Είναι Παρασκευή 8/5 του 2026, όλη η χώρα ζει και αναπνέει για τη συναυλία των Metallica, μόνο αυτή μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού παντού. Φυσικά και τα είχαμε όλα έτοιμα για το υπερθέαμα αυτό, όμως ήμασταν έτοιμοι να βρούμε και λίγο χρόνο για τους Katatonia. Ναι, το καταθλιπτικό και μελαγχολικό τους ύφος δεν ήταν αυτό που θα μας ανέβαζε την παραμονή της μεγάλης εμφάνισης των Αμερικάνων, όμως τους αγαπάμε αυτούς τους Σουηδούς και θα ήταν κρίμα να τους χάναμε, ειδικά με έναν πραγματικά καλό δίσκο στις αποσκευές τους, όπως το “Nightmares As Extensions Of The Waking State”. Mαζί τους και οι Universe217 με το downtempo rock/doom metal τους, ένας ήχος αρκετά ταιριαστός στο ατμοσφαιρικό progressive doom των Katatonia.
Λίγο πριν τις 21.00 και με αρκετό κόσμο από κάτω, οι Universe217 ξεκινάνε το δικό τους πρόγραμμα. Η Τάνια Λεοντίου φυσικά κλέβει την παράσταση, με κάθε σεβασμό πάντα και στα υπόλοιπα τρία μέλη, και το αργόσυρτο, πειραματικό doom της μπάντας κατακλύζει το χώρο. 40 λεπτά στη σκηνή, οι Universe217 έστρωσαν χαλί για τους Katatonia, κερδίζοντας άφθονο χειροκρότημα και μαγνητίζοντας το κοινό. Aυτό δεν έγινε με επικοινωνία και χαρμόσυνα τραγούδια, αλλά με βαθύ σκοτάδι και «μουντό» (αλλά με προσωπικότητα) υλικό. “Rest Here" και "Mouth" oι συνθέσεις που ξεχώρισαν, προτού ρίξουν αυλαία με το “Never”. Συγκρότημα ειδικών συνθηκών και κλειστών χώρων, οι Universe217 προλόγισαν σωστά τους Σουηδούς κι έδειξαν γιατί έχουν εδραιωθεί στη χώρα μας στο είδος που υπηρετούν.
Όπως και με το “Sky Void of Stars”, έτσι και με το “Nightmares as Extensions of the Waking State” το συγκρότημα από τη Στοκχόλμη δεν μας άφησε χωρίς να μας επισκεφθεί. O περσινός δίσκος των Katatonia αποτελεί ένα καλοφτιαγμένο κι αξιοπρεπές σύνολο τραγουδιών σε αυτό το παγιωμένο πλέον ύφος της μπάντας εδώ και αρκετά χρόνια, ίσως όχι τόσο καλό για να παίξουν 4 κομμάτια από αυτό, αλλά γούστα είναι αυτά. Prog rock/metal, doom, gothic, μελαγχολία, μαυρίλα, ελάχιστη επικοινωνία και στατικότητα επί σκηνής είναι τα στοιχεία στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας, κάτι που το εναρκτήριο “Thrice” το πιστοποίησε. Μετά τη φυγή των Anders Nyström και Roger Öjersson, οι Katatonia δείχνουν διατεθειμένοι να μην παίξουν εκ του ασφαλούς, έτσι επέλεξαν η πρώτη πεντάδα κομματιών τους να είναι μέσα από τα 3 τελευταία τους άλμπουμ, με το βάρος να δίνεται στο “Nightmares as Extensions of the Waking State”, αλλά το “Austerity” vα είναι το καλύτερο.
Έπρεπε να φτάσουμε στο έκτο κομμάτι για να βουτήξουμε στο σπουδαίο “The Great Cold Distance” μέσω του “Consternation”, ενώ κάπου λίγο μετά τα μέσα του προγράμματος είχαμε φοβερή τριάδα με τα αγαπημένα “Old Heart Falls”, “July” και “Lethean”. Ο Sebastian Svalland στην κιθάρα είχε σημαντική παρουσία, ο ήχος (τουλάχιστον από τον εξώστη) δεν είχε προβλήματα, ο Jonas Renkse ξέρει να μιλάει κατευθείαν στην ψυχή σου, αλλά κάτι έλειπε για να ανέβει επίπεδο η συναυλία αυτή. Κάποιος θα πει πως ήταν η πλήρης απουσία κομματιών πρωτίστως από τα “Last Fair Deal Gone Down” και “Viva Emptiness” (ο Χριστός και η Παναγία δηλαδή ρε παιδιά!) και δευτερευόντως από τα “Discouraged Ones” και “Tonight's Decision”.
Άλλος θα εστιάσει στο ότι παίζουν πλέον 16 περίπου κομμάτια σε 80 περίπου λεπτά. Νομίζω πως με 10 λεπτά παραπάνω, έστω και με πιο πρόσφατες συνθέσεις, σαν τα “Takeover”, “Serein”, “The Racing Heart”, δεν θα χανόταν κι ο κόσμος. Επιστροφή στα του live, το “In The Event Of” κλείνει το κυρίως μέρος, ενώ στο τέλος έχουμε και μια μεγαλοπρεπή εκτέλεση του "Forsaker". Η αίσθηση μετά δεν άλλαξε. Ήταν ένα καλό εως πολύ καλό live των Katatonia, όχι κάτι το απόλυτα συγκλονιστικό, ούτε όμως και χλιαρό ή βαρετό. Προσωπική μου γνώμη είναι πως από το ίδιο το συγκρότημα εξαρτάται να κορυφώσει τις εμφανίσεις του, είτε με αρτιότερη κατανομή κομματιών, είτε με παρουσία στη σκηνή για 90-100 λεπτά περίπου. Το αξίζουμε σαν κοινό που γέμισε το Floyd, το αξίζει και η μεγάλη δισκογραφία τους.
Για το RockOverdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Comments
