Ανθρωπότητα κομμένη στα δύο ή και σε περισσότερα κομμάτια, μίσος παντού, καλοσύνη ούτε για δείγμα, λουλούδια πλαστικά για σωτηρία και αγάπη μέσα σε μπουκαλάκια με ημερομηνία λήξης. Κοστούμια για εξουσία και ακολούθως εξουσία σε βάρος της ελευθερίας. Θρησκεία νοθευμένη, ο μόνος Θεός είναι τα πολύχρωμα χαρτονομίσματα και μια ιδεολογική δημοκρατία. Όλες οι παραπάνω λέξεις, έννοιες και φράσεις αντιπροσωπεύονται όσο καλύτερα γίνεται μουσικά και καλλιτεχνικά από τους Kreator. Δεν υπάρχει δίσκος τους που να αδιαφορεί για αυτά.
Αυτό γίνεται και στο νέο και ηχηρό “Phantom Antichrist” όπου κάθε τραγούδι είναι και μια αλήθεια. Ειλικρινά το στιχουργικό μέρος του δίσκου έχει πολύ μεγάλο βάρος. Τόσο που έρχεται και ισοδυναμεί και με το μουσικό. Ακόμα και να θες να αφοσιωθείς μόνο στα riffs, στο ακατάπαυστο drumming ή στα υπέροχα solos, όλο και κάποια στροφή ή έστω και στίχος θα σε βάλει να σκεφτείς και δεν είναι μόνο οι στίχοι. Αλλά και η γενικότερη φρεσκάδα που απαιτείται από μπάντες όπως οι Γερμανοί για να αποδεικνύουν πρώτα στον ίδιο τους τον εαυτό ότι είναι ακόμα δημιουργικοί και δυναμικοί.
O Mille είναι αυτός που πρέπει να είναι στις ερμηνείες του και εκφράζει απόλυτα αυτά τα οποία έχει γράψει. Δεν ουρλιάζει ανούσια “We are the legions united in hate” στο τέλος του “United in Hate”, θέλει κάτι να πει. Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι στέκονται παραπάνω των προσδοκιών. Κυρίως όμως ο Sami, ο οποίος είτε αναλαμβάνει lead μέρη, είτε rhythm sections είτε solos, αποδεικνύει γιατί συνεχίζει να βρίσκεται για τέταρτο σερί δίσκο στη θέση του κιθαρίστα. Οι αποδείξεις βρίσκονται και μέσα στα “From Flood into Fire”, “The Few, The Proud, The Broken” και “Victory Will Come”. Ολοκληρώνει και συμπληρώνει τον Mille και υπάρχουν μάλιστα οι στιγμές όπου ο Mille τον ακολουθεί. Όλα τα κιθαριστικά μέρη είναι και άριστα δουλεμένα, αλλά και βασισμένα στην γερμανική τεχνική.
Η αλήθεια είναι ότι στον δίσκο συνεχίζεται η τοποθέτηση της μελωδίας κατά τρόπο που έγινε και μέσα στο “Enemy of God”, αλλά θα πω ότι αυτό το (μεγάλο) ίχνος μελωδίας εκφράζει τις ανησυχίες της μπάντας που όπως προείπα βρίσκονται στους στίχους. Δεν είναι ούτε φλωριά, ούτε ξαφνικά οι Kreator έγιναν γλυκανάλατοι. Αυτή είναι η μουσική τους προσέγγιση στο 2012 και όποιος νομίζει ότι δεν παίζουν thrash, τότε μάλλον ξεχνάει τι ακούει. Ο δίσκος έχει πολύ βάθος και είναι πολύ γεμάτος, τόσο που αφού τον φας μετά θα γλύφεις και τα ηχεία! Μετά την σφαλιάρα γεμάτη thrash – ος των Overkill, ήρθε και αυτή από τους Kreator.
Βαθμολογία: 95/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
