δεν μασάνε όμως, πάλι με δυο κιθαρίστες (ένας πιτσιρικάς Casey Trask για τα ρυθμικά και το “δύσκολο έργο” των σόλο ανέλαβε ο Ken Rodarte), όχι απλά το “έβγαλαν” το live, πολλοί που τους έχουνε δει όλες τις φορές που μας επισκέφτηκαν, δήλωσαν ότι ήταν η καλύτερη! Πόσο χάλια δηλαδή περιμένετε να πάει όταν ξεκινάνε με Chain Of Command, καπάκια Licensed To Kill και το, Ω ΘΕΟΙ, εκπληκτικό Black? Να πάρουμε καμιά ανάσα ρε παιδιά? Μπααα...Iron Eagle από Age Of Mastery, King At A Price με το, Σεξπηρ meets Metal concept, Thane To The Throne. Η μπάντα σφιχτοδεμένη σαν βράχος, με ήχο ογκώδη όπως του αρμόζει, δείχναν ότι δεν είναι εδώ για να αναζωογονηθούν τώρα στα γεράματα, είναι εδώ γιατί δεν κοντράρονται εύκολα ακόμα! Ο Harry, εκπληκτικός, ομιλητικότατος, προλόγιζε τα κομμάτια περιγράφοντας σύντομα την ιστορία πίσω από τους στίχους, όπου ήταν απαραίτητο, σε απίστευτη φόρμα και με πιθανό πλασάρισμα νέου trend σε υποδήματα με τα crocks για επαγγελματίες μεταλλάδες με προβλήματα ορθοστασίας με καρφιά (!?!?!?!) από τα temu! Επειδή το tour αυτό ήταν για να τιμήσουν το ιστορικό ντεμπούτο τους, το κάνανε και με το παραπάνω αφού το παρουσίασαν σχεδόν ολόκληρο! Ναι, Harder Than Steel, Symphony Of Terror, Reign Of The Tyrants, Warfare, Generally Hostile, καλά δεν είναι ή θα πείτε τίποτα? Τα τραγουδάγαμε όλα! Μας αποχαιρέτησαν με Shadow Thief, όπου δεν κρατηθήκαμε έγινε ένας χαμούλης και φύγαμε όλοι με χαμόγελο που είχαμε αυτή την εμπειρία.
Το έχω ξαναπεί και θα το λέω, είμαι πολύ χαρούμενος που επιτέλους η επαρχία έχει την ευκαιρία να χαίρεται από τέτοιες διοργανώσεις και ελπίζω να συνεχίσει παρόλο που είναι δύσκολο. Μπράβο σε όλους λοιπόν, διοργανωτές, μπάντες, οπαδούς και όλα τα άτομα που εργάστηκαν για αυτό και που το έκαναν εφικτό, KEEP THE FLAME ALIVE!
Setlist:
Chain of Command
Licensed to Kill
Black
Iron Eagle
King At A Price
Onward We Toil
The Mission (1943)
Harder than Steel
Symphony of Terror
Reign of the Tyrants
Dark Descent
Stronger than You Know
Take To The Sky
Warfare
Generally Hostile
Shadow Thief
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
