Καταρχήν πριν ξεκινήσω με την κριτική του album, να πω ότι ήταν τεράστια τιμή για μένα να έχω ακούσει το album κάνα δυο μήνες πριν κυκλοφορήσει και πρέπει να ευχαριστήσω τον Πάνο (Therthonax) που μου το εμπιστεύτηκε.
Έχουμε λοιπόν το νέο album των black metallers KAWIR, με τίτλο “ΙΣΟΘΕΟΣ”. Ειλικρινά δεν περίμενα να ακούσω κάτι τόσο δυνατό. Είχα στο μυαλό μου τα προηγούμενα albums, όπως το “To Cavirs”, το “Epopteia” για παράδειγμα, τα οποία είναι αρκετά μελωδικά και αναδικνύουν το κλασσικό Ελληνικό black metal, αλλά κάτι τέτοιο με τίποτα.
Ο δίσκος μπαίνει με το “Daimon”, το οποίο ξεκινάει σε mid προς low tempo με μελωδικές κιθάρες και ατμοσφαιρικά περάσματα. Στη μέση του κομματιού όμως, ξεκινάει η κόλαση. Blast beats, κραυγές (ο drummer και ο τραγουδιστής είναι νέα μέλη στη μπάντα και νομίζω ότι το νέο αίμα χρειαζόταν άμεσα) και κιθάρες ξυράφια!!!! Ο τραγουδιστής, αν και ξένος (είναι Σέρβος), κατάφερε και έμαθε Αρχαία Ελληνικά υπο την καθοδήγηση του Πάνου εννοείται και μπορώ να πω ότι έχει κάνει καταπληκτική δουλειά. Ο drummer από την άλλη (αυτός είναι Ελβετός) κοπανάει ανελέητα! Το κομμάτι συνεχίζει με κοπάνημα, και προς το τέλος ξαναγυρνάει σε αργό tempo και μελωδικά leads και πιο ατμοσφαιρικά φωνητικά.
Επόμενο είναι το “Hymn To Winds”. Αυτό ξεκινάει αμέσως με blast και κολασμένα φωνητικά και έτσι σε βάζει με τη μία στο κλίμα. Φυσικά δεν γίνεται να λείπουν τα κλασσικά κιθαριστικά μέρη της Ελληνικής black metal σκηνής. Περίπου λίγο μετά τη μέση, το κομμάτι αλλάζει “μούρη” και πάει σε αργές μελωδικές κιθάρες με αργά επίσης τύμπανα και χωρωδιακά περάσματα που σίγουρα δεν περνάνε απαρατήρητα και έτσι κρατάνε την ατμόσφαιρα σε υψηλά επίπεδα και μας πάνε μέχρι το τέλος του κομματιού.
Τρίτο κομμάτι είναι το “To Demeter”. Αργό, μελωδικό και με την προσθήκη φλογέρας, μας πάει πιο πίσω στα προηγούμενα albums με τα παραδοσιακά όργανα. Στη μέση έχουμε ένα πέρασμα με δίκαση και ξύσιμο στις κιθάρες, αλλά μετά ξαναγυρνάει στα μελωδικά μέρη. Το κομμάτι κλείνει με φλάουτο (συγνώμη αν κάνω λάθος στο όργανο) και εμένα προσωπικά μου άφησε πολύ καλή εντύπωση ώστε να θέλω να προχωρήσω στο υπόλοιπο album. Το κομμάτι αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για το πως φτιάχνουν οι KAWIR τους ύμνους τους σε διάφορους Θεούς, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν με άσματα όπως τα “Hymn to Zeus”, “Hymn To Seline” και άλλα.
Συνεχίζουμε με το “Hymn To Apollo”. Εδώ η φλογέρα σε συνδιασμό με τις αργές κιθάρες και τα τύμπανα, μας συνοδεύει σε παλιές αλλά όχι ξεχασμένες εποχές. Μπορώ να τολμήσω να πω, ότι τα χωρωδιακά φωνητικά, μου θύμισαν αρκετά BATHORY στις epic εποχές τους (συγκεκριμένα το “Hammerheart”). Το κομμάτι αυτό προχωράει με μελωδικά leads στις κιθάρες και αργή δίκαση, αλλά στη μέση έχουμε μια παύση που πιο κλασσική KAWIR δεν μπορούσε να γίνει. Προσωπικά είχα αρχίσει να ανησυχώ μήπως δεν έχουν πλεόν τέτοια σημεία. Ψυθιριστά φωνητικά, παραδοσιακά όργανα (δυστυχώς δεν ξέρω να τα ονομάσω) και ΜΟΝΟ ατμόσφαιρα, η οποία ακολουθείται από κιθαριστικό lead πάντα μέσα στο κλίμα και αργή δίκαση και έτσι κλείνει το κομμάτι, αλλά με την προσθήκη της φλογέρας και πάλι.
Επόμενο κομμάτι είναι το “Hail Bacchus”. Εδώ πάμε σε καθαρά epic μονοπάτια. Πομπώδη φωνητικά που φωνάζουν “Χαίρε Βάκχε”, δίκαση και κιθάρες να ξύνουν μελωδίες. Μπορώ να πω ότι αυτό το κομμάτι, παρόλο που είναι αργό, είναι καθαρά ετοιμοπόλεμο και αρκετά ξεσηκωτικό. Περίπου προς το τέλος, αφού έχουμε ζωστεί με όπλα, μπαίνουν τα πρώτα γυναικεία φωνητικά του δίσκου, συνοδευόμενα μόνο από τύμπανα και άλλα κρουστά και παραδοσιακά όργανα. Το κομμάτι μας αφήνει με κλασσικές κιθάρες να παίζουν τις μελωδίες των φωνητικών.
Επόμενο άσμα, το “Hades”, που ξεκινάει με κλασσική κιθάρα, συνδέοντας το κάπως με το προηγούμενο. Εδώ κινούμαστε σε low tempo μονοπάτια, με χωρωδίες και όπως πάντα ατμοσφαιρικές κιθάρες και αργά τύμπανα, ενώ λίγο αργότερα μπαίνουν και τα black φωνητικά, τα οποία ταιριάζουν απλά τέλεια με τις χωρωδίες που ακούγονται από πίσω. Λίγο μετά τη μέση και μέχρι το τέλος του κομματιού, ξαναγυρνάει το feeling των BATHORY και μπορώ να πω, ότι μου άφησε μερικές εικόνες στο μυαλό, από τον κάτω κόσμο να είναι γεμάτο με πολεμιστές και ήρωες και να ετοιμάζονται για εξόρμιση προς τα πάνω.
Ήρθε η ώρα για το ομόνυμο κομμάτι του δίσκου, το “ΙΣΟΘΕΟΣ”... Εδώ είναι απλά τα πράγματα. Blast beats, ξύσιμο, κολασμένα φωνητικά και κοπάνημα. Εδώ που τα λέμε, είχε ώρα να παίξει κάτι τέτοιο στο δίσκο και χρειαζόταν λίγο. Στη μέση το κοπάνημα γίνεται αρκετά γρηγορότερο, θυμίζοντας πιο βόρειες μπάντες του black metal (Σουηδία μεριά), αλλά πάντα σαν επιρροή και όχι σαν αντιγραφή. Εννοείται πως το epic συναίσθημα δεν λείπει, αφού οι κιθάρες παίζουν κάπως καταθλιπτικές μελωδίες, που εμένα προσωπικά μου έφεραν στο μυαλό Valhalla και Υλύσια Πεδία. Μας πάει έτσι μέχρι το τέλος, με fade out και μένει μια μελωδία με φλογέρες.
Το album κλείνει με το ορχηστρικό “Panspermia”. Φλογέρες ξανά, δισολίες, απίστευτη ατμόσφαιρα και πραγματικά γεμάτο κομμάτι που δεν κουράζει στο παραμικρό! Ίσως είναι λίγο περίεργο να κλείνει ο δίσκος με ορχηστρικό κομμάτι, αλλά νομίζω πως στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που χρειαζόταν! Οι εναλλαγές ματαξύ μελωδίας – δίκασης είναι πραγματικά ότι έπρεπε για το κομμάτι αυτό, που κλείνει κάπως απότομα είναι η αλήθεια, αλλά δεν με ενόχλησε καθόλου!
Όσο αφορά την παραγωγή του δίσκου, είναι πεντακάθαρη, “καλογυαλισμένη” αλλά όχι σε σημείο mainstream μπαντών, αλλά όσο χρειάζεται για να μπορούμε να ακούμε καθαρά το κάθε όργανο. Στο θέμα των νέων μελών της μπάντας δεν έχω να πω πολλά, μόνο μπράβο στην επιλογή. Κατά την γνώμη μου, αυτό το lineup, παίζει να μείνει κλασσικό. Νομίζω ότι αν δεν είναι το καλύτερο, είναι σίγουρα 2ο στη σειρά.
Γενικά το “ΙΣΟΘΕΟΣ” μου άφησε μόνο καλές εντυπώσεις, από μια μπάντα που γενικά δεν έχει απογοητεύσει τους οπαδούς της και κρατάει το Ελληνικό black metal σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Σαν album επιστροφής (το τελευταίο full length ήταν το 2008) είναι αυτό που προσωπικά εγώ, περίμενα να ακούσω. Περιμένω πως και πως να τους δω και live, καθώς μέχρι τώρα δεν είχα την ευκαιρία. Από ότι ακούγεται, μάλλον θα τους δούμε σύντομα.
Βαθμολογία: 85/100
Επιμέλεια κειμένου: Nick Yngve
Comments
